Kolejka linowa na górę Tahtalı

Drzwi otwierają się na górze i pierwszy wieje wiatr. Jest zimno, sucho i nieustanny, szarpiąc za rękawy. Na dole, na wybrzeżu, ludzie pływają. Tutaj skała jest naga, bladoszara i popękana, z niskimi poduszkami z kolczastych roślin rosnących w szczelinach. Dźwięki zachowują się dziwnie – głosy niosą się, a potem cichną. Twoje uszy mogą się jeszcze przyzwyczajać do jazdy. Poświęć chwilę, zanim podejdziesz do krawędzi peronu.

Kolejka linowa kursuje ze stacji bazowej na wzgórzach nad Tekirovą, niedaleko Kemeru, na szczyt góry Tahtalı. Wagony odjeżdżają regularnie w ciągu dnia i przewożą po kilkadziesiąt osób naraz. Przejazd trwa około dziesięciu minut. Warto stanąć przy tylnym oknie, a nie przy przednim. Patrzysz, jak linia brzegowa rozciąga się za tobą, a plaże kurczą się w cienkie, białe linie, a morze się rozszerza.

Tahtalı wznosi się na wysokość około 2365 metrów i wychodzi niemal prosto z Morza Śródziemnego. To właśnie sprawia, że widok jest niezwykły. W większości pasm górskich wspinasz się przez podnóża, zanim osiągniesz wysokość. Tutaj morze jest zaledwie kilka kilometrów dalej w linii poziomej i około dwa i pół kilometra niżej w linii pionowej. W pogodne dni wybrzeże przypomina mapę rozłożoną pod chatą.

Góra ma dwie nazwy, obie stare. Po turecku to Tahtalı. W starożytności szczyt ten nazywał się Olympos, a starożytne miasto na wybrzeżu poniżej wzięło od niej swoją nazwę. Grecka geografia używała nazwy Olympos dla kilku gór, nie tylko dla słynnej góry w północnej Grecji. Była to góra licyjska — Licja była starożytnym regionem, który pokrywał to wybrzeże. Miejscowi nadal używają obu nazw w rozmowach.

Ubierz się odpowiednio do pory roku. Temperatura na szczycie jest zazwyczaj o wiele stopni niższa niż na poziomie morza, a wiatr sprawia, że odczuwalnie jest jeszcze zimniej. Śnieg zalega tu aż do wiosny, a jego płaty mogą przetrwać w zacienionych zagłębieniach znacznie dłużej. Ludzie przychodzą z plaży każdego dnia w krótkich spodenkach i sandałach, a na szczycie kupują polar. Zabierz kurtkę i okulary przeciwsłoneczne – światło odbijające się od jasnych skał i śniegu jest silne.

Z tarasów widokowych widać długi odcinek wybrzeża. Na północy leży zatoka Antalya i samo miasto, a za nim rozciągają się góry Taurus. Poniżej, tuż nad wodą, nad wodą rozciąga się pas kurortu Kemer. Na południu linia brzegowa rozgałęzia się na zalesione cyple i małe zatoczki. W pogodny poranek widać niski, zielony półwysep starożytnego Phaselis, a dalej dolinę, w której znajduje się Çıralı.

W drodze na górę spójrz na wieże i linę. Budowa wyciągu na tym grzbiecie wymagała wnoszenia stali i betonu na stromy, niestabilny wapień oraz uwzględnienia silnych wiatrów i zimowego lodu. System został otwarty w latach 2000. i został zbudowany z wykorzystaniem europejskiej technologii kolejek linowych. Duże rozpiętości między wieżami zmniejszają liczbę fundamentów potrzebnych na najgorszym gruncie. Dlatego niektóre odcinki kolejki są bardzo ciche, bez niczego pod sobą przez długi czas.

Uważaj na paralotniarzy. Szczyt jest punktem startowym, a piloci niosą prądy powietrzne w dół, w kierunku wybrzeża. W pogodne popołudnia można zobaczyć kilka koron drzew pod tarasem, które powoli zataczają koła, tracąc wysokość. Loty tandemowe odbywają się w sezonie, jeśli pozwala na to pogoda. Nawet jeśli nie masz zamiaru skakać z góry, warto stanąć w pobliżu miejsca startu, aby zobaczyć, jak szybko drzewa opadają i jak maleją.

Wędrowcy również zdobywają ten szczyt trudną drogą. Droga Licyjska, długodystansowy szlak biegnący wzdłuż wybrzeża, przebiega przez okolicę poniżej szczytu, a odnoga prowadzi na szczyt. Niektórzy wędrowcy wyruszają przed świtem, aby dotrzeć na szczyt o wschodzie słońca. Jeśli spotkasz osoby idące pieszo na taras, będą one miały za sobą wiele godzin marszu. Kolejka linowa i szlak spotykają się dokładnie w tym samym miejscu.

Trasa w dziesięć minut pokonuje kilka pasm roślinności. U podstawy rosną sosny i krzewy ciepłego klimatu. Wyżej drzewa przerzedzają się, a pojawiają się cedry i jałowce, ukształtowane przez wiatr. Nad nimi grunt staje się odsłoniętym krasem – wapieniem wyżłobionym w grzbiety, zagłębienia i ostre krawędzie przez deszcz padający przez bardzo długi czas. Deszcz wsiąka prosto w tę skałę, zamiast spływać, dlatego nie zobaczysz tu żadnych strumieni.

Kilka praktycznych wskazówek. Wyciąg jest zamykany przy silnym wietrze, więc sprawdź warunki przed wyjazdem i bądź gotowy na zmianę planów. Jeśli to możliwe, kup bilety z wyprzedzeniem w szczycie sezonu. Na szczycie znajduje się kawiarnia i sklep, a toalety na obu stacjach. Wycieczki o zachodzie słońca są popularne i wymagają rezerwacji. Zachowaj swój bilet w bezpiecznym miejscu i zanotuj godzinę zjazdu ostatniej kabiny, zanim zejdziesz wzdłuż grzbietu.

Przejdź na cichszą stronę tarasu, zanim wrócisz na dół. Odwróć się od wybrzeża i spójrz w głąb lądu na góry za sobą – szereg za szeregiem szarych grzbietów, z których większość jest pozbawiona dróg. Na tym wybrzeżu cała uwaga skupia się na morzu, ale ta pusta kraina to większa część obrazu. Poczuj, jak zimny wiatr jest w twoich dłoniach. Następnie rzuć ostatnie spojrzenie na wodę i wejdź do kabiny.