شهر قدیمی آنتالیا

خیابان‌های اینجا باریک هستند و با سنگ‌های گرد سنگفرش شده‌اند. آهسته قدم بزنید. صدا به طرز عجیبی بین دیوارهای بلند شنیده می‌شود - یک اسکوتر سه خیابان آن طرف‌تر به نظر نزدیک می‌رسد و مکالمه‌ای در گوشه بعدی ناپدید می‌شود. در تابستان سایه عمیق است. در بهار بوی شکوفه پرتقال و در اواخر سال بوی ماهی کبابی در نزدیکی بندر می‌آید. هر از گاهی یک کوچه باز می‌شود و ناگهان منظره‌ای از دریا، در پایین، به چشم می‌خورد.

شهر قدیمی کالیچی نام دارد که به معنی داخل قلعه است. این توصیف تحت‌اللفظی است. این منطقه در امتداد دیوارهای قدیمی شهر قرار دارد که دور یک بندر کوچک در دریای مدیترانه پیچیده شده‌اند. نقشه آن شبکه‌ای نیست. کوچه‌ها خم می‌شوند، باریک می‌شوند و بدون هشدار تمام می‌شوند. گم شدن در اینجا طبیعی است و همچنین روش صحیح دیدن این مکان است. دیوارها و دریا همیشه شما را برمی‌گردانند.

این شهر توسط یکی از پادشاهان پرگامون به نام آتالوس دوم، در قرن دوم پیش از میلاد تأسیس شد و به نام او نامگذاری شد. این بنا به روم، سپس به امپراتوری بیزانس، سپس به سلجوقیان و سپس به عثمانی‌ها رسید. هر یک از این دوره‌ها چیزی از خود به جا گذاشتند. چیزی که کالیچی را جالب می‌کند، یک بنای تاریخی واحد نیست. این است که می‌توانید در عرض پنج دقیقه، بدون تغییر خیابان، از چهار قرن مختلف عبور کنید.

از دروازه هادریان در ضلع شرقی شروع کنید. این دروازه دارای سه طاق از سنگ مرمر سفید است که در دیوار قدیمی قرار گرفته‌اند و در دو طرف آن برج‌هایی وجود دارد. این دروازه برای بازدید امپراتور هادریان در سال ۱۳۰ میلادی ساخته شده است. هنگام عبور از آن به پایین نگاه کنید. سنگفرش اصلی در زیر مسیر پیاده‌روی مدرن حفظ شده است و شیارهای عمیقی دارد که توسط چرخ‌های گاری بریده شده‌اند. دروازه برای مدت طولانی مسدود بود و تنها در دوران مدرن بازگشایی شد.

بلندترین بنای تاریخی، مناره ییولی، مناره شیاردار است. این مناره از آجر ساخته شده است و بدنه آن به هشت شیار نیم‌دایره تقسیم شده است که از پایین به بالا امتداد دارند. قدمت آن به دوره سلجوقیان، در قرن سیزدهم، برمی‌گردد و به نشانه بصری آنتالیا تبدیل شده است. آن را روی تابلوهای خیابان و لوگوهای شهرداری خواهید دید. نوارهای کاشی فیروزه‌ای نزدیک پایه فرسوده شده‌اند و با تابش خورشید در پشت سر شما، بهترین جلوه را دارند.

در فاصله کمی پیاده‌روی، یکی از لایه لایه‌ترین ساختمان‌های کشور قرار دارد و اکثر مردم بدون توقف از کنار آن عبور می‌کنند. مناره کوتاه، مناره کِشیک نامیده می‌شود. این سازه در ابتدا یک معبد رومی بود. به کلیسای بیزانسی تبدیل شد. بعدها به مسجد تبدیل شد و یک مناره به آن اضافه شد. آتش‌سوزی در قرن نوزدهم سقف را ویران کرد و مناره را کوتاه کرد. همه این مراحل به طور همزمان در سنگ‌تراشی قابل مشاهده هستند.

در لبه جنوبی شهر قدیمی، بر فراز صخره، برج هیدیرلیک قرار دارد. این برج گرد است، از بلوک‌های سنگی بزرگ ساخته شده و روی یک پایه مربعی قرار دارد. رومی است. هدف آن مشخص نیست. پیشنهاداتی شامل مقبره‌ای برای یک شخصیت مهم، یک فانوس دریایی و یک دیده‌بانی دفاعی است. هیچ کس هیچ یک از آنها را اثبات نکرده است. این یکی از بهترین مکان‌های شهر برای تماشای غروب خورشید بر فراز آب است.

