Φάσηλις

Το πρώτο πράγμα που παρατηρείτε είναι η μυρωδιά της ρητίνης πεύκου στον ζεστό αέρα. Βελόνες καλύπτουν το έδαφος και μαλακώνουν τα βήματά σας. Τα τζιτζίκια κάνουν έναν ομοιόμορφο, συνεχή θόρυβο από τα κλαδιά. Έπειτα, τα δέντρα ανοίγουν και υπάρχει νερό και στις δύο πλευρές σας, πολύ ήρεμο και πολύ καθαρό, με λαξευμένες πέτρες στην άκρη του. Κάπου κοντά, μικρά κύματα αναποδογυρίζουν σε μια ακτή με βότσαλα. Το μάρμαρο κάτω από τα πόδια είναι γυαλισμένο και ελαφρώς ολισθηρό.

Η Φάσηλις χτίστηκε σε μια μικρή χερσόνησο με τρία λιμάνια, και αυτό το σχήμα εξηγεί τα πάντα για το μέρος. Ένας κόλπος βλέπει βόρεια, ένας βλέπει νότια και ένας τρίτος είναι κρυμμένος στη μέση. Όποια πλευρά κι αν φυσούσε ο άνεμος, ένα πλοίο μπορούσε να βρει καταφύγιο εδώ. Η πόλη εκτεινόταν στον λαιμό της χερσονήσου ανάμεσά τους. Μπορείτε να περπατήσετε από το ένα λιμάνι στο άλλο σε λίγα λεπτά, γι' αυτό ακριβώς άρεσε στους εμπόρους.

Έλληνες άποικοι από το νησί της Ρόδου ίδρυσαν την πόλη, κατά παράδοση, τον έβδομο αιώνα πριν από την κοινή εποχή. Μια τοπική ιστορία λέει ότι αγόρασαν τη γη από έναν βοσκό και την πλήρωσαν με αποξηραμένα ψάρια. Αντιμετωπίστε το ως λαογραφία παρά ως ιστορία. Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ο χαρακτήρας που παρήγαγε. Η Φασηλίδα ζούσε από το εμπόριο και τη ναυτιλία και όχι από τη γεωργία, και διατήρησε επαφή με την Αίγυπτο, την Ελλάδα και την ευρύτερη ανατολική Μεσόγειο.

Ο Μέγας Αλέξανδρος ήρθε εδώ κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του στη Μικρά Ασία. Η πόλη του έστειλε ένα χρυσό στέμμα και τον καλωσόρισε αντί να αντισταθεί, και έμεινε τον χειμώνα πριν φύγει. Ο Πλούταρχος αφηγείται μια μικρή ιστορία από εκείνη την επίσκεψη. Μετά από ένα μακρύ δείπνο, ο Αλέξανδρος και οι σύντροφοί του βρήκαν στην αγορά ένα άγαλμα ενός συγγραφέα που γνώριζε και το τύλιξαν με γιρλάντες για αστείο. Η αγορά όπου συνέβη αυτό είναι κάτω από τα πόδια σας.

Η ραχοκοκαλιά του χώρου είναι ο κεντρικός δρόμος. Εκτείνεται ανάμεσα στο νότιο λιμάνι και το κεντρικό λιμάνι, στρωμένος με μεγάλες πέτρινες πλάκες και αρκετά φαρδύς για κάρα. Σκαλοπάτια ανεβαίνουν σε κάθε άκρο. Περπατήστε αργά. Θα δείτε λαξεύσεις για πόρτες, κανάλια αποστράγγισης κατά μήκος των πλευρών και τα κολοβώματα των κιόνων που κάποτε έφερναν σκιά πάνω από τις προσόψεις των καταστημάτων. Το καλοκαίρι η πέτρα ζεσταίνεται αρκετά ώστε να μπορεί να ψηλαφηθεί μέσα από τις λεπτές σόλες.

Στο νότιο άκρο αυτού του δρόμου βρίσκονται τα ερείπια μιας πύλης που χτίστηκε για τον αυτοκράτορα Αδριανό, ο οποίος ταξίδεψε πολύ στις επαρχίες τον δεύτερο αιώνα. Μόνο οι κάτω σειρές σώζονται, με θραύσματα της επιγραφής που τον ονόμαζε. Ρωμαϊκές πόλεις σε όλη αυτή την ακτή έχτισαν μνημεία όπως αυτό για να σηματοδοτήσουν μια αυτοκρατορική επίσκεψη ή για να προσκαλέσουν μια. Σταθείτε στο κενό και κοιτάξτε βόρεια κατά μήκος του δρόμου για να δείτε πώς ήταν διαμορφωμένη η είσοδος.

