Παλιά Πόλη της Αττάλειας

Οι δρόμοι εδώ είναι στενοί και είναι στρωμένοι με στρογγυλεμένες πέτρες. Περπατήστε αργά. Ο ήχος συμπεριφέρεται παράξενα ανάμεσα στα ψηλά τείχη - ένα σκούτερ τρεις δρόμους μακριά φαίνεται κοντά και μια συζήτηση στην επόμενη γωνία εξαφανίζεται. Το καλοκαίρι η σκιά είναι βαθιά. Ο αέρας μυρίζει άνθη πορτοκαλιάς την άνοιξη και ψητό ψάρι κοντά στο λιμάνι αργότερα μέσα στο χρόνο. Κάθε τόσο ανοίγει ένα δρομάκι και έχετε μια ξαφνική θέα της θάλασσας, πολύ πιο κάτω.

Η παλιά πόλη ονομάζεται Kaleiçi, που σημαίνει μέσα στο κάστρο. Αυτή είναι μια κυριολεκτική περιγραφή. Η περιοχή βρίσκεται μέσα στη γραμμή των παλιών τειχών της πόλης, τυλιγμένη γύρω από ένα μικρό λιμάνι στη Μεσόγειο. Το σχέδιο δεν είναι πλέγμα. Τα δρομάκια στρίβουν, στενεύουν και τελειώνουν χωρίς προειδοποίηση. Το να χαθείς εδώ είναι φυσιολογικό και είναι επίσης ο σωστός τρόπος για να δεις το μέρος. Τα τείχη και η θάλασσα θα σε φέρνουν πάντα πίσω.

Η πόλη ιδρύθηκε από έναν βασιλιά της Περγάμου ονόματι Άτταλο τον Δεύτερο, τον δεύτερο αιώνα π.Χ., και πήρε το όνομά του από αυτόν. Πέρασε στη Ρώμη, μετά στη Βυζαντινή αυτοκρατορία, μετά στους Σελτζούκους και μετά στους Οθωμανούς. Καθένα από αυτά άφησε κάτι όρθιο. Αυτό που κάνει το Kaleiçi ενδιαφέρον δεν είναι ένα μόνο μνημείο. Είναι ότι μπορείτε να περπατήσετε τέσσερις διαφορετικούς αιώνες σε πέντε λεπτά χωρίς να αλλάξετε δρόμο.

Ξεκινήστε από την Πύλη του Αδριανού στην ανατολική πλευρά. Έχει τρεις καμάρες από λευκό μάρμαρο, ενσωματωμένες στο παλιό τείχος, με πύργους εκατέρωθεν. Χτίστηκε για μια επίσκεψη του αυτοκράτορα Αδριανού το 130 μ.Χ. Κοιτάξτε κάτω καθώς περνάτε. Το αρχικό πλακόστρωτο διατηρείται κάτω από το σύγχρονο μονοπάτι και φέρει βαθιές αυλακώσεις κομμένες από τροχούς άμαξας. Η πύλη ήταν φραγμένη για μεγάλο χρονικό διάστημα και άνοιξε ξανά μόνο στη σύγχρονη εποχή.

Το ψηλότερο ορόσημο είναι ο Μιναρές Yivli, ο ραβδωτός μιναρές. Είναι χτισμένος από τούβλα και ο άξονας του χωρίζεται σε οκτώ ημικυκλικές ραβδώσεις που εκτείνονται από κάτω προς τα πάνω. Χρονολογείται από την περίοδο των Σελτζούκων, τον δέκατο τρίτο αιώνα, και έχει γίνει το οπτικό σύμβολο της Αττάλειας. Θα το δείτε σε πινακίδες δρόμων και σε δημοτικά λογότυπα. Οι ταινίες από τιρκουάζ πλακάκια κοντά στη βάση είναι φθαρμένες και φαίνονται καλύτερα με τον ήλιο πίσω σας.

Σε μικρή απόσταση με τα πόδια βρίσκεται ένα από τα πιο πολυεπίπεδα κτίρια της χώρας, και οι περισσότεροι άνθρωποι το προσπερνούν χωρίς να σταματήσουν. Ονομάζεται Κεσίκ Μιναρές, ο κόλουρος μιναρές. Η κατασκευή ξεκίνησε ως ρωμαϊκός ναός. Μετατράπηκε σε βυζαντινή εκκλησία. Αργότερα έγινε τζαμί και προστέθηκε ένας μιναρές. Μια πυρκαγιά τον δέκατο ένατο αιώνα κατέστρεψε την οροφή και έκοψε τον μιναρέ απότομα. Όλα αυτά τα στάδια είναι ορατά στην τοιχοποιία ταυτόχρονα.

Στο νότιο άκρο της παλιάς πόλης, στην κορυφή του βράχου, βρίσκεται ο Πύργος Χιντιρλίκ. Είναι στρογγυλός, χτισμένος από μεγάλους πέτρινους ογκόλιθους και βρίσκεται σε τετράγωνη βάση. Είναι ρωμαϊκός. Ο σκοπός του δεν έχει ακόμη κατοικηθεί. Οι προτάσεις περιλαμβάνουν έναν τάφο για μια σημαντική προσωπικότητα, έναν φάρο και ένα αμυντικό παρατηρητήριο. Κανείς δεν έχει αποδείξει κανένα από αυτά. Είναι ένα από τα καλύτερα μέρη στην πόλη για να παρακολουθήσετε τον ήλιο να δύει πάνω από το νερό.

