آبشارهای دودن

قبل از اینکه آن را ببینید، صدایش را می‌شنوید. با قدم زدن در مسیر، صدا بیشتر می‌شود و سپس هوا تغییر می‌کند - خنک‌تر، سنگین‌تر، و مه رقیقی را به همراه دارد که روی بازوها و لنز دوربین شما می‌نشیند. سرخس‌ها و خزه‌ها روی سنگ‌های مرطوب ضخیم می‌شوند. سنگ زیر پا تیره و لغزنده می‌شود. چند قدم دیگر که بردارید، آب ظاهر می‌شود و به صورت یک لایه سفید پهن به استخر پایین می‌ریزد.

دو آبشار دودن وجود دارد و بازدیدکنندگان اغلب فرض می‌کنند که آنها یک مکان هستند. اما اینطور نیست. آبشارهای بالایی در داخل خشکی، در یک پارک سایه‌دار در لبه شمالی آنتالیا، جایی که رودخانه به یک حوضه سنگی می‌ریزد، قرار دارند. آبشارهای پایینی چندین کیلومتر دورتر در ساحل هستند، جایی که همان رودخانه به صخره‌ها می‌رسد و مستقیماً به مدیترانه می‌ریزد. یک رودخانه، دو تجربه بسیار متفاوت. اگر وقت دارید، هر دو را ببینید.

با آبشارهای بالایی شروع کنید. مسیری از میان یک پارک کوچک از درختان چنار به استخر در پایین منتهی می‌شود. بهترین قسمت ماجرا، اتفاقی است که در پشت آب می‌افتد. یک غار طبیعی از زیر لبه غار می‌گذرد و یک مسیر پیاده‌روی شما را از میان آن عبور می‌دهد. شما از پشت صفحه در حال ریزش عبور می‌کنید، در حالی که سنگ در بالا و آب در جلو قرار دارد. سر و صدای داخل به اندازه‌ای بلند است که مردم از صحبت کردن منصرف می‌شوند.

از سمت دیگر بیرون بیایید و به عقب نگاه کنید. در اواخر صبح، نور خورشید اغلب به قطرات آب برخورد می‌کند و رنگین‌کمانی ایجاد می‌کند که با حرکت شما تغییر می‌کند. سنگ داخل غار ناهموار و دائماً خیس است، بنابراین نرده را نگه دارید و سرعت خود را کم کنید. کودکان عاشق این بخش هستند. عکاسان نیز همینطور، به این معنی که ممکن است در نقاط باریک صف تشکیل شود. صبور باشید - این یک گذرگاه کوتاه است و همه می‌توانند از آن عبور کنند.

آب از کجا می‌آید؟ کل این منطقه روی سنگ آهک قرار دارد که باران به مرور زمان آن را در شکاف‌ها، کانال‌ها و غارها حل می‌کند. رودخانه‌های اینجا در زیر زمین ناپدید می‌شوند و در جای دیگری دوباره ظاهر می‌شوند. دودن از چشمه‌های قدرتمند شمال شهر سرچشمه می‌گیرد و از آبی که بر کوه‌های توروس می‌بارد و به زیر زمین می‌رود تغذیه می‌شود. به همین دلیل است که جریان آب در طول سال نسبتاً ثابت می‌ماند و آب حتی در اوج تابستان سرد است.

سنگ آهک کار دیگری انجام می‌دهد. آبی که آهک محلول را حمل می‌کند، وقتی پاشیده و هوادهی می‌شود، دوباره آن را رسوب می‌دهد و سنگی سخت به نام تراورتن می‌سازد. هر برآمدگی که اینجا می‌بینید نتیجه‌ی این فرآیند است. آبشار به آرامی صخره‌ای را که از روی آن می‌ریزد، می‌سازد. به لبه نگاه کنید، ممکن است به جای یک لبه‌ی صاف و برش‌خورده، متوجه سنگ‌های ناهموار و لایه‌لایه شوید. شاخه‌ها و برگ‌ها پوشیده می‌شوند و در نهایت به بخشی از سنگ تبدیل می‌شوند.

