دره کوپرولو

با صدا شروع کنید. زیر درختان، صدای آهسته و مداومی از رودخانه پایین به گوش می‌رسد - آبی که به سرعت روی سنگ‌ها حرکت می‌کند و هرگز متوقف نمی‌شود. در بالای آن، در تابستان، جیرجیرک‌ها با صدای الکتریکی خشکی که بالا و پایین می‌رود، وزوز می‌کنند. هوا بوی رزین سرو و کاج و آب سرد می‌دهد. در سایه نزدیک لبه تنگه بایستید و احساس خواهید کرد که دما چندین درجه کاهش می‌یابد. این رودخانه حتی در حالی که ساحل پشت سر شما در حال سوختن است، سرد است.

این رودخانه، کوپروچای است. از کوه‌های توروس سرازیر می‌شود و کانالی عمیق و باریک را از میان سنگ آهک کم‌رنگ ایجاد کرده است. از لبه به آن نگاه کنید. دیوارها با شیب تندی فرو می‌ریزند و آب در پایین، آبی-سبز پررنگ و تقریباً مصنوعی است. این رنگ از ذرات معدنی بسیار ریز موجود در آب‌های ذوب شده ناشی می‌شود. این دره کیلومترها از میان کوه‌ها امتداد دارد. تنها بخش کوچکی از آن به راحتی قابل دسترسی است، به همین دلیل بقیه ساکت می‌ماند.

قدیمی‌ترین چیز اینجا پل است. یک طاق سنگی واحد از یک دیواره سنگی به دیواره دیگر، بالای آب، سرچشمه می‌گیرد و کار رومی‌ها است. این یک ویرانه نیست. ماشین‌ها و مینی‌بوس‌ها هنوز از آن عبور می‌کنند. به یک سر آن بروید و ببینید که طاق چگونه سر هم شده است. این طاق به تنهایی خود را با شکل خود نگه می‌دارد. هر سنگ به سنگ‌های همسایه خود فشار می‌آورد و کل بار در اطراف منحنی حرکت می‌کند و به سمت سنگ بستر در دو طرف پایین می‌رود.

یونانی‌ها و رومی‌ها این رودخانه را با نام دیگری می‌شناختند - یوری‌مدون. این رودخانه در یکی از قسمت‌های شناخته‌شده‌تر تاریخ یونان ظاهر می‌شود. در قرن پنجم پیش از میلاد، یک ناوگان به رهبری آتنی‌ها، یک نیروی ایرانی را در دهانه این رودخانه، در ساحل بسیار پایین‌تر از جایی که شما ایستاده‌اید، شکست داد. نبرد در آب و سپس در خشکی، در همان روز اتفاق افتاد. رودخانه‌ای که تماشا می‌کنید همان رودخانه است که از منظره‌ای کاملاً متفاوت در اینجا در کوهستان عبور می‌کند.

بیشتر مردم برای رفتن به آن آب به اینجا می‌آیند. قایق‌سواری فعالیت اصلی در کوپروچای است و سفر استاندارد آن خیلی سخت نیست. بخش‌های پرجنب‌وجوش و بخش‌های طولانی و آرامی وجود دارد و راهنماها معمولاً به مردم اجازه می‌دهند در بخش‌های آرام شنا کنند. سرما شوک واقعی است. رودخانه عمدتاً توسط چشمه‌ها و ذوب برف‌ها تغذیه می‌شود، بنابراین تا ماه اوت سرد می‌ماند. مردم وقتی وارد می‌شوند جیغ می‌زنند. سپس به آن عادت می‌کنند. سپس نمی‌خواهند از آن بالا بروند.

به درختان روی دامنه‌ها نگاه کنید. بسیاری از آنها سرو مدیترانه‌ای هستند که به جای کاشته شدن، به صورت وحشی رشد می‌کنند - شکل‌های بلند، تیره و باریک در میان سنگ‌های برهنه ایستاده‌اند. پارک ملی از یکی از بزرگترین جنگل‌های سرو طبیعی کشور محافظت می‌کند. سرو وحشی با درختان گورستان مرتبی که ممکن است از عکس‌ها بشناسید متفاوت به نظر می‌رسد. شاخه‌ها خشن‌تر و نامنظم‌تر هستند. برخی با زاویه‌هایی که برای درختی به آن اندازه غیرممکن به نظر می‌رسد، بر فراز تنگه خم شده‌اند.