بندر پایین دلیل وجود شهر است. این شهر کوچک است، در پناه صخره قرار دارد و قرن‌ها به عنوان بندر کار می‌کرد. تجارت از طریق آن انجام می‌شد، زائران و ارتش‌ها نیز از طریق آن تردد می‌کردند. امروزه قایق‌های گردشگری و قایق‌های تفریحی در آن قرار دارند و رستوران‌ها در اسکله صف کشیده‌اند. اگر بتوانید شیب را تحمل کنید، به جای استفاده از آسانسور، از رمپ پایین بروید. مقیاس صخره فقط زمانی معنی پیدا می‌کند که پیاده از آن پایین بیایید.

خانه‌های چوبی نیمه دیگر کالیچی هستند. خانه‌های دوران عثمانی در اینجا معمولاً دارای یک طبقه همکف سنگی و یک طبقه فوقانی چوبی هستند که از خیابان بیرون زده است. این برآمدگی، کومبا نامیده می‌شود و به خانواده اجازه می‌داد بدون دیده شدن، بالا و پایین کوچه را ببینند. پنجره‌ها کرکره‌های چوبی دارند. حیاط‌ها پشت درهای ساده پنهان شده‌اند. بسیاری از این خانه‌ها اکنون به عنوان هتل‌های کوچک، اتاق به اتاق بازسازی شده‌اند، فعالیت می‌کنند.

کالیچی همیشه مورد توجه قرار نمی‌گرفت. تا اواسط قرن بیستم، بخش زیادی از آن فرسوده شده بود و ساختمان‌ها در حال از بین رفتن بودند. یک برنامه حفاظتی از دهه ۱۹۸۰ این وضعیت را تغییر داد، خیابان‌ها و خانه‌ها را بازسازی کرد و بندر را به یک اسکله تبدیل کرد. این اثر در زمینه گردشگری به رسمیت شناخته شد. همچنین افرادی که در اینجا زندگی می‌کنند را تغییر داد. بسیاری از ساکنان اصلی با افزایش ارزش املاک، که الگویی مشترک در شهرهای قدیمی در سراسر جهان است، از آنجا نقل مکان کردند.

دو چیز پاداش یک مسیر انحرافی است. موزه آنتالیا در خارج از شهر قدیمی در غرب قرار دارد و مجسمه‌هایی از پرگه را در خود جای داده است که در میان بهترین مجموعه‌های رومی در هر کجا قرار دارد. و در خود کوچه‌ها، به دنبال مغازه‌های کوچکی باشید که آب پرتقال تازه می‌فروشند. دشت اطراف شهر مرکبات می‌روید و میوه‌ها در مقابل شما فشرده می‌شوند. انار گزینه دیگری است و تیزتر از آن چیزی است که اکثر مردم انتظار دارند.

دیوارها توجه را جلب می‌کنند. بخش‌هایی در ضلع شرقی و جنوبی باقی مانده‌اند و با دنبال کردن آنها، سنگ‌تراشی تغییر می‌کند. بلوک‌های مربع بزرگ در نزدیکی پایین باستانی هستند. در بالای آنها، سنگ‌کاری خشن‌تر و ترکیبی‌تر می‌شود و قطعاتی از ساختمان‌های قدیمی‌تر به عنوان پرکننده دوباره استفاده می‌شوند. به دنبال یک ستون استوانه‌ای یا یک قطعه تراشیده شده که به پهلو در دیواری قرار گرفته است، بگردید. سازندگان اینجا قرن‌ها هر چه را که می‌توانستند تحویل دهند، بارها و بارها، با خود می‌بردند.

کالیچی آنقدر کوچک است که می‌توان در پانزده دقیقه از آن عبور کرد و چندین بار از آن عبور کرد. صبح برای بناهای تاریخی مناسب است، وقتی نور بر جبهه‌های شرقی می‌تابد و مغازه‌ها هنوز باز هستند. بعد از ظهر برای بندر و قایقی در امتداد صخره‌ها مناسب است. عصر برای کوچه‌ها مناسب است، وقتی بازدیدکنندگان رفته‌اند و ساکنان بیرون می‌آیند. این منطقه بسته به زمانی که از میان آن عبور می‌کنید، مانند سه مکان مختلف به نظر می‌رسد.

عصر هنگام، دیواری نزدیک لبه صخره پیدا کنید و روی آن بنشینید. در زیر پایتان، آب در حال حرکت به سمت صخره‌ها است و کوه‌های آن سوی خلیج با رفتن نور از خاکستری به صورتی تغییر رنگ می‌دهند. پشت سرتان، کوچه‌ای که قبلاً از آن عبور کرده‌اید، در حال خالی شدن است. مردم بیش از دو هزار سال است که همین خلیج را از همین صخره تماشا کرده‌اند. امشب نوبت شماست و هیچ کس منظره را بهتر نکرده است.