پرگه

گرما از سنگ به صورت موج می‌تابد. اینجا تقریباً سایه‌ای وجود ندارد و نور از سنگ آهک کم‌رنگ منعکس می‌شود تا زمانی که چشم‌هایتان را تنگ کنید. علف‌های خشک بین بلوک‌های سنگفرش رشد می‌کنند و ملخ‌ها با صدای خشک کلیک از پاهایتان می‌پرند. جایی پشت سرتان، دروازه‌ای جیرجیر می‌کند. گرد و غبار روی مسیر نرم و کم‌رنگ است و در عرض چند دقیقه روی کفش‌هایتان می‌نشیند. آب بیاورید. سپس به دو برج گرد روبرو نگاه کنید.

آن برج‌ها متعلق به دروازه قدیمی هلنیستی هستند و تصویری هستند که اکثر مردم از پرگه به یادگار دارند. این برج‌ها که از بلوک‌های مربع ساخته شده‌اند، طبقات بالایی خود را از دست داده‌اند، اما هنوز هم بسیار بالاتر از ارتفاع سر قرار دارند. بین و پشت آنها یک حیاط بیضی شکل قرار دارد. هر کسی که وارد شهر می‌شد از این فضای باریک و کنترل‌شده عبور می‌کرد. ابتدا دفاعی بود. بعداً، تحت حکومت روم، به چیزی شبیه به یک اتاق نمایش تبدیل شد.

این تحول یک حامی با نام داشت. پلانسیا مگنا از یک خانواده برجسته در اینجا در قرن دوم بود، که مناصب دولتی و کاهنی داشتند و هزینه بازسازی حیاط از سنگ مرمر با طاقچه‌هایی برای مجسمه‌ها را پرداخت کردند. این مجسمه‌ها خدایان، امپراتورها و اعضای خانواده‌ی خودش را نشان می‌دادند، با کتیبه‌هایی که نشان می‌داد چه کسی چه چیزی را اهدا کرده است. بسیاری از آنها اکنون در موزه آنتالیا هستند. طاقچه‌های خالی در دیوارها، جایی هستند که آنها ایستاده بودند.

آن سوی حیاط، خیابان اصلی ستون‌دار به صورت مستقیم به سمت شمال امتداد دارد. این خیابان طولانی، پهن و غیرقابل انکار است. در مرکز آن، یک کانال سنگی کم‌عمق وجود دارد که آب را از طریق شهر منتقل می‌کرد. در یک روز گرم، این کانال هوا را خنک می‌کرد و به مغازه‌های دو طرف آب می‌رساند. ستون‌ها در هر دو لبه قرار دارند، برخی ایستاده‌اند و بسیاری در جایی که افتاده‌اند، افتاده‌اند. به سنگفرش شیارهایی که توسط چرخ‌های گاری ساییده شده‌اند، نگاه کنید.

در انتهای خیابان، در پای تپه‌ای با قله‌ی صاف، بقایای یک فواره‌ی عظیم قرار دارد. آب به اینجا می‌رسید و قبل از تغذیه‌ی کانالی که شما در کنار آن قدم زده‌اید، به یک حوضچه می‌ریخت. یک خدای رودخانه‌ی خوابیده به عنوان بخشی از آن تراشیده شده است. تپه‌ی پشت، آکروپولیس، قدیمی‌ترین بخش مسکونی این مکان است که مردم مدت‌ها قبل از گسترش شهر رومی در دشت پایین، در آن ساکن بودند.

به عقب و بیرون استادیوم بروید. این استادیوم یکی از بهترین نمونه‌های حفظ‌شده در آناتولی است، یک بیضی طولانی از صندلی‌ها که بر روی ردیف‌هایی از طاق‌ها قرار گرفته‌اند. به زیر آن بروید. اتاق‌های طاق‌دار در ضلع بیرونی به عنوان مغازه استفاده می‌شدند و برخی از آنها کتیبه‌هایی دارند که نام مشاغل یا مغازه‌دارانی را که آنها را اجاره می‌کردند، نشان می‌دهد. در وسط مسیر بایستید و به ردیف‌ها نگاه کنید. ده‌ها هزار نفر می‌توانستند مسابقات و بازی‌ها را از این ردیف‌ها تماشا کنند.

