شعله‌های ابدی کایمرا

قبل از اینکه نگاه کنید، هوا را بو کنید. در آن تیزی ضعیفی وجود دارد، مانند یک حلقه گاز که برای یک ثانیه بیش از حد روشن مانده باشد. سپس شعله‌ها را می‌بینید. آنها در حفره‌هایی در سنگ لخت قرار دارند، برخی به اندازه یک شمع، برخی دیگر به اندازه یک انسان. آنها مانند آتش اردو سوسو نمی‌زنند. آنها تکیه می‌دهند و خود را ثابت نگه می‌دارند و به آرامی هیس می‌کنند. سنگ اطراف هر کدام سیاه و گرم است. دست خود را نزدیک آن قرار دهید و احساس خواهید کرد که گرما به عقب رانده می‌شود.

این شیب در ترکی Yanartaş نامیده می‌شود که به معنی سنگ سوزان است. در بالای روستای Çıralı، در دامنه پایینی کوه قرار دارد. شعله‌ها بر روی یک تراس ناهموار از سنگ آهک شکسته پخش شده‌اند، نه یک گودال آتش. با احتیاط بین آنها قدم بزنید. برخی از دریچه‌ها فقط یک شکاف کوچک با زبانه آبی آتش در بالای آن هستند. برخی دیگر در طول سال‌ها توسط بازدیدکنندگانی که آوار و سنگ را پاک می‌کنند، بزرگتر شده‌اند.

رسیدن به اینجا پیاده‌روی است، نه رانندگی. یک مسیر سنگی از پارکینگ از میان جنگل کاج بالا می‌رود. برای اکثر مردم، بالا رفتن بیست تا سی دقیقه طول می‌کشد و برای پایین آمدن در تاریکی، زمان بیشتری لازم است. پله‌ها ناهموار و هزاران فوت صیقل داده شده‌اند. هیچ نوری در مسیر وجود ندارد. یک مشعل یا چراغ پیشانی بردارید و آب بردارید. در بعضی قسمت‌ها نرده وجود دارد و در بعضی دیگر نه، بنابراین مراقب جای پای خود در نزدیکی قطرات باشید.

آنچه اینجا می‌سوزد، گازی است که از میان سنگ‌ها به بالا نفوذ می‌کند. متان بیشتر آن را تشکیل می‌دهد. گاز طبیعی معمولی از مواد آلی مدفون شده می‌آید، اما به نظر می‌رسد گاز در این مکان به طور متفاوتی شکل می‌گیرد. زمین‌شناسان آن را به واکنش‌های شیمیایی بین آب و سنگ غنی از آهن از اعماق زمین نسبت می‌دهند که در امتداد این ساحل به سطح زمین رانده شده است. به عبارت دیگر، سوخت در اینجا توسط خود سنگ ساخته می‌شود نه توسط گیاهان و حیوانات باستانی.

خاموش نمی‌شود. یک دریچه را با سنگ یا ژاکت بپوشانید و شعله متوقف می‌شود، سپس وقتی آن را بردارید دوباره ظاهر می‌شود. این ترفند در بین بازدیدکنندگان محبوب است و اگر سریع باشید بی‌ضرر است. دریچه‌های منفرد تغییر می‌کنند. برخی در طول سال‌ها محو می‌شوند و دریچه‌های جدید چند متر آن طرف‌تر باز می‌شوند. از زمانی که کسی آن را ثبت کرده، کل میدان آتش به طور مداوم در حال سوختن بوده است، که مدت زمان بسیار طولانی است.

فصل واقعاً تفاوت ایجاد می‌کند. در روشنایی روز تابستان، شعله‌ها کم‌رنگ و به راحتی قابل تشخیص نیستند و پیاده‌روی داغ است. در پاییز و زمستان، تا حدودی به دلیل خنک‌تر بودن هوا و کنتراست بیشتر، قوی‌تر به نظر می‌رسند. به نظر می‌رسد هوای مرطوب نیز آنها را تیزتر می‌کند. تقریباً همه در یک چیز اتفاق نظر دارند - بعد از تاریکی هوا. تمام شیب به نقاط پراکنده‌ای از نور نارنجی تبدیل می‌شود و صدای هیس را بسیار واضح‌تر خواهید شنید.

