تئاتر آسپندوس

یک سکه روی کف صحنه بیندازید، افرادی که در ردیف بالا هستند آن را خواهند شنید. این ادعا زیاد تکرار می‌شود و اینجا تقریباً به حقیقت نزدیک می‌شود. از ورودی طاق‌دار وارد شوید و دما کاهش می‌یابد - راهرو سنگی، عمیق و سایه‌دار است. سپس فضا باز می‌شود. صندلی‌ها در مقابل شما به صورت نیم‌دایره صاف بالا می‌آیند و کل دیوار پشتی صحنه هنوز تا ارتفاع کامل خود و با خط سقف دست‌نخورده پابرجاست.

این بخش آخر دلیل آمدن متخصصان به اینجا است. تئاترهای رومی در بسیاری از کشورهای اطراف مدیترانه پابرجا مانده‌اند. تقریباً در همه آنها ساختمان صحنه فرو ریخته و فقط صندلی‌ها در دامنه تپه قرار گرفته‌اند. در آسپندوس، ساختمان صحنه پابرجاست. درها، طاقچه‌ها، دهانه‌های پنجره و طبقه بالا همه سر جای خود هستند. می‌توانید شکل اتاقی را که بازیگران در آن اجرا می‌کردند، ببینید، نه اینکه آن را از روی نقشه روی تخته تصور کنید.

کتیبه‌ای از معمار نام می‌برد. او زنون، پسر تئودوروس، نام داشت و مردی محلی بود. این غیرمعمول و شایان ذکر است. تعداد بسیار کمی از بناهای باستانی در هر کجا نام طراح خود را دارند. این تئاتر در قرن دوم میلادی، در زمان سلطنت مارکوس اورلیوس ساخته شد و توسط دو برادر ثروتمند از خانواده کورتیوس به شهر اهدا شد که نام آنها نیز در کتیبه‌ها آمده است.

به نحوه اتصال ساختمان به تپه نگاه کنید. صندلی‌های پایینی روی شیب طبیعی قرار دارند که باعث صرفه‌جویی زیادی در تلاش شده است. صندلی‌های بالایی و ورودی‌های جانبی روی طاق‌های ساخته شده قرار دارند، زیرا تپه به پایین می‌ریزد. دو گذرگاه طاق‌دار شما را از بیرون مستقیماً به وسط صندلی‌ها منتقل می‌کنند. بالای ردیف بالا یک گالری طاق‌دار وجود دارد که تماشاگران را سایه می‌انداخت و به صدا کمک می‌کرد. کل طراحی به جای اینکه نمایشی باشد، کاربردی است.

دیوار صحنه آنطور که اکنون به نظر می‌رسد، خالی نبود. پنل‌های مرمر آن را پوشانده بودند، ردیف‌هایی از ستون‌ها در جلو روی براکت‌ها قرار داشتند و مجسمه‌هایی در طاقچه‌های بین آنها قرار داشتند. سوراخ‌های مربوط به اتصالات هنوز در سراسر سطح قابل مشاهده است. در بالا، نقش برجسته‌ای وجود دارد که نشان دهنده شخصیتی است که توسط طومارهای گیاهی احاطه شده است، که معمولاً به عنوان دیونیسوس، خدای مرتبط با تئاتر، شناخته می‌شود. بالای آن، پریزهایی برای سایبان چوبی قرار داشت که بر سر تماشاگران سایه می‌افکند.

سیستم آکوستیک واقعاً خوب است و دلایل آن بیشتر ساختاری است تا جادویی. صندلی‌ها شیب تندی دارند، بنابراین صدا بدون عبور از ردیف جلویی به هر ردیف می‌رسد. سنگ منحنی به جای جذب، آن را منعکس می‌کند. دیوار بلند صحنه پشت بازیگران، صدا را به جلو پرتاب می‌کند، به جای اینکه اجازه دهد به سمت بالا فرار کند. در مرکز صحنه بایستید و با صدای معمولی صحبت کنید. کسی که در بالا قرار دارد، کلمات را خواهد شنید.

این چیزی است که ساختمان را نجات داد. پس از دوره رومی، تئاتر به کشاورزانی که به دنبال سنگ‌های تراشیده بودند، رها نشد، چیزی که معمولاً این مکان‌ها را تخریب می‌کند. در دوره سلجوقی، به یک کاروانسرا تبدیل شد - یک مهمانخانه مستحکم برای بازرگانان و حیواناتشان. دیوارها به این دلیل نگهداری می‌شدند که کسی از آنها استفاده می‌کرد. یک ساختمان در حال استفاده تعمیر می‌شود. این دلیل اصلی است که دیوار صحنه هنوز امروز پابرجاست.