در کنار آن، تئاتر قرار دارد که در یک شیب با یک ساختمان صحنه در پشت آن ساخته شده است. قطعاتی از تزئینات حکاکی شده آن، از جمله تابلوهای برجسته مرتبط با دیونیسوس، خدای شراب و تئاتر، باقی مانده است. دسترسی به تئاتر به کارهای حفاظتی مداوم بستگی دارد و گاهی اوقات برای بازدیدکنندگان بسته است. اگر باز است، از چند ردیف بالا بروید و از دشت به سمت دریا نگاه کنید. اگر باز نیست، دیوار بیرونی هنوز ارزش قدم زدن دارد.

بسیاری از مجسمه‌های موزه آنتالیا از مجموعه حمام درست داخل دروازه آمده‌اند. حمام‌های رومی به همان اندازه که محل شستشو بودند، ساختمان‌های اجتماعی نیز بودند و این حمام دارای توالی اتاق‌های گرم، گرم و سرد با استخرها، کف‌های مرمری و مجسمه‌هایی در گوشه‌ها بود. هنوز هم می‌توانید طرح آن را دنبال کنید و تکیه‌گاه‌های آجری را که زمانی کف‌های مرتفع را نگه می‌داشتند، ببینید. هوای گرم از زیر آنها و از طریق دیوارها به بالا گردش می‌کرد.

آگورا، میدان بازار شهر، نزدیک دروازه قرار دارد. این یک حیاط بزرگ و باز بود که توسط مغازه‌ها احاطه شده بود و یک ساختمان گرد در وسط آن قرار داشت. به کف‌های اطراف لبه‌ها نگاه کنید. موزاییک‌های طرح‌دار به صورت تکه تکه، در طرح‌های هندسی ساده به رنگ سیاه و سفید، باقی مانده‌اند. آستانه مغازه‌ها هنوز هم پریزهایی را نشان می‌دهند که درها به آنجا می‌چرخیدند. این مرکز تجاری شهری بود که از دشت حاصلخیز اطراف آن ثروتمند شد.

پرگه شخصیتی را خلق کرد که ممکن است آثارش را بدون دانستن اینکه از کجا آمده است، مطالعه کرده باشید. آپولونیوس پرگه ریاضیدان دوره هلنیستی بود که مطالعه‌ای عالی در مورد مقاطع مخروطی - منحنی‌هایی که با برش یک مخروط به دست می‌آورید - نوشت. کلمات بیضی، سهمی و هذلولی از آثار او آمده است. قرن‌ها بعد، ستاره‌شناسانی که مدار سیارات را توصیف می‌کردند، از واژگان و هندسه‌ی مردی که در اینجا متولد شده بود، استفاده می‌کردند.

این شهر همچنین در تاریخ اولیه مسیحیت نیز وجود دارد. در کتاب اعمال رسولان آمده است که پولس و همراهانش در سفر خود از طریق این منطقه به پرگا آمدند. پرگا تا دوره بیزانس اهمیت خود را حفظ کرد و کلیساهایی در داخل شبکه خیابان‌های قدیمی ساخته شد. سرانجام، دسترسی به بندر گل و لای گرفت، امنیت در ساحل بدتر شد و مردم از آنجا نقل مکان کردند. دشت دوباره به کشاورزی روی آورد، که امروزه این مکان را احاطه کرده است.

یک سوال در رانندگی به اینجا مطرح می‌شود. چرا باید یک شهر بزرگ را در یک دشت باز، چند کیلومتری دریا، بدون هیچ دفاع طبیعی ساخت؟ پاسخ رودخانه است. قایق‌ها از ساحل به آنجا می‌آمدند که به شهر دسترسی به کشتیرانی می‌داد، بدون اینکه مستقیماً در معرض مهاجمان از آب قرار گیرد. اکنون در اطراف شما، دشت زمین‌های کشاورزی - پنبه، باغ‌ها و ردیف‌هایی از گلخانه‌ها - قرار دارد و شهر مدرن آکسو بین ویرانه‌ها و ساحل واقع شده است.

بازدید خود را با ایستادن در وسط خیابان ستون‌بندی‌شده، رو به فواره و تپه به پایان برسانید. سعی کنید از میان جیرجیرک‌ها صدایشان را بشنوید. مغازه‌ها در دو طرف، آب جاری در مرکز، چرخ‌دستی‌ها روی سنگفرش، مردمی که به سمت حمام‌ها می‌روند - این همان چیزی است که این فضا برای آن ساخته شده است. اکنون چمن خشک و آسمان زیادی وجود دارد. احساس کنید که سنگ زیر دستتان چقدر داغ است. سپس از میان برج‌های گرد به بیرون برگردید.