Κατά μήκος του δρόμου θα περάσετε από κτίρια λουτρών και τις ανοιχτές πλατείες που χρησίμευαν ως αγορές. Στα λουτρά, αναζητήστε τους τούβλινους πυλώνες που κάποτε κρατούσαν ένα υπερυψωμένο δάπεδο με ζεστό αέρα που κυκλοφορούσε από κάτω. Ορισμένα δωμάτια διατηρούν κομμάτια σοβά. Υπάρχει επίσης μια μικρή κατασκευή που συχνά αναγνωρίζεται ως ιερό ή μνημείο κοντά στο τέλος του λιμανιού. Η βλάστηση αναπτύσσεται σε μεγάλο μέρος του, επομένως τα περιγράμματα είναι πιο εύκολα διαβασμένα στις αρχές της άνοιξης.

Το θέατρο βρίσκεται στην πλαγιά πάνω από τον δρόμο, κομμένη εν μέρει στην πλαγιά του λόφου. Είναι μέτριο σε μέγεθος σε σύγκριση με τα μεγάλα θέατρα της περιοχής. Ανεβείτε στις πάνω σειρές και γυρίστε. Μέσα από ένα κενό στα δέντρα μπορείτε να δείτε το βουνό που κυριαρχεί σε αυτήν την ακτή και από την άλλη πλευρά τη θάλασσα. Το κοινό εδώ παρακολουθούσε παραστάσεις με αυτό πίσω από τη σκηνή. Τα καθίσματα είναι σπασμένα σε ορισμένα σημεία, οπότε ανεβείτε προσεκτικά τα σκαλιά.

Το νερό ήταν το αδύναμο σημείο της πόλης και η απάντηση ήταν ένα υδραγωγείο. Ένα μακρύ κανάλι μετέφερε νερό από μια πηγή στην ενδοχώρα στην κατοικημένη περιοχή κοντά στο βόρειο λιμάνι. Τμήματά του εξακολουθούν να στέκονται στο ύψος της κεφαλής και πάνω, διασχίζοντας τα δέντρα σε μια ευθεία γραμμή που είναι αδιαμφισβήτητη μόλις το εντοπίσετε. Ακολουθήστε το για λίγα λεπτά αν έχετε χρόνο. Είναι ένα από τα πιο ολοκληρωμένα υδραγωγεία που σώζονται στην ακτή της Λυκίας.

Πέρα από την κύρια περιοχή, η νεκρόπολη εκτείνεται στο δάσος. Πέτρινες σαρκοφάγοι βρίσκονται ανάμεσα στα πεύκα, μερικές ραγισμένες, μερικές με τα βαριά καμπύλα καπάκια τους ακόμα στη θέση τους. Πολλές δεν φέρουν καθόλου διακόσμηση. Άλλες φέρουν απλά γείσα και φθαρμένες επιγραφές. Οι τυμβωρύχοι και οι σεισμοί ευθύνονται για το μεγαλύτερο μέρος των ζημιών. Είναι ήσυχα εκεί έξω και συχνά θα έχετε τους τάφους για τον εαυτό σας ακόμα και όταν τα λιμάνια είναι γεμάτα.

Οι άνθρωποι έρχονται εδώ τόσο για να κολυμπήσουν όσο και για να δουν ερείπια. Οι παραλίες στα λιμάνια έχουν βότσαλα και χοντρή άμμο, και το νερό κυλάει ομαλά. Φέρτε μια πετσέτα και μαγιό. Υπάρχει μικρή σκιά πέρα από την οριακή γραμμή των δέντρων, και οι εγκαταστάσεις στο χώρο είναι περιορισμένες, οπότε φέρτε μαζί σας νερό. Πηγαίνετε νωρίς την ημέρα αν θέλετε το χώρο μόνοι σας, επειδή τα τουριστικά σκάφη από το Κεμέρ φτάνουν αργότερα το πρωί και δένουν στα ανοιχτά.

Πριν φύγετε, περπατήστε μέχρι το τέλος του τείχους του λιμανιού και σταθείτε εκεί που η πλακόστρωση συναντά το νερό. Η πέτρα από κάτω σας τοποθετήθηκε για να μπορεί να ξεφορτωθεί το φορτίο. Πλοία δεμένα ακριβώς εδώ, σε αυτόν τον κόλπο, με το ίδιο βουνό πίσω τους και τα ίδια πεύκα να ρίχνουν βελόνες στο νερό. Τίποτα δεν έχει χτιστεί πάνω του. Ακούστε για μια στιγμή τα τζιτζίκια και τα μικρά κύματα, και μετά πάρτε το μονοπάτι της επιστροφής μέσα από τα δέντρα.