Kabelbaan naar de berg Tahtalı

Bovenaan gaan de deuren open en de wind komt als eerste. Hij is koud, droog en constant, en trekt aan je mouwen. Beneden aan de kust zwemmen mensen. Hierboven is de rots kaal, lichtgrijs en gebarsten, met lage kussentjes van stekelige planten die in de spleten groeien. Geluid gedraagt zich vreemd – stemmen dragen, en verdwijnen dan. Je oren moeten misschien nog wennen aan de rit. Neem even de tijd voordat je naar de rand van het platform loopt.

De kabelbaan vertrekt vanaf een basisstation in de heuvels boven Tekirova, vlakbij Kemer, naar de top van de berg Tahtalı. De cabines vertrekken regelmatig gedurende de dag en vervoeren een paar dozijn mensen tegelijk. De rit duurt ongeveer tien minuten. Het is de moeite waard om bij het achterste raam te staan in plaats van bij het voorste. Je ziet de kustlijn zich achter je ontvouwen, de stranden worden dunne witte lijnen terwijl de zee breder wordt.

Tahtalı rijst tot ongeveer 2365 meter hoogte en doet dat bijna recht uit de Middellandse Zee. Dat maakt het uitzicht zo bijzonder. In de meeste bergketens klim je eerst door de heuvels voordat je de hoogte bereikt. Hier ligt de zee slechts een paar kilometer horizontaal en ongeveer tweeënhalve kilometer verticaal onder je. Op heldere dagen lijkt de kustlijn wel een kaart die zich onder de hut uitstrekt.

De berg heeft twee namen, en beide zijn oud. In het Turks heet hij Tahtalı. In de oudheid heette deze piek Olympos, en de oude stad aan de kust beneden ontleende er zijn naam aan. De Griekse geografie gebruikte de naam Olympos voor verschillende bergen, niet alleen voor de beroemde berg in Noord-Griekenland. Dit was de Lycische berg – Lycië was de oude regio die deze kust bedekte. De lokale bevolking gebruikt beide namen nog steeds in gesprekken.

Kleed je naar een ander seizoen. De temperatuur op de top is normaal gesproken vele graden lager dan op zeeniveau, en door de wind voelt het nog kouder aan. Hier blijft tot ver in de lente sneeuw liggen, en in schaduwrijke dalen kunnen er nog veel langer stukken sneeuw blijven liggen. Mensen komen elke dag in korte broek en sandalen van het strand, en kopen dan een fleecevest op de top. Neem een jas en een zonnebril mee – het licht dat weerkaatst op de bleke rotsen en sneeuw is sterk.

Vanaf de uitkijkterrassen kun je een lang stuk kustlijn zien. In het noorden liggen de baai van Antalya en de stad zelf, met het Taurusgebergte erachter. Beneden ligt de badplaats Kemer aan het water. Naar het zuiden loopt de kustlijn over in beboste punten en kleine baaien. Op een heldere ochtend kun je het lage, groene schiereiland van het oude Phaselis zien en verderop de vallei waar Çıralı ligt.

Kijk onderweg naar boven naar de torens en de kabel. Het bouwen van een lift op deze bergkam betekende het vervoeren van staal en beton over steile, instabiele kalksteen, en het ontwerpen voor harde wind en winterijs. Het systeem werd in de jaren 2000 geopend en is gebouwd met Europese kabelbaantechnologie. De grote overspanningen tussen de torens verminderen het aantal funderingen dat nodig is op de slechtste ondergrond. Daarom voelen sommige delen van de rit erg stil aan, met lange tijd niets onder je.

Let op paragliders. De top is een vertrekpunt en piloten laten zich door de luchtstromen naar de kust afdrijven. Op rustige middagen zie je misschien wel een aantal boomtoppen onder het terras, die langzaam in cirkels draaien terwijl ze hoogte verliezen. Tandemvluchten worden in het seizoen aangeboden, mits het weer het toelaat. Zelfs als je niet van plan bent om van een berg te springen, is het de moeite waard om bij het vertrekpunt te staan en te zien hoe snel ze dalen en hoe klein ze worden.

Ook wandelaars bereiken deze top via de zware route. De Lycische Weg, een langeafstandswandelroute langs deze kust, loopt door het gebied onder de top, en een aftakking klimt naar de top. Sommige wandelaars vertrekken voor zonsopgang om de top bij zonsopgang te bereiken. Als je mensen te voet op het terras tegenkomt, zullen ze al vele uren aan het wandelen zijn. De kabelbaan en het wandelpad komen precies op hetzelfde uitzichtpunt uit.

De rit doorkruist in tien minuten verschillende stroken vegetatie. Aan de voet van de berg staan dennen en struikgewas dat kenmerkend is voor een warm klimaat. Hogerop worden de bomen dunner en verschijnen ceders en jeneverbessen, gevormd door de wind. Boven hen verandert de grond in kale karst – kalksteen dat door regen over een zeer lange periode is uitgesleten tot richels, holtes en scherpe randen. Regenwater zakt rechtstreeks in de rots in plaats van eraf te stromen, daarom zie je hier geen beekjes.

Een paar praktische tips. De lift sluit bij harde wind, dus controleer de omstandigheden voordat je vertrekt en wees voorbereid op een wijziging van je plannen. Koop je tickets in het hoogseizoen indien mogelijk van tevoren. Er is een café en een winkeltje op de top, en toiletten bij beide stations. Zonsondergangtochten zijn populair en moeten worden gereserveerd. Bewaar je ticket goed en noteer de vertrektijd van de laatste cabine voordat je de bergkam afwandelt.

Loop naar de rustigere kant van het terras voordat je weer naar beneden gaat. Draai je weg van de kust en kijk landinwaarts naar de bergen achter je – rijen grijze bergkammen, de meeste zonder wegen. De zee krijgt alle aandacht aan deze kust, maar dat lege landschap vormt de grootste helft van het geheel. Voel hoe koud de wind op je handen is. Werp dan nog een laatste blik op het water en stap in de cabine.