فازلیس

اولین چیزی که متوجه می‌شوید بوی رزین کاج در هوای گرم است. سوزن‌ها زمین را می‌پوشانند و قدم‌هایتان را نرم می‌کنند. جیرجیرک‌ها صدای یکنواخت و ممتد شاخه‌ها را به گوش می‌رسانند. سپس درختان باز می‌شوند و در دو طرف شما آب وجود دارد، بسیار آرام و بسیار شفاف، با سنگ‌های تراشیده شده در لبه آن. جایی نزدیک، امواج کوچک روی ساحل سنگریزه می‌چرخند. سنگ مرمر زیر پا صیقل داده شده و کمی لغزنده است.

فاسلیس بر روی یک شبه جزیره کوچک با سه بندر ساخته شده است و این شکل همه چیز را در مورد این مکان توضیح می‌دهد. یک خلیج رو به شمال، یکی رو به جنوب و سومی در وسط قرار دارد. باد به هر سمتی که می‌وزد، یک کشتی می‌تواند در اینجا پناه بگیرد. شهر از گردنه شبه جزیره بین آنها عبور می‌کرد. می‌توانید در عرض چند دقیقه از یک بندر به بندر دیگر بروید، به همین دلیل است که بازرگانان آن را دوست داشتند.

مهاجران یونانی از جزیره رودس، طبق سنت، این شهر را در قرن هفتم قبل از میلاد تأسیس کردند. یک داستان محلی می‌گوید که آنها زمین را از یک چوپان خریدند و بهای آن را با ماهی خشک پرداخت کردند. این را به عنوان یک داستان عامیانه به جای تاریخ در نظر بگیرید. چیزی که مشخص است، شخصیتی است که این شهر ایجاد کرده است. فاسلیس به جای کشاورزی، از طریق تجارت و کشتیرانی زندگی می‌کرد و با مصر، یونان و شرق مدیترانه ارتباط خود را حفظ می‌کرد.

اسکندر کبیر در طول لشکرکشی خود از طریق آسیای صغیر به اینجا آمد. شهر برای او تاجی طلایی فرستاد و به جای مقاومت، از او استقبال کرد و او قبل از رفتن، زمستان را در آنجا ماند. پلوتارک داستان کوچکی از آن بازدید را روایت می‌کند. پس از یک شام طولانی، اسکندر و همراهانش در بازار نویسنده‌ای که می‌شناخت، مجسمه‌ای پیدا کردند و آن را به شوخی با حلقه‌های گل پوشاندند. بازاری که این اتفاق در آن رخ داد، زیر پای شماست.

ستون فقرات این مکان، خیابان اصلی است. این خیابان بین بندر جنوبی و بندر مرکزی امتداد دارد و با تخته سنگ‌های بزرگ سنگفرش شده و به اندازه کافی برای عبور گاری‌ها عریض است. پله‌ها در هر دو انتها بالا می‌روند. به آرامی در آن قدم بزنید. برش‌هایی برای درگاه‌ها، کانال‌های زهکشی در امتداد کناره‌ها و کنده‌های ستون‌هایی را خواهید دید که زمانی بر روی ویترین مغازه‌ها سایه می‌انداختند. در تابستان، سنگ آنقدر داغ می‌شود که از زیر کفش‌های نازک هم می‌توان آن را حس کرد.

در انتهای جنوبی آن خیابان، بقایای دروازه‌ای قرار دارد که برای امپراتور هادریان ساخته شده بود، کسی که در قرن دوم به طور گسترده در استان‌ها سفر کرد. فقط ردیف‌های پایینی آن، به همراه قطعاتی از کتیبه‌ای که نام او را بر خود دارد، باقی مانده است. شهرهای رومی در سراسر این ساحل، بناهای یادبودی مانند این را برای نشان دادن یک بازدید امپراتوری یا برای دعوت از او ساخته‌اند. در شکاف بایستید و در امتداد خیابان به سمت شمال نگاه کنید تا ببینید ورودی چگونه طراحی شده است.

