Μουσείο Αττάλειας

Οι πόρτες κλείνουν πίσω σας και ο θόρυβος του δρόμου εξαφανίζεται. Δροσερός, ξηρός αέρας αντικαθιστά τη ζέστη. Τα βήματά σας ακούγονται πίσω από γυαλισμένα δάπεδα και ψηλά ταβάνια. Το φως είναι χαμηλό και κατευθυνόμενο, έτσι το μάρμαρο ξεχωρίζει και οι τοίχοι χάνονται στη σκιά. Υπάρχει μια ελαφριά μυρωδιά σκόνης πέτρας και καθαριστικού υγρού. Μπροστά, μια σειρά από φιγούρες ψηλότερες από εσάς περιμένει εκατέρωθεν μιας μακριάς αίθουσας.

Αυτό είναι το αρχαιολογικό μουσείο για ολόκληρη την περιοχή της Αττάλειας και φιλοξενεί ό,τι ανασκάφηκε κατά μήκος αυτής της ακτής και όχι αντικείμενα που μεταφέρθηκαν από αλλού. Αυτό του δίνει μια ιδιαίτερη δύναμη. Σχεδόν όλα εδώ βγήκαν από το έδαφος μέσα σε λίγες ώρες από εκεί που στέκεστε. Το κτίριο βρίσκεται στη δυτική πλευρά της πόλης, κοντά στον δρόμο Konyaaltı, με μια στάση τραμ ακριβώς έξω και τη θάλασσα σε μικρή απόσταση με τα πόδια κατηφορικά.

Ξεκινήστε από την αίθουσα των θεών και των αυτοκρατόρων. Τα περισσότερα από αυτά τα αγάλματα προέρχονται από την Πέργη, την αρχαία πόλη στην πεδιάδα ανατολικά της Αττάλειας, όπου ένα μνημειώδες συγκρότημα λουτρών και ένα θέατρο παρήγαγαν μια εξαιρετική ποσότητα γλυπτικής. Είναι ρωμαϊκά έργα, πολλά από αυτά αντίγραφα ή εκδοχές παλαιότερων ελληνικών πρωτοτύπων. Περπατήστε αργά ανάμεσά τους. Η κουρτίνα είναι σκαλισμένη έτσι ώστε οι πτυχώσεις να πέφτουν διαφορετικά σε κάθε φιγούρα, και το μάρμαρο είναι γυαλισμένο απαλά στο δέρμα.

Ένα άγαλμα εδώ έχει μια ασυνήθιστη πρόσφατη ιστορία. Μια μεγάλη φιγούρα του Ηρακλή, που απεικονίζεται να ακουμπάει στο ρόπαλό του και να φαίνεται εξαντλημένος, βρέθηκε σε δύο μέρη. Το κάτω μισό ανακαλύφθηκε σε ανασκαφές στην Πέργη. Το πάνω μισό είχε φύγει από τη χώρα και κατέληξε σε μια συλλογή μουσείου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά από μια μακρά νομική και διπλωματική διαμάχη, το πάνω μέρος επιστράφηκε στην Τουρκία το 2011 και ενώθηκε με το κάτω μέρος. Η ένωση είναι ορατή.

Οι αίθουσες των σαρκοφάγων είναι το άλλο αξιοθέατο. Ρωμαϊκά πέτρινα φέρετρα ήταν σκαλισμένα με σκηνές σε υψηλό ανάγλυφο, και πολλά εδώ δείχνουν τους άθλους του Ηρακλή να διατρέχουν τις πλευρές σαν πάνελ σε κόμικς. Αναζητήστε το λιοντάρι, τον ταύρο και τον αγριογούρουνο. Άλλες σαρκοφάγοι χρησιμοποιούν βαριές σκαλιστές γιρλάντες με μικρά κεφάλια και φιγούρες ανάμεσά τους. Τα καπάκια είχαν σχήμα στέγης ή σαν καναπέδες με τους νεκρούς να ξαπλώνουν από πάνω.

Αναζητήστε τα αγάλματα μιας γυναίκας που ονομάζεται Plancia Magna. Ήταν μια πλούσια πολίτης της Πέργης τον δεύτερο αιώνα, η οποία πλήρωσε για μια μεγάλη ανακατασκευή της πύλης της πόλης, και επιγραφές καταγράφουν τα δημόσια αξιώματά της εκεί. Η οικογένειά της έστησε αγάλματά της, και εκείνη έστησε αγάλματα των συγγενών της και της αυτοκρατορικής οικογένειας. Είναι σπάνιο να μπορεί κανείς να συνδέσει ένα όνομα, ένα πρόσωπο και ένα κατασκευαστικό έργο με το ίδιο άτομο.

Μια άλλη φιγούρα είναι εύκολο να χάσει κανείς και αξίζει να την βρει - μια χορεύτρια σκαλισμένη από δύο χρώματα μαρμάρου. Το σώμα είναι από τη μία πέτρα και τα ρούχα από την άλλη, κομμένα και εφαρμοστά έτσι ώστε το ένδυμα να φαίνεται να είναι διαφορετικό ύφασμα από το δέρμα. Οι γλύπτες χρησιμοποίησαν αυτήν την τεχνική για να μιμηθούν χρωματιστά υφάσματα. Τα χέρια και το κεφάλι της έχουν αποκατασταθεί ή λείπουν, αλλά η στροφή του σώματος εξακολουθεί να διαβάζεται καθαρά. Καταγόταν επίσης από την Πέργη.