Το λιμάνι από κάτω είναι ο λόγος ύπαρξης της πόλης. Είναι μικρό, προστατευμένο από τον βράχο και χρησίμευε ως το λειτουργικό λιμάνι για αιώνες. Το εμπόριο περνούσε από εκεί, όπως και οι προσκυνητές και οι στρατοί. Σήμερα φιλοξενεί τουριστικά σκάφη και γιοτ, ενώ εστιατόρια παρατάσσονται κατά μήκος της αποβάθρας. Κατεβείτε την ράμπα αντί να πάρετε το ασανσέρ, αν μπορείτε να διαχειριστείτε την κλίση. Η κλίμακα του γκρεμού έχει νόημα μόνο όταν τον κατεβαίνετε με τα πόδια.

Τα ξύλινα σπίτια είναι το άλλο μισό του Kaleiçi. Τα σπίτια της οθωμανικής εποχής εδώ συνήθως έχουν ένα πέτρινο ισόγειο και έναν ξύλινο όροφο που προεξέχει πάνω από τον δρόμο. Αυτή η προεξοχή ονομάζεται cumba και επέτρεπε στην οικογένεια να βλέπει πάνω και κάτω στο δρομάκι χωρίς να τη βλέπουν. Τα παράθυρα έχουν ξύλινα παντζούρια. Οι αυλές κρύβονται πίσω από απλές πόρτες. Πολλά από αυτά τα σπίτια λειτουργούν τώρα ως μικρά ξενοδοχεία, αναπαλαιωμένα δωμάτιο προς δωμάτιο.

Το Kaleiçi δεν ήταν πάντα φροντισμένο. Μέχρι τα μέσα του εικοστού αιώνα, μεγάλο μέρος του είχε ερειπωθεί και τα κτίρια χάνονταν. Ένα πρόγραμμα διατήρησης της δεκαετίας του 1980 το άλλαξε αυτό, αποκαθιστώντας δρόμους και σπίτια και μετατρέποντας το λιμάνι σε μαρίνα. Το έργο κέρδισε διεθνή αναγνώριση στον τομέα του τουρισμού. Άλλαξε επίσης ποιος ζει εδώ. Πολλοί αρχικοί κάτοικοι μετακόμισαν καθώς οι τιμές των ακινήτων αυξάνονταν, κάτι που συμβαίνει σε όλο τον κόσμο στις παλιές πόλεις.

Δύο πράγματα ανταμείβουν μια παράκαμψη. Το Μουσείο της Αττάλειας βρίσκεται έξω από την παλιά πόλη στα δυτικά και φιλοξενεί γλυπτά από την Πέργη που κατατάσσονται στις καλύτερες ρωμαϊκές συλλογές οπουδήποτε. Και στα ίδια τα σοκάκια, αναζητήστε τα μικρά καταστήματα που πωλούν φρέσκο χυμό πορτοκαλιού. Η πεδιάδα γύρω από την πόλη καλλιεργεί εσπεριδοειδή και τα φρούτα πιέζονται μπροστά σας. Το ρόδι είναι η άλλη επιλογή και είναι πιο αιχμηρό από ό,τι περιμένουν οι περισσότεροι.

Τα τείχη ανταμείβουν την προσοχή. Τμήματα σώζονται στην ανατολική και νότια πλευρά και η τοιχοποιία αλλάζει καθώς τα ακολουθείτε. Μεγάλα τετράγωνα μπλοκ κοντά στο κάτω μέρος είναι αρχαία. Πάνω από αυτά η λιθοδομή γίνεται πιο τραχιά και πιο ανάμεικτη, με κομμάτια παλαιότερων κτιρίων να επαναχρησιμοποιούνται ως γέμισμα. Αναζητήστε ένα τύμπανο κιόνων ή ένα σκαλιστό θραύσμα που κάθεται πλάγια σε έναν τοίχο. Οι οικοδόμοι εδώ έπαιρναν ό,τι ήταν στα χέρια τους, ξανά και ξανά, για αιώνες.

Το Kaleiçi είναι αρκετά μικρό για να το διασχίσετε σε δεκαπέντε λεπτά και ανταμείβει αρκετά περάσματα. Το πρωί ταιριάζει στα μνημεία, όταν το φως πέφτει στις ανατολικές όψεις και τα καταστήματα είναι ακόμα ανοιχτά. Το απόγευμα ταιριάζει στο λιμάνι, και μια βάρκα έξω κατά μήκος των βράχων. Το βράδυ ταιριάζει στα σοκάκια, όταν την ημέρα οι επισκέπτες έχουν φύγει και οι κάτοικοι βγαίνουν. Η περιοχή μοιάζει με τρία διαφορετικά μέρη ανάλογα με το πότε την διασχίζετε.

Βρείτε έναν τοίχο κοντά στην άκρη του βράχου το βράδυ και καθίστε πάνω του. Κάτω από εσάς το νερό κινείται ενάντια στα βράχια, και τα βουνά απέναντι από τον κόλπο γίνονται από γκρι σε ροζ καθώς φεύγει το φως. Πίσω σας, ένα σοκάκι που περπατήσατε νωρίτερα αδειάζει. Οι άνθρωποι παρακολουθούν τον ίδιο κόλπο από αυτόν τον ίδιο βράχο για περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια. Απόψε είναι η σειρά σας, και κανείς δεν έχει βελτιώσει τη θέα.