موزه فضای باز گورمه

اولین چیزی که توجه را جلب می‌کند سکوت درون سنگ است. با قدم گذاشتن در هر درگاه تراشیده شده، باد متوقف می‌شود، پچ پچ مسیرها محو می‌شود و هوای خنک روی پوست شما می‌نشیند. سنگ صدا را می‌بلعد. بیرون، دره با سایه‌هایی از کرم و رز می‌درخشد؛ در داخل، چشمان شما به لحظه‌ای برای عادت کردن نیاز دارند. سپس نقاشی‌ها ظاهر می‌شوند - چهره‌ها، رداها، چشمان تیره و گشاد که از دیوارها به شما نگاه می‌کنند. مردم این اتاق‌ها را با دست تراشیده و سپس آنها را با رنگ پر کرده‌اند.

این موزه روباز گورمه است، مجموعه‌ای از کلیساها، نمازخانه‌ها، سالن‌های غذاخوری و محل‌های زندگی در دامنه تپه - که همگی مستقیماً در سنگ آتشفشانی تراشیده شده‌اند. این موزه در فاصله کمی از روستای گورمه در سربالایی قرار دارد. قرن‌ها این مکان یک سکونتگاه رهبانی، یکی از متراکم‌ترین مناطق کاپادوکیا بود. راهبان و راهبه‌ها هر آنچه را که نیاز داشتند، از جمله آشپزخانه‌ها، انبارها، سلول‌های خواب و مهمتر از همه کلیساها، در آن حفر می‌کردند. در سال ۱۹۸۵، این مکان به همراه دره‌های اطراف به فهرست میراث جهانی یونسکو پیوست. این مکان، پربازدیدترین مکان کاپادوکیه و بهترین معرف آن است.

جنس مصالح، همه چیز را ممکن ساخت. آتشفشان‌های باستانی این منطقه را در خاکستر دفن کردند که به توف تبدیل شد - سنگی که به اندازه کافی نرم بود تا با ابزارهای ساده آهنی تراشیده شود، اما به اندازه کافی محکم بود تا سقف را نگه دارد. باد و آب، رخنمون‌ها را تراشیدند؛ بقیه کار را انسان‌ها انجام دادند. کندن یک اتاق سریع‌تر از ساختن آن بود و نتیجه در تابستان خنک و در زمستان معتدل می‌ماند. کاپادوکیایی‌ها هزاران سال است که خانه‌ها، اصطبل‌ها و پناهگاه‌ها را به این روش تراشیده‌اند. این موزه به سادگی بهترین نمونه از این عادت است.

زندگی رهبانی مسیحی در اوایل در کاپادوکیه ریشه دواند. در قرن چهارم، این منطقه برخی از تأثیرگذارترین متفکران مسیحیت را پرورش داد - باسیل کبیر، اسقف قیصریه در همان نزدیکی، به شکل‌گیری قوانین زندگی رهبانی جمعی که در سراسر جهان مسیحی گسترش یافت، کمک کرد. مجتمع‌های تراشیده شده در گورمه، این سنت را به پیش بردند. بیشتر کلیساهایی که امروز وارد آنها می‌شوید، بین قرن‌های دهم و دوازدهم، زمانی که صومعه‌های منطقه تحت حکومت بیزانس شکوفا شدند، تراشیده و نقاشی شده‌اند.

همانطور که بین کلیساهای کوچک حرکت می‌کنید، متوجه دو سبک بسیار متفاوت از تزئینات می‌شوید. برخی از دیوارها فقط طرح‌های ساده‌ای دارند که مستقیماً روی سنگ با رنگ اخرایی مایل به قرمز نقاشی شده‌اند - صلیب‌ها، خطوط هندسی، حیوانات سبک‌دار. برخی دیگر با چرخه‌های کامل نقاشی‌های دیواری می‌درخشند. آثار ساده‌تر تا حدودی دوره‌های قبلی، از جمله دوران شمایل‌شکنی - زمانی در قرن‌های هشتم و نهم که کلیسای بیزانس تصاویر چهره‌های مقدس را ممنوع کرد - را منعکس می‌کنند. هنگامی که این ممنوعیت پایان یافت، نقاشی رونق گرفت. در برخی از کلیساها می‌توانید نقاشی‌های دیواری غنی را ببینید که مستقیماً روی الگوهای قرمز قدیمی‌تر لایه‌بندی شده‌اند.

کلیساهای نقاشی شده از یک خط تصویری مشترک پیروی می‌کنند. مسیح پانتوکراتور - مسیح به عنوان حاکم همه - اغلب گنبد مرکزی را پر می‌کند. در اطراف او صحنه‌هایی از انجیل‌ها وجود دارد: بشارت، میلاد مسیح، غسل تعمید، مصلوب شدن. قدیسان در دیوارهای پایینی در سطح چشم، به اندازه‌ای نزدیک که بتوانید حالات چهره آنها را مطالعه کنید، صف کشیده‌اند. نقاشان با رنگدانه‌های معدنی کار می‌کردند و رنگ‌های آبی و قرمز آنها هزار سال در نور کم دوام آورده است. برای عبادت‌کنندگان قرون وسطی که اکثر آنها نمی‌توانستند بخوانند، این دیوارها خود کتاب مقدس بودند.