آثار آن دوره بعدی هنوز روی دیوارها وجود دارد. در جاهایی می‌توانید الگوهای زیگزاگ با آجر و کاشی قرمز را پیدا کنید که روی سنگ‌کاری رومی اعمال شده‌اند. آن‌ها را در معابر و اطراف مناطق بالایی جستجو کنید. این یک همپوشانی عجیب است: مهندسی رومی در زیر، تزئینات سلجوقی در بالا، با چند صد سال فاصله بین این دو. اکثر بازدیدکنندگان مستقیماً از کنار کاشی‌کاری عبور می‌کنند، زیرا به صحنه نگاه می‌کنند.

تئاتر هنوز هم کار می‌کند. اجراهایی در اینجا برگزار می‌شود، از جمله یک جشنواره بین‌المللی اپرا و باله در ماه‌های تابستان. کوسن‌ها روی سنگ باستانی قرار گرفته‌اند، نورپردازی موقتاً انجام می‌شود و تماشاگران تقریباً در جایی که تماشاگران در قرن دوم می‌نشستند، می‌نشینند. اگر بازدید شما نزدیک به تاریخ اجرا باشد، آمدن در عصر تجربه‌ای کاملاً متفاوت از آمدن در ظهر است. در طول روز می‌توانید هر جایی بنشینید و تا هر زمان که دوست دارید بمانید.

آسپندوس یک شهر بود، نه فقط یک تئاتر، و بقیه آن روی تپه بالای آن قرار دارد. یک استادیوم، یک بازار، یک ساختمان شورا و بقایای یک کلیسای جامع وجود دارد که در سراسر بالای مسطح آکروپولیس پخش شده‌اند. تعداد بسیار کمی از مردم از آنجا بالا می‌روند. مسیر ناهموار است و اصلاً سایه‌ای وجود ندارد. اگر وقت و آب کافی دارید، بروید - احتمالاً کل شهر بالایی را برای خودتان خواهید داشت.

کانال آب دلیل دیگری است که مهندسان این سفر را انجام می‌دهند. در شمال محل، برج‌های سنگی بلند در سراسر دشت قرار دارند. آنها متعلق به یک سیستم آب تحت فشار هستند. کانال به دره می‌ریخت، تحت فشار قرار می‌گرفت و دوباره در سمت دیگر بالا می‌آمد. برج‌ها در نقاط عطف، آن فشار را کاهش می‌دادند. دیدن یکی از آنها از نزدیک مشخص می‌کند که شهر چقدر صرفاً برای پایین آوردن آب از تپه‌ها سرمایه‌گذاری کرده است.

از پارکینگ به راحتی می‌توان این مکان را دست کم گرفت. آسپندوس در دشت پامفیلیایی، یک نوار ساحلی مسطح که توسط کوه‌های توروس پشتیبانی می‌شود، قرار دارد که در فاصله کمی از داخل کشور به شدت بالا می‌آیند. شهر در آن دشت ثروتمند شد - زمین‌های کشاورزی، اسب‌ها و رودخانه‌ای که آن را به دریا متصل می‌کند. ثروت، تئاتر را توضیح می‌دهد. یک شهر کوچک و فقیر ساختمانی با این کیفیت سفارش نمی‌دهد و مطمئناً نمی‌تواند آن را حفظ کند.

اگر می‌توانید، اوایل یا اواخر روز از آن بازدید کنید. خورشید کم‌فروغ از کنار به دیوار صحنه می‌خورد و چارچوب درها، براکت‌ها و سوراخ‌های به جا مانده از نصب سنگ مرمر را نمایان می‌کند. ظهر همه چیز صاف می‌شود و سطح مانند سنگ خالی به نظر می‌رسد. صبح‌ها خنک‌تر و ساکت‌تر است، قبل از اینکه گروه‌های اتوبوس از استراحتگاه‌های کنار ساحل برسند. اینجا یک ساعت کافی است و دو ساعت بهتر است.

قبل از رفتن، به ردیف بالا بروید و بنشینید. به طبقه پایین صحنه نگاه کنید. فاصله قابل توجه است، اما فضا نزدیک به نظر می‌رسد - این طراحی است که کار می‌کند. کسی این تناسبات را با طناب، سطح آب و حساب و کتاب محاسبه کرده و آنها را درست انجام داده است. مردم مدت زیادی است که دقیقاً روی همین صندلی نشسته‌اند و منتظرند تا چیزی شروع شود. لحظه‌ای صبر کنید. سپس گوش دهید.