حالا به بالا نگاه کنید. در بالای دره، بر روی فلاتی در کوهستان، ویرانه‌های شهری به نام سلگه قرار دارد. نویسندگان باستانی آن را به عنوان شهری کوهستانی توصیف کرده‌اند، صعب‌العبور، که به همان اندازه که توسط دیوارهایش محافظت می‌شود، توسط مناظرش نیز محافظت می‌شود. مردم آنجا زیتون و انگور را در ارتفاعی پرورش می‌دادند که واقعاً دشوار بود. آنها همچنین از درختان محلی رزین معطری جمع‌آوری می‌کردند. آن رزین به ساحل منتقل می‌شد و به عنوان بخور و دارو فروخته می‌شد.

جاده‌ی بالا باریک و کند است و ارزش وقت گذاشتن را دارد. سلگه یک تئاتر دارد که در دامنه‌ی تپه کنده شده است، با ردیف‌هایی از صندلی‌ها که هنوز در شیب تپه چیده شده‌اند و رو به کوه‌ها هستند، نه دریا. در اطراف محل، سنگ به ستون‌ها و باله‌های ایستاده تبدیل شده است، رنگ‌پریده و شکل گرفته توسط باد. بزها از سنگ‌های باستانی بالا می‌روند، انگار که دامنه‌ی تپه هستند. چند خانواده در روستای کنار خرابه‌ها زندگی می‌کنند و ممکن است کودکانی در کنار ماشین شما ظاهر شوند و دسته‌هایی از گیاهان خشک شده را بفروشند.

آن روستا الگوی قدیمی‌تر زندگی در این کوه‌ها را حفظ کرده است. خانه‌ها از سنگ با کف چوبی ساخته شده‌اند. حیوانات در پایین و مردم در بالا زندگی می‌کنند. زمستان در این ارتفاع واقعاً سرد است و برف گاهی اوقات جاده را می‌بندد. یادآوری این نکته در حالی که با شلوارک شنا در رودخانه‌ای گرم به پایین می‌پرید، مفید است. این یک منطقه کوهستانی است، نه ساحلی، و آبی که به شما می‌رسد از برف روی یک خط الراس در جایی بالاتر شروع شده است.

یک پل قدیمی دوم در بالادست، روی یک نهر فرعی، در مکانی بسیار آرام‌تر وجود دارد. این پل کوچکتر است، همچنین قوسی شکل است و هنوز روی آب‌های خروشان ایستاده است. اگر پل اصلی پر از عکاس است، در مورد آن یکی سوال کنید. مسیر پیاده‌روی به سمت آن از میان کاج‌ها می‌گذرد و همان بوی آب سرد را به همراه دارد. پل‌های قدیمی در این منطقه هرگز تزئینی نبودند. آنها تنها راه برای جابجایی کالاها و حیوانات در تنگه‌هایی بودند که نمی‌توان پیاده از آنها عبور کرد.

به حرکت آب توجه کنید. ماهی قزل‌آلا در رودخانه زندگی می‌کند و رستوران‌های کنار جاده در مورد محل آمدن ماهی‌ها صادق هستند. ماهی‌های کف‌زی در تنداب‌ها کار می‌کنند - پرندگان کوچک تیره‌ای که در زیر آب خلاف جریان آب راه می‌روند تا از کف تغذیه کنند. در بالای سرتان ممکن است پرندگان بزرگی را ببینید که بدون بال زدن در حال چرخش هستند. دیواره‌های دره در آفتاب گرم می‌شوند، هوای گرم از آنها بالا می‌رود و پرندگان تا زمانی که می‌خواهند در آن بالا می‌روند.

قبل از رفتن، جایی دور از جاده پیدا کنید که بتوانید رودخانه را بدون شنیدن صدای موتور ببینید. مدتی به تکه‌ای از آب سفید نگاه کنید. آن صدا مدت زمان بسیار طولانی‌تری از هر چیزی که اینجا ساخته شده، ادامه داشته است - طولانی‌تر از پل، طولانی‌تر از شهر روی فلات بالا. در مقایسه، طاق سنگی مهمان جدیدی است. یک نفس از هوای سردی که از آب بیرون می‌آید، بکشید، سپس برگردید و برگردید.