پارک اطراف آبشار بالایی متعلق به شهر است و خانواده‌ها از آن به عنوان یک پارک استفاده می‌کنند نه به عنوان یک بنای تاریخی. باغ‌های چای در زیر درختان، اردک‌ها روی آب راکد بالای آبشار و مسیرهایی در امتداد ساحل رودخانه وجود دارد. آخر هفته‌ها شلوغ است. صبح‌های روزهای هفته آرام است. یک لیوان چای بخرید، روی یکی از میزهای نزدیک آب بنشینید و سرعت جریان آب را هنگام نزدیک شدن به لبه تماشا کنید.

حالا ساحل. آبشارهای پایینی در لارا، در ضلع شرقی آنتالیا، جایی که رودخانه به انتهای خشکی می‌رسد، قرار دارند. در اینجا تقریباً چهل متر از یک صخره مستقیماً به دریا می‌ریزد. هیچ ساحلی در زیر آن وجود ندارد و هیچ راهی برای پایین رفتن وجود ندارد. آب همزمان به صخره و دریای مدیترانه برخورد می‌کند و باد، قطرات آب را به پهلو در امتداد صخره می‌وزاند.

یک پارک در بالای صخره، منظره‌ای از بالا و کنار را به شما می‌دهد. سکوها و نرده‌ها به شما امکان می‌دهند تا از پایین آبشار نگاه کنید، اگرچه زاویه دید از خشکی محدود است. منظره بهتر از روی آب است. قایق‌ها از اسکله و کلوپ‌های ساحلی حرکت می‌کنند و در نزدیکی آبشار تاب می‌خورند، بنابراین می‌توانید کل صخره را به طور همزمان ببینید. اگر سوار یکی از آن قایق‌ها می‌شوید، چیزی برای محافظت از تلفن خود همراه داشته باشید.

رودخانه سفری غیرمعمول را طی می‌کند. از روی زمین عبور می‌کند، در سنگ آهک فرو می‌رود، از غارها و کانال‌ها عبور می‌کند و قبل از رسیدن به ساحل دوباره به سطح آب می‌آید. همچنین در طول مسیر، آب برای شهر و تولید برق کشیده می‌شود، بنابراین حجم آب عبوری از آبشارها متفاوت است. پس از باران شدید زمستانی، جریان آب قوی و پر سر و صدا است. در یک تابستان خشک و اواخر تابستان، هر دو آبشار می‌توانند نازک‌تر از آنچه در کارت پستال‌ها نشان داده می‌شود، به نظر برسند.

نکات کاربردی. این دو مکان از هم جدا هستند، هر کدام ورودی و پارکینگ مخصوص به خود را دارند و نمی‌توان با پای پیاده از یکدیگر فاصله گرفت - برای رفتن بین آنها از تاکسی، اتوبوس یا ماشین استفاده کنید. کفش‌های محکم بپوشید، مخصوصاً برای پیاده‌روی در مسیر غار. بهار، قوی‌ترین جریان آب و سرسبزترین پارک را ارائه می‌دهد. اوایل یا اواخر روز، نور برای عکس گرفتن بهتر است و جمعیت کمتر است. در هر دو مکان کافه و سرویس بهداشتی وجود دارد.

نسخه بسیار بزرگتری از این فرآیند در امتداد ساحل وجود دارد. خود آنتالیا روی یک صخره تراورتن قرار دارد و صخره‌های رنگ‌پریده بالای بندر قدیمی از همان سنگ رسوبی غنی از آهک ساخته شده‌اند که در طول یک دوره بسیار طولانی رسوب کرده‌اند. وقتی بعداً در ساحل قدم می‌زنید و به آن صخره‌های سوراخ‌دار نگاه می‌کنید، شاهد عملکرد رودخانه‌هایی مانند این هستید. پس از باران شدید، آبشارهای کوچک در چندین مکان از لبه صخره عبور می‌کنند.

قبل از اینکه آبشار بالایی را ترک کنید، از نرده‌ها فاصله بگیرید و برای یک دقیقه زیر درختان چنار بایستید. صدا از غرش به صدای یکنواخت تبدیل می‌شود. صدای ترافیک شهر در جایی پشت آن می‌پیچد. آبی که اکنون از کنارت می‌گذرد، مانند باران بر کوه‌هایی که از اینجا نمی‌توانی ببینی، باریده، مدتی را در زیر زمین گذرانده و تا یک ساعت دیگر به دریا خواهد رسید. خنکای هوا را روی پوستت حس کن، در حالی که هنوز آن را داری.