یکی از کلیساها از بقیه برتر است. کلیسای کارانلیک - کلیسای تاریک - نام خود را از نداشتن پنجره گرفته است؛ تنها یک روزنه کوچک نور را به داخل راه می‌دهد. آن تاریکی، نقاشی‌های دیواری آن را حفظ کرد و رنگدانه‌ها را قرن‌ها از نور خورشید در امان نگه داشت. مرمتگران سال‌ها صرف تمیز کردن آنها کردند و نقاشی‌ها امروزه بهترین نقاشی‌های کاپادوکیا هستند - آبی‌های تیره، اخرایی‌های طلایی رنگ، صحنه‌هایی که به اندازه کافی واضح هستند که به نظر جدید برسند. ورود به آن بلیط کوچک جداگانه‌ای دارد و این بهترین پولی است که در اینجا خرج خواهید کرد. تعداد کمی از اتاق‌های قدیمی رنگ خود را به طور کامل حفظ کرده‌اند.

کلیسای توکالی - کلیسای باکل - بزرگترین کلیسای این مجموعه را از دست ندهید. این کلیسا کمی جدا از بقیه و در پایین جاده به سمت روستا قرار دارد و بسیاری از بازدیدکنندگان بدون اینکه متوجه شوند بلیط موزه آنها آن را پوشش می‌دهد، از کنار آن عبور می‌کنند. در داخل، طرحی غیرمعمول آشکار می‌شود: یک کلیسای کوچک تک‌شبستانی قدیمی‌تر به کلیسایی بلندتر و جدیدتر منتهی می‌شود. نقاشی‌های دیواری آن، که در پس‌زمینه‌ای آبی پررنگ و خیره‌کننده نقاشی شده‌اند، زندگی مسیح را در ردیف‌های متراکمی از صحنه‌ها روایت می‌کنند. در وسط بایستید، به آرامی بچرخید و بگذارید این توالی شما را در اتاق همراهی کند.

بین کلیساها، به فضاهای کاری بروید، زیرا راهبان کاری بیش از دعا کردن انجام می‌دادند. یک سالن غذاخوری - یک سالن غذاخوری عمومی - دارای یک میز بلند و نیمکت‌های تراشیده شده از سنگ زنده است که برای ده‌ها نفر جا دارد. انبارها، آشپزخانه‌هایی که از دود قدیمی سیاه شده‌اند و سلول‌های کوچک خواب، تصویر را کامل می‌کنند. یک بلوک چند طبقه در نزدیکی ورودی به عنوان صومعه شناخته می‌شود. زندگی در اینجا منظم بود: کار، غذا و دعا، همه در چند قدمی یکدیگر، همه در یک تپه.

با دقت به نقاشی‌های دیواری نگاه کنید، جای زخم‌هایی خواهید دید. بسیاری از چهره‌های نقاشی شده کنده یا خراشیده شده‌اند. علل آن مورد بحث است - خرافات، خرابکاری و زمان ساده، همگی مقصر شناخته شده‌اند. گرافیتی‌های حکاکی شده و جوهری، که برخی از آنها قرن‌ها قدمت دارند، دیوارهای پایینی را مشخص می‌کنند. اکنون حفاظت از آنچه باقی مانده است، محافظت می‌کند: موانع، ممنوعیت عکاسی با فلاش و مرمت مداوم. آسیب نیز بخشی از داستان است. این اتاق‌ها هرگز مورد استفاده، بازدید و لمس قرار نگرفتند - مدت‌ها پس از آنکه آخرین راهبان آنها را ترک کردند.

موزه در یک منظره وسیع‌تر حکاکی شده قرار دارد. از مسیرها می‌توانید کبوترخانه‌ها - خانه‌های کبوتر - را که در ارتفاعات صخره‌ها کنده شده‌اند، ببینید، فضولات آنها زمانی به عنوان کود برای تاکستان‌ها ارزشمند بود. هنگام طلوع آفتاب، ده‌ها بالن هوای گرم بر فراز دره‌های اطراف به پرواز در می‌آیند. روستای گورمه در پایین از یک شهرک کشاورزی به یک شهر گردشگری تبدیل شده است، خانه‌های غاری آن اکنون هتل و پانسیون هستند. دره راهبان و دره مسافران در یک مکان هستند و سنگ نرم یکسانی دارند.

قبل از رفتن، از مسیر اصلی خارج شوید و یک لبه آرام با منظره‌ای از دره به سمت پشت بام‌های گورمه و دودکش‌های پری در آن سوی آن پیدا کنید. راهبان این دامنه تپه را تا حدودی به دلایلی که هنوز هم می‌توانید حس کنید انتخاب کردند - رو به دره باز است و نور بعدازظهر را در خود جای داده است. جمعیت به صورت موجی از آنجا عبور می‌کنند؛ منتظر بمانید تا یکی از آنها خارج شود. وقتی یک کلیسای کوچک برای لحظه‌ای خالی می‌شود، به داخل برگردید، زیر گنبد بایستید و همانطور که نقاشان در نظر داشتند به بالا نگاه کنید.