یونانی‌ها توضیحی داشتند. کایمرا هیولایی با سر شیر، بدن بز و دم مار بود و آتش از دهانش بیرون می‌آمد. هومر آن را در لیکیا، منطقه باستانی این ساحل، قرار می‌دهد. قهرمان بلروفون هنگام سوار شدن بر اسب بالدار پگاسوس، آن را کشت، سپس موجود را به زمین فرو برد. افسانه می‌گوید که این شعله‌ها هیولایی هستند که هنوز در زیر زمین نفس می‌کشند.

مردم به دلیل آتش در اینجا ساخت و ساز کردند. در اطراف شعله‌ها می‌توانید سنگ‌های تراشیده، خطوط دیوار و بقایای کم ارتفاع ساختمان‌ها را پیدا کنید. بازدیدکنندگان باستانی این مکان را به هفایستوس، خدای آتش و فلزکاری یونان، مرتبط می‌دانستند و در این دامنه، محرابی قرار داشت. بعدها یک کلیسای مسیحی در همان نزدیکی ساخته شد که از بلوک‌های قدیمی‌تر استفاده مجدد می‌کرد. به دنبال سنگ‌های مربعی شکل که نیمی از آنها در چمن دفن شده بودند و تراس‌های مسطحی که به وضوح طبیعی نیستند، باشید.

اغلب گفته می‌شود که دریانوردان از شعله‌های آتش به عنوان یک نشانه استفاده می‌کردند و شب‌ها در امتداد ساحلی با بندرگاه‌های کم، با آنها حرکت می‌کردند. نویسندگان باستانی از آتش در این کوه یاد می‌کنند، اگرچه جزئیات نحوه استفاده از آن کم است. داستان ناوبری را به عنوان یک سنت در نظر بگیرید نه یک سند. آنچه مسلم است این است که این آتش در دوران باستان شناخته شده، در مورد آن نوشته شده و مورد بازدید قرار گرفته است، که آن را به یکی از قدیمی‌ترین جاذبه‌های مدیترانه تبدیل می‌کند.

خانواده‌های محلی مدت‌هاست که در این دامنه‌ها حیوانات خود را چرا می‌کنند و در فصل صعود، یک دکه چای کوچک وجود دارد. بازدیدکنندگان گاهی اوقات چای دم می‌کنند یا نان را روی دریچه‌ها برشته می‌کنند. اگر این کار را می‌کنید، همه چیز را با خود ببرید. این مکان در یک منطقه حفاظت شده قرار دارد و زباله‌های اطراف شعله‌ها به سرعت آن را خراب می‌کنند. بچه‌ها را نزدیک خودتان نگه دارید و لباس‌های گشاد و موهای بلند را از دهانه‌ها دور نگه دارید. شعله‌ها کم هستند اما آتش واقعی هستند.

نکات کاربردی برای بازگشت. مسیر پایین رفتن سخت‌تر از مسیر بالا رفتن است، زیرا چشمان شما به نور آتش عادت کرده‌اند. قبل از شروع پیاده‌روی، یک دقیقه در تاریکی به آنها فرصت دهید. کفش‌هایی با کفی مناسب به جای صندل بپوشید. اگر پیاده از چیرالی آمده‌اید، جاده برگشت به ساحل نیز روشن نیست. بسیاری از مهمانسراها عصرها سرویس رفت و برگشت دارند که ارزش دارد قبل از شروع سفر در مورد آن سوال کنید.

یک سنگ صاف پیدا کنید، بنشینید و چند دقیقه‌ای حرکت نکنید. بالای سرتان کوه سیاه است. در پایین، از میان کاج‌ها، ممکن است نوری از روستا و فراتر از آن، دریا به چشمتان بخورد. وقتی اولین کشتی‌ها در امتداد این ساحل آمدند، آتش‌های اطراف شما در حال سوختن بودند و پس از حرکت اتوبوس شما در صبح، همچنان روشن خواهند بود. تعداد کمی از چیزهایی که بازدید می‌کنید می‌توانند صادقانه این ادعا را داشته باشند. سپس مشعل خود را بردارید و بروید.