المپوس و چیرالی

اول به صدای آب گوش دهید. جویباری کم‌عمق از وسط این دره می‌گذرد و قبل از رسیدن به دریا، روی سنگریزه‌ها پخش می‌شود. در تابستان، جریان آب به قدری کند می‌شود که می‌توانید از روی آن رد شوید. سنگ‌های ساحل خاکستری و گرد هستند و زیر پایتان جابه‌جا می‌شوند و صدای تق‌تق می‌دهند. خرزهره در امتداد کناره‌ها رشد می‌کند. بالای سرتان، دیواره‌های دره به هم نزدیک می‌شوند و سایه کاج، دما را چندین درجه کاهش می‌دهد. دریا اینجا سرد و بسیار زلال است.

دو مکان در این خلیج مشترک هستند و مردم دائماً نام‌های آنها را با هم عوض می‌کنند. المپوس انتهای جنوبی است، دره‌ای باریک با ویرانه‌ها و پانسیون‌های کوچک ساخته شده در میان درختان. چیرالی انتهای شمالی است، نواری مسطح‌تر از باغ‌های پرتقال، مهمانخانه‌ها و کوچه‌های آرام. یک ساحل سنگریزه طولانی به آنها می‌پیوندد. می‌توانید در عرض چند دقیقه از یکی به دیگری پیاده‌روی کنید. آنها حس متفاوتی دارند و مردم محلی به شما خواهند گفت که متفاوت هستند.

شهر باستانی المپوس نام خود را از کوهی که در پشت ساحل قرار دارد، گرفته است. این یک شهر لیکیه بود - لیکیه منطقه باستانی این خط ساحلی بود که از شهرهای مستقلی تشکیل شده بود که با هم اداره می‌شدند. المپوس متعلق به اتحادیه لیکیه بود و در آن حق رأی داشت. سکه‌ها در اینجا ضرب می‌شدند. این شهر در دو ساحل رودخانه قرار داشت و بندر آن جایی بود که آب به ساحل می‌رسید. کشتی‌ها مستقیماً به دهانه دره می‌آمدند.

بدنام‌ترین دوره آن مربوط به دزدان دریایی بود. در قرن‌های دوم و اول قبل از میلاد، این ساحل پایگاهی برای ناوگان‌های مهاجم بود. یک رهبر دزدان دریایی به نام زنیکتس، المپوس و دژهای نزدیک آن را کنترل می‌کرد. سرانجام روم علیه او اقدام کرد. یک فرمانده رومی در امتداد ساحل لیکیه لشکرکشی کرد و سلطه دزدان دریایی را در هم شکست. المپوس تحت کنترل روم قرار گرفت و بعداً دوباره به عنوان یک شهر استانی معمولی با حمام، تئاتر و ساختمان‌های عمومی رشد کرد.

آنچه باقی مانده غیرمعمول است، زیرا جنگل آن را پس گرفت. ویرانه‌های اینجا در زمین‌های پاک‌سازی شده قرار ندارند. شما آنها را با قدم زدن در یک مسیر خاکی و دیدن دیواری از میان برگ‌های بو و انجیر وحشی پیدا می‌کنید. یک درگاه کنده‌کاری‌شده تقریباً به‌طور کامل در کرانه جنوبی قرار دارد، با قابی مرمرین و کتیبه‌ای بر روی سنگ‌نگاره. در نزدیکی، یک ساختمان حمام بخش‌هایی از کف آن را حفظ کرده است. درختان انگور بر روی بلوک‌های بریده‌شده‌ای که زمانی متعلق به یک ستون بودند، رشد می‌کنند.

شهر در دوره روم متوقف نشد. یک کلیسای مسیحی در اینجا ساخته شد و هنوز هم می‌توانید محراب و بخشی از آجرکاری آن را ردیابی کنید. بعدها، در قرون وسطی، بازرگانان ایتالیایی از بندر استفاده کردند و زمین سنگی دو طرف آن را تقویت کردند. دیوارها و یک برج کوچک در بالای کرانه شمالی باقی مانده است. مسیرهای تجاری بین ایتالیا و شرق مدیترانه از این ساحل عبور می‌کردند و یک ورودی سرپوشیده مانند این ارزش نگه‌داشتن را داشت.

