موزه آنتالیا

درها پشت سرتان بسته می‌شوند و سر و صدای جاده ناپدید می‌شود. هوای خنک و خشک جای گرما را می‌گیرد. صدای قدم‌هایتان از کف‌های صیقلی و سقف‌های بلند به سمتتان برمی‌گردد. نور کم و مستقیم است، بنابراین سنگ مرمر خودنمایی می‌کند و دیوارها در سایه فرو می‌روند. بوی ضعیفی از گرد و غبار سنگ و مایع تمیزکننده به مشام می‌رسد. در جلو، ردیفی از چهره‌های بلندتر از قد شما در دو طرف یک سالن طولانی منتظرند.

این موزه باستان‌شناسی کل منطقه آنتالیا است و آنچه را که در امتداد این ساحل حفر شده است، به جای اشیاء آورده شده از جاهای دیگر، در خود جای داده است. این به آن قدرت خاصی می‌بخشد. تقریباً همه چیز در اینجا ظرف چند ساعت از جایی که شما ایستاده‌اید، از زمین بیرون آمده است. این ساختمان در ضلع غربی شهر، نزدیک جاده کنیالتی، با یک ایستگاه تراموا درست در بیرون و دریا با کمی پیاده‌روی به سمت پایین قرار دارد.

از تالار خدایان و امپراتورها شروع کنید. بیشتر این مجسمه‌ها از پرگه، شهر باستانی در دشت شرق آنتالیا، آمده‌اند، جایی که یک مجموعه حمام یادبود و یک تئاتر، تعداد فوق‌العاده‌ای مجسمه تولید کرده است. آنها آثار رومی هستند، بسیاری از آنها کپی یا نسخه‌هایی از آثار اصلی قدیمی‌تر یونانی. به آرامی بین آنها قدم بزنید. پارچه‌ها به گونه‌ای تراشیده شده‌اند که چین‌ها روی هر مجسمه به طور متفاوتی قرار می‌گیرند و سنگ مرمر روی پوست صاف و صیقلی است.

یکی از مجسمه‌ها در اینجا تاریخچه غیرمعمولی دارد. یک مجسمه بزرگ از هرکول، که در حال تکیه دادن به گرز خود و خسته به نظر رسیدن نشان داده شده است، در دو قسمت پیدا شد. نیمه پایینی در کاوش‌های پرگه پیدا شد. نیمه بالایی از کشور خارج شده و در نهایت به مجموعه‌ای از موزه‌ها در ایالات متحده منتقل شده است. پس از یک بحث طولانی حقوقی و دیپلماتیک، قسمت بالایی در سال ۲۰۱۱ به ترکیه بازگردانده شد و به پایین متصل شد. محل اتصال قابل مشاهده است.

اتاق‌های تابوت سنگی برجسته دیگر هستند. تابوت‌های سنگی رومی با صحنه‌هایی با نقش برجسته بالا تراشیده شده‌اند و چندین تا از آنها در اینجا، رنج‌های هرکول را که مانند تابلوهای کمیک استریپ در اطراف می‌چرخند، نشان می‌دهند. به دنبال شیر، گاو نر و گراز باشید. سایر تابوت‌ها از حلقه‌های سنگین تراشیده شده با سرها و مجسمه‌های کوچک بین آنها استفاده می‌کنند. درپوش‌ها به شکل سقف یا کاناپه بودند که مرده روی آن لم می‌داد.

به دنبال مجسمه‌های زنی به نام پلانسیا مگنا باشید. او شهروند ثروتمندی از پرگه در قرن دوم بود که هزینه بازسازی اساسی دروازه شهر را پرداخت کرد و کتیبه‌ها مناصب عمومی او را در آنجا ثبت کرده‌اند. خانواده‌اش مجسمه‌های او را نصب کردند و او مجسمه‌هایی از بستگانش و خانواده امپراتوری را نصب کرد. به ندرت می‌توان نام، چهره و یک پروژه ساختمانی را به یک شخص نسبت داد.

پیکره دیگری که به راحتی از دست می‌رود و ارزش پیدا کردن دارد - زنی رقصنده که از دو رنگ مرمر تراشیده شده است. بدن او یک سنگ و لباسش سنگ دیگری است، برش خورده و اندازه شده است، بنابراین به نظر می‌رسد که لباس از پارچه‌ای متفاوت از پوست است. مجسمه‌سازان از این تکنیک برای تقلید از پارچه‌های رنگی استفاده می‌کردند. بازوها و سر او ترمیم شده یا از بین رفته‌اند، اما پیچ و تاب بدن هنوز به وضوح دیده می‌شود. او نیز اهل پرگه بود.

