Chimaera Wieczne Płomienie

Poczuj zapach powietrza, zanim spojrzysz. Jest w nim coś delikatnego, jakby palnik gazowy pozostawiony na sekundę za długo. Potem widzisz płomienie. Siedzą w zagłębieniach w nagiej skale, niektóre wielkości świecy, inne wysokie jak człowiek. Nie migoczą jak ognisko. Opierają się i stabilizują, cicho sycząc. Skała wokół każdego z nich jest czarna i ciepła. Przyłóż do niej dłoń, a poczujesz, jak ciepło się cofa.

To zbocze nazywa się po turecku Yanartaş, co oznacza płonący kamień. Znajduje się nad wioską Çıralı, na niższym zboczu góry. Płomienie rozpościerają się na szorstkim tarasie z pokruszonego wapienia, bez ani jednego paleniska. Ostrożnie przejdź między nimi. Niektóre otwory wentylacyjne to tylko mała szczelina z niebieskim jęzorem ognia nad nią. Inne zostały powiększone przez lata przez turystów usuwających gruz i kamienie.

Dotarcie tutaj to spacer, a nie jazda samochodem. Kamienna ścieżka prowadzi z parkingu przez sosnowy las. Większość ludzi wchodzi po dwudziestu do trzydziestu minutach, a schodzi w ciemności jeszcze dłużej. Stopnie są nierówne i wypolerowane tysiącami stóp. Na ścieżce nie ma oświetlenia. Weź latarkę lub czołówkę i wodę. Na niektórych odcinkach są poręcze, a na innych nie, więc uważaj, gdzie stąpasz w pobliżu przepaści.

Tutaj pali się gaz, który sączy się przez skałę. W większości składa się z metanu. Zwykły gaz ziemny pochodzi z zakopanego materiału organicznego, ale w tym miejscu gaz wydaje się powstawać inaczej. Geolodzy łączą go z reakcjami chemicznymi między wodą a bogatą w żelazo skałą z głębi ziemi, która została wypchnięta na powierzchnię wzdłuż tego wybrzeża. Innymi słowy, paliwo tutaj jest wytwarzane przez samą skałę, a nie przez pradawne rośliny i zwierzęta.

Nie gaśnie. Przykryj otwór wentylacyjny kamieniem lub płaszczem, a płomień zgaśnie, a następnie pojawi się ponownie, gdy go odsuniesz. Ta sztuczka jest popularna wśród turystów i jest nieszkodliwa, jeśli będziesz szybki. Poszczególne otwory wentylacyjne zmieniają się. Niektóre zanikają z biegiem lat, a nowe otwierają się kilka metrów dalej. Całe pole ognia płonie nieprzerwanie odkąd ktokolwiek je zarejestrował, czyli bardzo długo.

Pora roku robi różnicę. W letnim świetle dziennym płomienie są blade i łatwo je przeoczyć, a spacer jest gorący. Jesienią i zimą wydają się silniejsze, częściowo dlatego, że powietrze jest chłodniejsze i kontrast jest większy. Wilgotne powietrze również wydaje się je wyostrzać. Prawie wszyscy zgadzają się co do jednego – przyjdź po zmroku. Całe zbocze zamienia się w rozproszone punkty pomarańczowego światła, a syczenie będzie znacznie wyraźniejsze.

Grecy mieli na to wytłumaczenie. Chimera była potworem z głową lwa, ciałem kozy i wężem zamiast ogona, ziejącym ogniem. Homer umieszcza ją w Licji, starożytnym regionie tego wybrzeża. Bohater Bellerofont zabił ją, jadąc na skrzydlatym koniu Pegazie, a następnie zepchnął stworzenie w dół, do ziemi. Legenda głosi, że te płomienie to potwór wciąż oddychający pod ziemią.

Ludzie zbudowali to miejsce z powodu ognia. Wokół płomieni można znaleźć ciosane kamienie, linie murów i niskie pozostałości budynków. Starożytni turyści kojarzyli to miejsce z Hefajstosem, greckim bogiem ognia i kowalstwa, a na tym zboczu stało sanktuarium. Później w pobliżu wzniesiono kościół chrześcijański, wykorzystując starsze bloki. Szukajcie kwadratowych kamieni, częściowo zakopanych w trawie, oraz płaskich tarasów, które ewidentnie nie powstały naturalnie.

Mówi się, że żeglarze często traktowali płomienie jako punkt orientacyjny, mijając je nocą wzdłuż wybrzeża z niewielką liczbą portów. Starożytni pisarze wspominają o ogniu na tej górze, choć szczegóły dotyczące jego wykorzystania są skąpe. Traktujcie historię żeglugi raczej jako tradycję niż zapis. Pewne jest, że ogień ten był znany, opisywany i odwiedzany w starożytności, co czyni go jedną z najdłużej działających atrakcji na Morzu Śródziemnym.

Miejscowe rodziny od dawna pasą zwierzęta na tych zboczach, a w sezonie na drodze na górę znajduje się małe stoisko z herbatą. Turyści czasami parzą herbatę lub tostują chleb nad otworami wentylacyjnymi. Jeśli zdecydujecie się na to, zabierzcie wszystko ze sobą. Miejsce to znajduje się na terenie chronionym, a śmieci wokół płomieni szybko je niszczą. Trzymajcie dzieci blisko siebie, a luźne ubrania i długie włosy trzymajcie z dala od otworów. Płomienie są niskie, ale to prawdziwy ogień.

Praktyczne wskazówki dotyczące powrotu. Droga w dół jest trudniejsza niż w górę, ponieważ wasze oczy przyzwyczaiły się do blasku ognia. Dajcie im minutę w ciemności, zanim zaczniecie iść. Załóżcie buty z odpowiednią podeszwą, a nie sandały. Jeśli przybyliście z Çıralı pieszo, droga powrotna na plażę również jest nieoświetlona. Wiele pensjonatów oferuje wieczorny transport wahadłowy, o który warto zapytać przed wyruszeniem.

Znajdźcie płaski kamień, usiądźcie i zatrzymajcie się na kilka minut. Góra nad wami jest czarna. Poniżej, przez sosny, możecie dostrzec światło wioski, a za nią morze. Ogniska wokół was płonęły, gdy pierwsze statki przypłynęły wzdłuż wybrzeża i będą płonąć nadal, gdy wasz autobus odjedzie rano. Niewiele rzeczy, które odwiedzacie, może się tym szczycić. Następnie weźcie latarkę i idźcie.