کاپادوکیه

به صدای مشعل گوش دهید. هر صبح صاف قبل از طلوع آفتاب، غرشی آرام در این دره‌ها می‌پیچد - شعله‌های پروپان هوای گرم را به داخل پارچه می‌رانند. هوا سرد و خشک است. سنگ زیر پا رنگ‌پریده، نرم و کمی گچی است. انگشت خود را روی آن بکشید و گرد و غبار از آن دور می‌شود. همانطور که آسمان از خاکستری به نارنجی تبدیل می‌شود، ده‌ها بادکنک از بالای پشته‌ها بلند می‌شوند. از زمین، صدا به صورت انفجاری می‌رسد... سپس سکوت... و سپس انفجاری دیگر. این معمولاً اولین دقیقه بازدید یک بازدیدکننده در کاپادوکیا است.

این منظره از آتشفشان‌ها آمده است. فوران‌های باستانی در این بخش از آناتولی مرکزی، فلات را با خاکستر پوشانده است. خاکستر به سنگ نرمی به نام توف تبدیل شده است. سپس باران، باد و ذوب برف برای مدت بسیار طولانی آن را بریده‌اند. کلاهک‌های بازالتی سخت‌تر روی برخی از ستون‌ها قرار گرفته‌اند و از سنگ نرم‌تر زیر آنها محافظت می‌کنند. نتیجه، شکلی است که مردم از آن عکس می‌گیرند - یک مناره باریک و رنگ‌پریده با تخته سنگی تیره که روی سر آن قرار دارد. مردم محلی به این دودکش‌های پری می‌گویند.

این اولین شگفتی است. این سنگ به اندازه‌ای نرم است که می‌توان آن را با ابزار دستی، وقتی تازه در معرض هوا قرار می‌گیرد، برش داد. وقتی هوا به سطح برش خورده می‌رسد، سفت می‌شود. بنابراین یک خانواده می‌توانست در عرض چند هفته یک اتاق را بسازد، سپس درون پوسته‌ای زندگی کند که با گذشت زمان سخت‌تر شده است. مردم هزاران سال از این مزیت استفاده کردند. در سراسر منطقه، اصطبل‌های حکاکی شده، انبارها، دستگاه‌های شراب‌سازی، کبوترخانه‌ها و آشپزخانه‌هایی با دوده‌های سیاه روی سقف پیدا خواهید کرد.

گورمه در مرکز منطقه قرار دارد. در اطراف روستا، راهبان و روستاییان کلیساهای کوچکی را مستقیماً در صخره‌ها برش می‌دهند. بسیاری از آنها در داخل نقاشی شده‌اند. برخی از نقاشی‌ها طرح‌های قرمز ساده‌ای هستند که مستقیماً روی سنگ اعمال می‌شوند. برخی دیگر صحنه‌های کاملی را به رنگ آبی، اخرایی و قرمز تیره نشان می‌دهند. موزه فضای باز گورمه از مجموعه‌ای از این کلیساهای سنگی محافظت می‌کند. یونسکو این منطقه را در سال ۱۹۸۵ به فهرست میراث جهانی اضافه کرد. فضای داخلی حتی در اوج تابستان خنک می‌ماند.

سپس شهرهای زیرزمینی وجود دارند. درینکویو و کایماکلی شناخته‌شده‌ترین آنها هستند. اینها غار نیستند. مردم آنها را عمداً، از یک سطح به سطح دیگر، حفر می‌کردند و شفت‌های تهویه از سطح زمین تا پایین‌ترین طبقات امتداد داشتند. چاه‌ها، آشپزخانه‌ها، انبارها و تونل‌های شیب‌دار طولانی بین طبقات وجود دارد. درهای سنگی گرد را می‌توان فقط از داخل به راهروها چرخاند. در طول حملات، کل جوامع به اینجا نقل مکان می‌کردند و تا رفع خطر در آنجا می‌ماندند.

به دیواره‌های صخره نگاه کنید تا دهانه‌های مربعی کوچکی را ببینید که اغلب با رنگ سفید قاب شده‌اند. اینها کبوترخانه‌ها هستند. کشاورزان اینجا قرن‌ها کبوتر نگه می‌داشتند، نه برای گوشت. آنها فضولات کبوتر را می‌خواستند. کود کبوتر، تاکستان‌ها و باغ‌های میوه را در خاکی که در غیر این صورت فقیر و نازک است، بارور می‌کرد. برخی از کبوترخانه‌ها دارای نماهایی با طرح‌ها و کتیبه‌های نقاشی شده هستند. بسیاری از آنچه در اینجا باستانی و مذهبی به نظر می‌رسد، در واقع کشاورزی بوده است.

دره‌ها هر کدام یک ویژگی دارند. دره رز و دره سرخ نام خود را از رنگ سنگ در پایان روز گرفته‌اند، زمانی که نور کم صخره‌ها را صورتی و نارنجی می‌کند. دره عشق بلندترین و باریک‌ترین ستون‌ها را در خود جای داده است. دره کبوتر، گورمه و اوچیسار را در امتداد مسیری سایه‌دار به هم متصل می‌کند. دره ایلارا دوباره متفاوت است - یک تنگه رودخانه‌ای سبز با کلیساهایی که در دیوارهایش کنده شده‌اند. پیاده‌روی بین دو روستا در بیشتر این مسیرها چند ساعت طول می‌کشد.

