ترمسوس

یک لحظه راه رفتن را متوقف کن و گوش کن. اینجا بیشتر صدا باد است که از میان شاخه‌های کاج عبور می‌کند و بعد دیگر هیچ صدایی نمی‌آید. پرنده‌ای جایی در زیر مسیر صدا می‌دهد. صدای نفس‌هایت بلند است، چون شیب تند است و هوا رقیق‌تر از ساحل. زمین از سنگ آهک سست و سوزن‌های کاج است و بوی رزین داغ می‌دهد. تکه‌های افتاده سنگ تراشیده در میان درختان افتاده‌اند، که نیمی از آنها پوشیده از خزه و برگ‌های خشک است.

ترمسوس در داخل یک پارک ملی در کوه‌های شمال غربی آنتالیا، در ارتفاع بیش از ۱۰۰۰ متر قرار دارد. جاده‌ای شما را از میان جنگل به یک پارکینگ می‌رساند. از آنجا یک مسیر پیاده‌روی به طور پیوسته به سمت خرابه‌ها بالا می‌رود و اکثر مردم برای رسیدن به منطقه اصلی حدود سی دقیقه زمان نیاز دارند. این یک پیاده‌روی واقعی است، نه یک قدم زدن. پاداش آن شهری است که تقریباً هیچ‌کس روی آن ساخته نشده است، در محیطی که به محض ورود شما خود را نشان می‌دهد.

مردمی که اینجا زندگی می‌کردند پیسیدیایی بودند. آنها لیکیه ای نبودند و استعمارگران یونانی هم نبودند. پیسیدیا سرزمین کوهستانی در داخل این ساحل بود و شهرهای آن به استقلال و جنگیدن شهرت داشتند. آنها قبل از اینکه زبان یونانی به عنوان زبان نوشتاری جایگزین شود، به زبان خود صحبت می‌کردند. زندگی در این ارتفاع، پشت صخره‌ها، با یک جاده دسترسی دشوار، یک استراتژی آگاهانه بود تا یک تصادف جغرافیایی.

اسکندر کبیر در طول لشکرکشی خود از طریق آسیای صغیر از این مسیر آمد و ترمسوس یکی از مکان‌هایی است که او تصرف نکرد. روایت‌های باستانی، رسیدن او به پایین شهر، ارزیابی موقعیت و تصمیم گیری در مورد اینکه محاصره در اینجا هزینه بیشتری از ارزش آن خواهد داشت را شرح می‌دهند. او ادامه داد. از آخرین بخش مسیر بالا بروید و به پایین دره نگاه کنید، و دلیل آن آشکار می‌شود. هیچ راه آسانی برای آوردن ارتش به اینجا وجود ندارد.

این مسیر توسط دیوارها و برج‌ها محافظت می‌شد. هنگام بالا رفتن، به خطوط سنگ تراشی که در امتداد شیب و بقایای یک دروازه در جاده قدیمی امتداد دارند، توجه کنید. بلوک‌ها بدون ملات و با تکیه بر وزن و دقت، بریده و نصب می‌شدند. در جاهایی می‌توانید ببینید که دیوار روی سنگ طبیعی ساخته شده است، بنابراین صخره بخشی از دفاع شد. هر کسی که حمله می‌کرد، مجبور بود به یک فضای باریک و نادیده گرفته شده، قیف‌مانند شود.

تئاتر دلیل بسیاری از مردم برای بالا رفتن از این تپه است. این تئاتر در لبه یک پرتگاه در دامنه تپه قرار دارد و صندلی‌ها رو به شکافی هستند که ساختمان صحنه تا حدی فرو ریخته است. از طریق آن شکاف، مستقیماً به کوه آن سوی دره و لایه‌های پشت آن نگاه می‌کنید. در نیمه راه بنشینید و مدتی بمانید. تعداد کمی از تئاترهای باستانی در هر کجا با این اطمینان قرار گرفته‌اند.

آب مشکل اصلی شهر بود. در اینجا رودخانه‌ای وجود ندارد و چشمه قابل اعتمادی هم نیست، بنابراین ساکنان مخازن عظیمی را در سنگ بستر حفر کردند و آب باران را از پشت بام‌ها و سطوح سنگفرش شده جمع‌آوری کردند. تعدادی از آنها در زمین مسطح نزدیک مرکز، با دهانه‌های باریکی که به اتاق‌های عمیق باز می‌شوند، باقی مانده‌اند. برخی بدون حصار هستند. مراقب قدم‌های خود در اطراف آنها باشید و کودکان را نزدیک نگه دارید - دهانه‌ها به راحتی در میان بوته‌ها قابل مشاهده هستند.