Οι παλαιότερες στοές καλύπτουν ένα πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Λίθινα εργαλεία, οστά και απλά αντικείμενα προέρχονται από σπηλιές στα βουνά πίσω από την Αττάλεια, συμπεριλαμβανομένου του Καραΐν, τα οποία οι άνθρωποι κατείχαν για μια τεράστια περίοδο. Αυτά τα δωμάτια είναι πιο ήσυχα και λιγότερο φωτογραφημένα από τις αίθουσες με τα αγάλματα. Είναι η υπενθύμιση ότι αυτή η ακτή κατοικήθηκε για δεκάδες χιλιάδες χρόνια πριν κάποιος χτίσει έναν ναό ή σκαλίσει έναν θεό.

Νομίσματα και μικρά ευρήματα καλύπτουν αρκετές προθήκες. Η περιοχή παρήγαγε τα δικά της νομίσματα εδώ και αιώνες και το μουσείο έχει εμπλακεί σε μερικές γνωστές υποθέσεις ανάκτησης, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου θησαυρού αρχαίων ασημένιων νομισμάτων που βρέθηκαν κοντά στο Ελμαλί, τα οποία λαθραία μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό και αργότερα επιστράφηκαν στην Τουρκία τη δεκαετία του 1990. Αν σας αρέσουν τα μικρά αντικείμενα, χαλαρώστε σε αυτές τις αίθουσες - τα κοσμήματα, το γυαλί και το χάλκινο ανταμείβουν την προσοχή περισσότερο από το μεγάλο μάρμαρο.

Πιο πέρα υπάρχουν βυζαντινές και χριστιανικές αίθουσες με εικόνες και εκκλησιαστικά αντικείμενα. Ανάμεσά τους, το μουσείο εκθέτει υλικό που συνδέεται με τον Άγιο Νικόλαο, τον επίσκοπο των Μύρων του τέταρτου αιώνα κατά μήκος της ίδιας ακτής, του οποίου η εκκλησία στο Ντεμρέ είναι ένας από τους κύριους τόπους προσκυνήματος της περιοχής. Θραύσματα οστών που σχετίζονται με αυτόν φυλάσσονται εδώ σε μια λειψανοθήκη. Η σύνδεση μεταξύ της πολυσύχναστης αίθουσας του μουσείου και της ήσυχης εκκλησίας στην ακτή αξίζει να θυμάστε.

Μια εθνογραφική ενότητα καλύπτει πιο πρόσφατους αιώνες - χαλιά και κιλίμια, κεντημένα ρούχα, οικιακά εργαλεία, όπλα και αντικείμενα από τη ζωή στην περιοχή κατά την οθωμανική περίοδο. Υπολογίστε περίπου δύο ώρες για ολόκληρο το μουσείο, αν θέλετε να το δείτε σωστά. Υπάρχει ένα κατάστημα και ένα καφέ, και ένας κήπος με περισσότερα κομμάτια πέτρας έξω. Οι κανόνες φωτογραφίας είναι αναρτημένοι στην είσοδο. Το τραμ διευκολύνει τον συνδυασμό αυτού με μια βόλτα στην παλιά πόλη.

Μια ιδέα αξίζει να την ακολουθήσετε μέσα από αυτές τις γκαλερί. Είναι εύκολο να φανταστεί κανείς τον αρχαίο κόσμο ως απλό λευκό μάρμαρο. Δεν ήταν. Τα αγάλματα ήταν βαμμένα με έντονα χρώματα, οι τοίχοι ήταν σοβατισμένοι και διακοσμημένοι, και τα δάπεδα φιλοξενούσαν σκηνές φτιαγμένες από χιλιάδες μικρές λαξευμένες πέτρες. Οι συντηρητές σε όλη τη Μεσόγειο βρίσκουν τώρα ίχνη χρωστικής σε γλυπτά που φαίνονται γυμνά σήμερα. Λάβετε αυτό υπόψη καθώς περνάτε τις φιγούρες στη μακριά αίθουσα και κοιτάτε προσεκτικά τα ψηφιδωτά δάπεδα που εκτίθενται.

Πριν φύγετε, επιστρέψτε στην αίθουσα των θεών και σταθείτε στο ένα άκρο. Κοιτάξτε κατά μήκος της σειράς. Κάθε μία από αυτές τις φιγούρες στεκόταν έξω σε μια πόλη σε αυτήν την πεδιάδα, στον δυνατό ήλιο, μπροστά στους ανθρώπους που κάνουν την ημέρα τους. Τώρα βρίσκονται σε εσωτερικό χώρο, φωτισμένες και επισημασμένες, λίγα χιλιόμετρα από το σημείο που κατασκευάστηκαν. Όταν βγείτε έξω στη ζέστη, θα περπατάτε στο ίδιο τοπίο από το οποίο προήλθαν.