Chimaera Ewige Vlamme

Ruik die lug voordat jy kyk. Daar is 'n dowwe skerpte daarin, soos 'n gasring wat 'n sekonde te lank aangeskakel is. Dan sien jy die vlamme. Hulle sit in holtes in die kaal rots, sommige so groot soos 'n kers, ander so hoog soos 'n mens. Hulle flikker nie soos 'n kampvuur nie. Hulle leun en stabiliseer hulself, sis saggies. Die rots rondom elkeen is swart en warm. Plaas jou hand naby dit en jy sal voel hoe die hitte terugstoot.

Hierdie helling word Yanartaş in Turks genoem, wat brandende klip beteken. Dit lê bo die dorpie Çıralı, op die onderste flank van die berg. Die vlamme is versprei oor 'n growwe terras van gebreekte kalksteen, nie 'n enkele vuurput nie. Loop versigtig tussen hulle. Sommige openinge is slegs 'n klein kraak met 'n blou tong van vuur daarbo. Ander is oor die jare vergroot deur besoekers wat puin en klippe opruim.

Om hier te kom is 'n stap, nie 'n rit nie. 'n Klippaadjie klim vanaf die parkeerterrein deur dennebos. Dit neem die meeste mense twintig tot dertig minute om op te gaan, langer om af te kom in die donker. Die trappe is ongelyk en deur duisende voete gepoleer. Daar is geen beligting op die pad nie. Neem 'n flitslig of 'n koplamp, en neem water. Leunings bestaan op sommige dele en nie op ander nie, so hou jou voete naby die afgrond dop.

Wat hier brand, is gas wat deur die rots opsypel. Metaan maak die meeste daarvan uit. Gewone natuurlike gas kom van begrawe organiese materiaal, maar die gas op hierdie terrein blyk anders te vorm. Geoloë verbind dit met chemiese reaksies tussen water en ysterryke rots van diep in die aarde, wat langs hierdie kus na die oppervlak gestoot is. Met ander woorde, die brandstof hier word deur die rots self gemaak eerder as deur antieke plante en diere.

Dit gaan nie dood nie. Bedek 'n opening met 'n klip of 'n baadjie en die vlam sal stop, dan weer verskyn wanneer jy dit weglig. Daardie truuk is gewild onder besoekers, en dit is onskadelik as jy vinnig is. Individuele openinge verander wel. Sommige vervaag oor die jare en nuwes maak 'n paar meter verder oop. Die algehele vuurveld brand al aanhoudend so lank as wat enigiemand dit aangeteken het, wat 'n baie lang tyd is.

Die seisoen maak 'n werklike verskil. In somerdaglig is die vlamme bleek en maklik om te mis, en die stap is warm. In die herfs en winter lyk hulle sterker, deels omdat die lug koeler is en die kontras groter is. Klam weer lyk ook of dit hulle skerper maak. Byna almal stem saam oor een ding - kom na donker. Die hele helling verander in verspreide kolle oranje lig, en jy sal die gesis baie duideliker hoor.

Die Grieke het 'n verduideliking gehad. Die Chimaera was 'n monster met die kop van 'n leeu, die lyf van 'n bok en 'n slang as stert, en dit het vuur geblaas. Homerus plaas dit in Lycië, die antieke streek van hierdie kus. Die held Bellerophon het dit doodgemaak terwyl hy op die gevleuelde perd Pegasus gery het, en toe die wese in die aarde afgedryf. Die legende lui dat hierdie vlamme die monster is wat steeds ondergronds asemhaal.

Mense het hier gebou as gevolg van die vuur. Rondom die vlamme kan jy gekapte klippe, muurlyne en die lae oorblyfsels van geboue vind. Antieke besoekers het die terrein gekoppel aan Hephaistos, die Griekse god van vuur en metaalbewerking, en 'n heiligdom het op hierdie helling gestaan. Later is 'n Christelike kerk naby opgerig, wat ouer blokke hergebruik het. Soek na vierkantige klip wat half in die gras begrawe is, en na die gelyk terrasse wat duidelik nie natuurlik is nie.

Daar word dikwels gesê dat matrose die vlamme as 'n landmerk gebruik het en snags langs 'n kus met min hawens daarlangs gestuur het. Antieke skrywers noem vuur op hierdie berg, hoewel die besonderhede van hoe dit gebruik is, skaars is. Beskou die navigasieverhaal as tradisie eerder as rekord. Wat seker is, is dat hierdie vuur in die oudheid bekend, geskryf en besoek was, wat dit een van die langslopende aantreklikhede aan die Middellandse See maak.

Plaaslike gesinne het lank reeds diere op hierdie hange laat wei, en daar is 'n klein teestalletjie op pad op in die seisoen. Besoekers brou soms tee of rooster brood oor die openinge. Indien wel, neem alles saam met jou. Die terrein is binne 'n beskermde gebied, en rommel rondom die vlamme bederf dit vinnig. Hou kinders naby, en hou los klere en lang hare weg van die openinge. Die vlamme is laag, maar dit is regte vuur.

Praktiese punte vir die terugkeer. Die pad af is moeiliker as die pad op, want jou oë het aan die vuurlig gewoond geraak. Gee hulle 'n minuut in die donker voordat jy begin stap. Dra skoene met behoorlike sole eerder as sandale. As jy te voet van Çıralı af gekom het, is die pad terug na die strand ook onverlig. Baie gastehuise bied saans 'n pendelbus aan, wat die moeite werd is om daaroor na te vra voordat jy vertrek.

Vind 'n plat rots, gaan sit en hou op beweeg vir 'n paar minute. Bo jou is die berg swart. Onder, deur die dennebome, kan jy dalk 'n lig van die dorpie en, daaragter, die see vang. Die vure rondom jou het gebrand toe die eerste skepe langs hierdie kus gekom het, en hulle sal steeds brand nadat jou bus soggens vertrek het. Baie min dinge wat jy besoek, kan dit eerlikwaar beweer. Tel dan jou flitslig op en gaan.