تا جایی که نهر به دریا می‌رسد، پیاده‌روی کنید. در بهار، کانال می‌تواند تا زانو عمق داشته باشد و باید در آب فرو بروید. در اواخر تابستان، اغلب قبل از رسیدن به آب، در میان سنگرها ناپدید می‌شود. ماهی‌های کوچک در استخرها جمع می‌شوند. اردک‌ها و لاک‌پشت‌های دریایی در نیزارهای بالادست زندگی می‌کنند. ترکیبی از آب شیرین، آب شور و سایه، این دره را به یکی از سرسبزترین دره‌ها در ساحلی تبدیل کرده است که عمدتاً از سنگ خشک و کاج تشکیل شده است.

اولیمپوس در بین مسافران به خاطر خانه‌های درختی‌اش شناخته شده است. کلبه‌های چوبی روی تیرک‌هایی در میان درختان ساخته شده‌اند و تخت‌های ارزان، کوله‌گردان را از دهه ۱۹۸۰ به بعد به اینجا آورده‌اند. این مکان محافظت شده است، بنابراین ساخت و ساز بتنی دائمی در دره محدود شده است. به همین دلیل است که هیچ هتل بزرگی در پشت این ساحل وجود ندارد. اکثر مکان‌ها هنوز کوچک، خانوادگی و از چوب ساخته شده‌اند. سبک در طول سال‌ها راحت‌تر شده است، اما مقیاس آن تغییر چندانی نکرده است.

چیرالی به طور متفاوتی توسعه یافته است. خانواده‌ها در زمین مسطح پشت ساحل مرکبات پرورش می‌دادند و بسیاری از مهمانخانه‌ها از دل این مزارع سر برآورده‌اند. در بین کوچه‌ها از کنار درختان پرتقال و انار عبور خواهید کرد. در زمستان میوه‌ها سنگین آویزان می‌شوند و بوی آنها به جاده می‌رسد. هیچ تفرجگاه و صفی از کلوپ‌ها وجود ندارد. اکثر عصرها بلندترین صداها صدای دریا روی سنگریزه‌ها و ژنراتورهای چند رستوران ساحلی است.

این ساحل به دلیل دیگری هم اهمیت دارد. لاک‌پشت‌های دریایی در تابستان شب‌ها به اینجا می‌آیند تا در شن و ماسه تخم‌گذاری کنند. این گونه محافظت می‌شود و داوطلبان لانه‌ها را علامت‌گذاری و در قفس قرار می‌دهند تا از حیوانات و پاها در امان باشند. بچه لاک‌پشت‌ها با حرکت به سمت روشن‌ترین افق دریا را پیدا می‌کنند، بنابراین نور مصنوعی آنها را گیج می‌کند. به همین دلیل است که روشنایی ساحل محدود است، چرا نمی‌توان چترها را به عمق شن فرو برد و چرا باید در شب مشعل‌ها را به سمت پایین نگه دارید.

بالای انتهای شمالی دره، یک شیب سنگی شعله‌های کوچک دائمی را حمل می‌کند - مکانی که به نام یانارتاش یا چیمائرا شناخته می‌شود. این یک پیاده‌روی شیب‌دار از چیرالی به سمت بالا است که بهتر است عصرها انجام شود. بسیاری از بازدیدکنندگان این دو را در یک روز با هم ترکیب می‌کنند: خرابه‌ها و شنا در بعد از ظهر، سپس شعله‌ها پس از تاریکی هوا. برای پایین آمدن آب و مشعل بیاورید، زیرا مسیر سنگی ناهموار است و هیچ نوری در آن وجود ندارد.

قبل از ترک ساحل، برگردید و به داخل نگاه کنید. دره در سایه باریک می‌شود و کوه با دامنه‌های بالایی برهنه بر فراز آن ایستاده است. جایی در میان آن بوته‌ها، خیابان‌های شهری قرار دارد که تجارت می‌کرد، سکه ضرب می‌کرد و به دزدان دریایی پناه می‌داد. هیچ‌کس آن را بازسازی نکرد. سنگریزه‌ها هنوز زیر پای شما در زیر آب حرکت می‌کنند، دقیقاً همانطور که برای ملوانانی که به اینجا آمده‌اند، حرکت می‌کردند. قبل از رفتن، مدتی بنشینید.