در اطراف منطقه باز، بقایای ساختمان‌های شهری را خواهید یافت: یک سالن ورزشی و حمام با دیوارهای بلند، یک اتاق شورا و تراس‌هایی که زمانی معابد و بناهای تاریخی را در خود جای داده بودند. اکنون درختان در بیشتر قسمت‌های آن رشد کرده‌اند. بلوک‌ها دقیقاً در همان جایی که فرود آمده‌اند، قرار دارند. عدم بازسازی بخشی از جذابیت آن است. شما به جای بازسازی، شاهد فروپاشی هستید و باید خودتان ساختمان‌ها را سرهم کنید.

علائم را به سمت گورستان دنبال کنید و ماهیت مکان تغییر می‌کند. صدها تابوت سنگی در دامنه‌ها در میان کاج‌ها پراکنده شده‌اند، بسیاری از آنها واژگون شده‌اند، ترک خورده‌اند یا درب‌های سنگین آنها کنده شده است. برخی از آنها گل‌های رزت، سپر یا مجسمه‌های شیر حکاکی شده را حمل می‌کنند. زلزله‌ها و دزدان مقبره در بین آنها دلیل این بی‌نظمی هستند. قدم زدن در آن عجیب و خاطره‌انگیز است - یک تپه کامل از تابوت‌های سنگی شکسته، بدون اینکه هیچ کس دیگری در دید باشد.

یکی از مقبره‌ها جدا از بقیه است. در یک صخره، اتاقکی با نقش برجسته یک سوارکار زره‌پوش، همراه با سلاح و یک سپر، حک شده است. سنت آن را محل دفن آلستاس، افسر اسکندر که در جنگ‌های پس از مرگ اسکندر در سمت بازنده قرار گرفت و در ترمسوس درگذشت، معرفی می‌کند. این حکاکی آسیب دیده و فرسوده شده است، اما تصویر اسب و سوارکار هنوز در نور شدید قابل خواندن است.

این شهر هرگز توسط دشمنی ویران نشده است. محتمل‌ترین توضیح برای پایان آن، زلزله‌ای است که سیستم آب‌رسانی را مختل کرده و پس از آن زندگی در این ارتفاع دیگر منطقی نیست. مردم به پایین نقل مکان کردند. جنگل بسته شد. امروزه پارک ملی اطراف آن از بزهای وحشی، گوزن‌ها و پرندگان شکاری محافظت می‌کند و می‌توانید آنها را در پیاده‌روی ببینید یا صدای آنها را بشنوید. صبح زود بهترین زمان برای حیات وحش و هوای خنک است.

ترمسوس هرگز به طور کامل کاوش نشده است. بررسی‌ها و کارهای پاکسازی انجام شده است، اما بیشتر شهر هنوز زیر خاک، بوته‌زار و سنگ‌های افتاده قرار دارد. این برای مکانی با این اندازه در ترکیه غیرمعمول است. همچنین به این معنی است که مسیرها غیررسمی هستند و علائم محدود هستند، بنابراین زمان بیشتری از آنچه مسافت‌ها نشان می‌دهند، در نظر بگیرید. کتیبه‌هایی روی بلوک‌های زیر بوته‌ها ظاهر می‌شوند که بسیاری از آنها هدایایی را که شهروندان به نام به شهر داده‌اند، ثبت کرده‌اند.

قبل از شروع به پایین آمدن، روی بلوکی نزدیک تئاتر بنشینید و چند دقیقه هیچ کاری نکنید. اینجا باد بلندترین صدا را دارد. پایین دستتان، دره به پایین می‌ریزد و جاده‌ای که با ماشین بالا می‌آیید، مثل خط باریکی در میان درختان است. مردم این پشته سخت و بی‌آب را انتخاب می‌کردند چون آنها را آزاد نگه می‌داشت و از آن در برابر موفق‌ترین ارتش زمان خود محافظت می‌کردند. حالا کاج‌ها آن را دارند. در مسیر پایین آرام باشید.