گالری‌های اولیه دوره زمانی بسیار طولانی‌تری را پوشش می‌دهند. ابزارهای سنگی، استخوان‌ها و اشیاء ساده از غارهای کوه‌های پشت آنتالیا، از جمله کارائین، که مردم در طول یک دوره طولانی در آن ساکن بوده‌اند، می‌آیند. این اتاق‌ها آرام‌تر و کمتر از تالارهای مجسمه‌ها عکس گرفته شده‌اند. آن‌ها یادآور این هستند که این ساحل ده‌ها هزار سال قبل از اینکه کسی معبدی بسازد یا خدایی را تراش دهد، مسکونی بوده است.

سکه‌ها و یافته‌های کوچک، چندین مورد را پر می‌کنند. این منطقه قرن‌ها سکه‌های خود را تولید می‌کرد و موزه در برخی از موارد بازیابی شناخته شده، از جمله گنجینه بزرگی از سکه‌های نقره باستانی که در نزدیکی المالی پیدا شد و به خارج از کشور قاچاق شد و بعداً در دهه 1990 به ترکیه بازگردانده شد، درگیر بوده است. اگر اشیاء کوچک را دوست دارید، در این اتاق‌ها کمی استراحت کنید - جواهرات، شیشه و برنز توجه بیشتری را نسبت به سنگ مرمر بزرگ به خود جلب می‌کنند.

در ادامه، اتاق‌های بیزانسی و مسیحی با شمایل‌ها و اشیاء کلیسا وجود دارد. در میان آنها، موزه مطالبی را که مربوط به سنت نیکلاس، اسقف قرن چهارم میرا در امتداد همین ساحل است، به نمایش می‌گذارد که کلیسای او در دمره یکی از مکان‌های اصلی زیارتی منطقه است. قطعات استخوانی مرتبط با او در اینجا در یک محفظه نگهداری می‌شوند. ارتباط بین سالن شلوغ موزه و آن کلیسای آرام در ساحل ارزش به خاطر سپردن دارد.

یک بخش قوم‌نگاری، قرن‌های جدیدتر را پوشش می‌دهد - فرش‌ها و گلیم‌ها، لباس‌های گلدوزی شده، ابزار خانگی، سلاح‌ها و اشیاء مربوط به زندگی دوره عثمانی در منطقه. اگر می‌خواهید کل موزه را به درستی ببینید، حدود دو ساعت برای دیدن آن وقت بگذارید. یک مغازه و یک کافه و یک باغ با قطعات سنگی بیشتر در بیرون وجود دارد. قوانین عکاسی در ورودی نصب شده است. تراموا ترکیب این را با پیاده‌روی در شهر قدیمی آسان می‌کند.

یک ایده ارزش دارد که از طریق این گالری‌ها به ذهن بسپارید. به راحتی می‌توان دنیای باستان را به عنوان مرمر سفید ساده تصور کرد. اما اینطور نبود. مجسمه‌ها با رنگ‌های قوی نقاشی می‌شدند، دیوارها گچ‌کاری و تزئین می‌شدند و کف‌ها صحنه‌هایی از هزاران سنگ کوچک برش خورده را نشان می‌دادند. اکنون مرمتگران در سراسر مدیترانه ردهایی از رنگدانه را روی مجسمه‌هایی پیدا می‌کنند که امروزه خالی به نظر می‌رسند. هنگام عبور از کنار چهره‌ها در سالن طولانی، این را در نظر داشته باشید و با دقت به کف موزاییک‌های به نمایش گذاشته شده نگاه کنید.

قبل از رفتن، به تالار خدایان برگردید و در یک انتها بایستید. به ردیف نگاه کنید. هر یک از این مجسمه‌ها در فضای باز شهری در این دشت، زیر آفتاب شدید، در مقابل مردمی که مشغول انجام کارهای روزمره خود بودند، ایستاده بودند. اکنون آنها در فضای بسته، روشن و دارای برچسب، چند کیلومتر دورتر از جایی که ساخته شده‌اند، قرار دارند. وقتی به بیرون و در گرما قدم می‌گذارید، در همان منظره‌ای قدم خواهید زد که آنها از آنجا آمده‌اند.