در امتداد خیابان، از ساختمان‌های حمام و میدان‌های باز که به عنوان بازار استفاده می‌شدند، عبور خواهید کرد. در حمام‌ها، به دنبال ستون‌های آجری باشید که زمانی کف مرتفعی را با گردش هوای گرم در زیر آن نگه می‌داشتند. برخی از اتاق‌ها تکه‌هایی از گچ را حفظ کرده‌اند. همچنین یک سازه کوچک وجود دارد که اغلب به عنوان یک زیارتگاه یا بنای یادبود در نزدیکی انتهای بندر شناخته می‌شود. پوشش گیاهی در بیشتر آن رشد می‌کند، بنابراین خطوط کلی در اوایل بهار راحت‌تر قابل خواندن هستند.

تئاتر در شیب بالای خیابان قرار دارد که تا حدی در دامنه تپه بریده شده است. در مقایسه با تئاترهای بزرگ منطقه، اندازه آن کوچک است. به ردیف‌های بالایی بروید و برگردید. از میان شکافی در میان درختان، کوهی که بر این ساحل مسلط است و در سوی دیگر دریا دیده می‌شود. تماشاگران در اینجا اجراها را با آن پشت صحنه تماشا می‌کردند. صندلی‌ها در بعضی جاها شکسته شده‌اند، بنابراین با احتیاط از پله‌ها بالا بروید.

آب نقطه ضعف شهر بود و پاسخ، یک قنات بود. یک کانال طولانی، آب را از چشمه ای در داخل شهر به منطقه مسکونی نزدیک بندر شمالی منتقل می‌کرد. بخش‌هایی از آن هنوز در ارتفاع سر و بالاتر قرار دارند و در یک خط مستقیم از میان درختان عبور می‌کنند که وقتی آن را ببینید، غیرقابل تشخیص است. اگر وقت دارید، چند دقیقه آن را دنبال کنید. این یکی از کامل‌ترین قنات‌های باقی مانده در سواحل لیکیا است.

در آن سوی منطقه اصلی، گورستان به درون جنگل گسترش یافته است. تابوت‌های سنگی در میان کاج‌ها قرار دارند، برخی ترک خورده و برخی با درپوش‌های خمیده سنگین خود هنوز در جای خود هستند. بسیاری از آنها هیچ تزئینی ندارند. برخی دیگر قالب‌های ساده و کتیبه‌های فرسوده را نشان می‌دهند. سارقان قبر و زلزله بیشترین آسیب را به خود اختصاص داده‌اند. آنجا ساکت است و حتی وقتی بندرگاه‌ها شلوغ هستند، اغلب مقبره‌ها را برای خودتان خواهید داشت.

مردم به اینجا می‌آیند تا شنا کنند و به خرابه‌ها نگاه کنند. سواحل بندرگاه‌ها از جنس توفال و شن‌های درشت است و آب به آرامی جریان دارد. حوله و کفش شنا همراه داشته باشید. سایه کمی فراتر از خط درختان وجود دارد و امکانات موجود در محل محدود است، بنابراین آب همراه داشته باشید. اگر می‌خواهید این مکان برای خودتان باشد، صبح زود بروید، زیرا قایق‌های گردشگری از کمر صبح دیرتر می‌رسند و در ساحل پهلو می‌گیرند.

قبل از رفتن، تا انتهای دیوار بندر قدم بزنید و جایی که سنگفرش به آب می‌رسد بایستید. سنگ زیر شما گذاشته شده است تا بار تخلیه شود. کشتی‌ها دقیقاً اینجا، در این خلیج، با همان کوه پشت سرشان و همان کاج‌هایی که سوزن‌ها را به آب می‌اندازند، بسته شده‌اند. هیچ چیز روی آن ساخته نشده است. لحظه‌ای به صدای جیرجیرک‌ها و امواج کوچک گوش دهید، سپس مسیر را از میان درختان برگردانید.