قلعه اوچیسار به معنای معمول قلعه نیست. این یک برآمدگی سنگی بلند است که با اتاق‌ها، راهروها و پنجره‌ها خالی شده است. از بالا می‌توانید بیشتر منطقه را ببینید. اورتاهیسار نسخه کوچکتری از همین ایده را دارد. در بیشتر قرن بیستم، خانواده‌ها هنوز در داخل این خانه‌های سنگی زندگی می‌کردند. بسیاری از آنها وقتی مقامات بخش‌هایی از سنگ را ناامن تشخیص دادند، آنجا را ترک کردند و برخی از خانه‌های خالی شده بعداً به هتل تبدیل شدند.

اینگونه بود که هتل‌های غاری شروع به کار کردند. اتاق‌هایی که برای انبار غلات یا برای حیوانات تراشیده شده بودند، اکنون دارای تخت و حمام هستند. سنگ دمای ثابتی را حفظ می‌کند، بنابراین این اتاق‌ها در طول تابستان خنک و در زمستان گرم می‌مانند. اگر در یکی از آنها اقامت دارید، دست خود را روی دیوار بگذارید. نه سرد است و نه گرم. کارهای مرمت از قوانینی پیروی می‌کنند که برای محافظت از کنده‌کاری‌های اصلی در نظر گرفته شده‌اند، بنابراین اغلب طاقچه‌ها و قفسه‌های قدیمی را در کنار لوله‌کشی‌های جدید خواهید دید.

آوانوس در شمال، در کنار رودخانه کیزیلیرماک قرار دارد. نام رودخانه به معنای رودخانه سرخ است و خاک رس در امتداد سواحل آن، تجارت شهر را رقم می‌زند. سفالگران اینجا مدت زیادی با همان مواد کار کرده‌اند. برخی هنوز از چرخ دستی استفاده می‌کنند که به جای موتور با پا می‌چرخد. چند دقیقه یکی از آنها را تماشا کنید تا ببینید که ابزار چقدر کم تغییر کرده است. قبل از عکاسی بپرسید - اکثر کارگاه‌ها با خوشحالی می‌گویند بله.

کاپادوکیه همچنین شراب درست می‌کند. خاک آتشفشانی برای تاک‌ها مناسب است و انواع انگور محلی در کنار انواع انگور بین‌المللی آشنا رشد می‌کنند. کباب تستی غذایی است که مردم برای شام سفارش می‌دهند - گوشت و سبزیجات به آرامی درون یک ظرف سفالی دربسته پخته می‌شوند که سر میز باز می‌شود. بپرسید که ظرف قبل از رسیدن چگونه باز می‌شود. برخی رستوران‌ها از یک چکش کوچک استفاده می‌کنند. برخی دیگر تیغه چاقو را دور گردن کوزه می‌کشند تا از هم جدا شوند.

زمستان همه چیز را در اینجا تغییر می‌دهد. برف روی فلات می‌بارد و به صورت کلاهک و رگه‌هایی روی دودکش‌های پری می‌نشیند. سفیدی در برابر سنگ‌های کم‌رنگ، بیشتر رنگ منظره را از بین می‌برد. بازدیدکنندگان کمتری می‌آیند، قیمت اتاق‌ها کاهش می‌یابد و پروازهای بالن هنوز در صبح‌های صاف انجام می‌شود. اگر از شلوغی خوشتان نمی‌آید و از سرما بدتان نمی‌آید، این فصلی است که بسیاری از عکاسان بی‌سروصدا ترجیح می‌دهند.

غذا در اینجا از فصل‌ها و انبار پیروی می‌کند. زردآلو خشک، گردو و پکمز - شربت غلیظی که از آب انگور جوشانده می‌شود - خانواده‌ها را در زمستان همراهی می‌کرد. تخمه کدو بو داده و در قیف‌های کاغذی فروخته می‌شود. صبحانه روستایی بخواهید و میزی پر از غذاهای کوچک خواهید داشت: پنیر، زیتون، لانه زنبوری، گوجه فرنگی و خامه غلیظ. این مقدار زیادی غذا است و قرار است همینطور باشد.

لحظه‌ای بایستید و به نزدیکترین صخره نگاه کنید. جایی روی آن یک درگاه، یک لبه یا یک ردیف سوراخ مربع کوچک وجود دارد. کسی آنها را با دست بریده، به دلیلی که در آن زمان منطقی بود - برای ذخیره غلات، پناه دادن به بز، دعا کردن، پنهان شدن. آتشفشان‌ها این مواد را ساختند. بقیه کارها را مردم انجام دادند. بخش زیادی از سنگ‌های اطراف شما زمانی کف، یا سقف یا بام خانه کسی بوده است. باد هنوز هم روی همه آنها کار می‌کند.