قلعه اوچیسار

باد اینجا مدام می‌وزد. در فلات می‌پیچد، ژاکت شما را می‌کشد و بوی گرد و غبار و علف خشک را با خود می‌آورد. در مقابل شما یک صخره عظیم و رنگ‌پریده بالا می‌رود، رنگ‌پریده و پر از صدها روزنه تاریک. پرندگان به داخل و خارج از آنها می‌لغزند. راه‌پله‌ها در سراسر آن ظاهر و ناپدید می‌شوند. این قلعه اوچیسار است - نه قلعه‌ای که ساخته شده باشد، بلکه قلعه‌ای که حفاری شده است. مردم در اینجا دیوارها را بالا نبرده‌اند. آنها کوهی از سنگ نرم را برداشته و آن را خالی کرده‌اند.

این نام ترکیبی از کلمات ترکی به معنای نوک و دژ است - تقریباً به معنای دژ در لبه. این صخره بلندترین نقطه در این بخش از کاپادوکیه است و روستای اوچیسار در اطراف پایه آن قرار دارد، خانه‌های سنگی قدیمی در قسمتی از دامنه‌ها بالا می‌روند. از قله، منظره در سراسر منظره تراشیده شده امتداد دارد - دره‌های گورمه، پشته‌های پر از دودکش‌های پری، و در روزهای صاف، مخروط پوشیده از برف کوه ارجیس در شرق - آتشفشانی که فوران‌های باستانی آن همه این صخره را ایجاد کرده است.

این داستان خاستگاه اینجا بیش از هر جای دیگری اهمیت دارد. آتشفشان‌ها، از جمله ارجیس و حسن، این منطقه را در طول میلیون‌ها سال در خاکستر دفن کردند. خاکستر به توف فشرده شد - سنگی نرم و سبک که به راحتی تراش می‌خورد اما محکم می‌ماند. باران و باد لایه‌های ضعیف‌تر را از بین برد و برج‌ها، پشته‌ها و این یک بلوک غول‌پیکر را به جا گذاشت. انسان‌ها رسیدند و راز سنگ را کشف کردند: یک اتاق را می‌شد در عرض چند روز با ابزارهای ساده آهنی تراشید. تمام روستاها به جای ساختن روی آن، به درون سنگ نقل مکان کردند.

در بیشتر تاریخ خود، این یک پناهگاه بود. کاپادوکیه در مسیر ارتش‌ها و مهاجمان قرار داشت و این منطقه قرن‌ها در نزدیکی مرزهای مورد مناقشه قرار داشت. وقتی خطر نزدیک می‌شد، روستاییان به درون سنگ عقب‌نشینی می‌کردند. تونل‌های باریک می‌توانستند از داخل مسدود شوند و غذا و آب در اتاق‌های تراشیده شده ذخیره می‌شدند. از قله، مدافعان می‌توانستند مشکلاتی را که از کیلومترها دورتر می‌آمدند، ببینند. اوچیسار یک زنجیره دیده‌بانی با سایر دژهای منطقه، از جمله یک سنگ توخالی مشابه در اورتاهیسار در همان نزدیکی، تشکیل داده بود.

تاریخ‌های دقیق در اینجا کمیاب هستند. این صخره هیچ کتیبه‌ای ندارد و اتاق‌های آن آنقدر بارها تراشیده شده‌اند که باستان‌شناسی برای باز کردن لایه‌ها به مشکل برمی‌خورد. منابع مکتوب اطلاعات کمی در این مورد می‌دهند. در عوض، آنچه باقی مانده، منطق این مکان - دیده‌بانی، پناهگاه، انبار - است که در طول قرن‌ها توسط افرادی که نامشان گم شده است، تکرار شده است. این گمنامی، ویژگی کاپادوکیه است. بزرگترین بناهای تاریخی آن توسط کشاورزانی با کلنگ ساخته شده‌اند، نه امپراتورانی با معمار. هنگام بالا رفتن، این نکته را در نظر داشته باشید: هر اتاق، پاسخ عملی کسی به آب و هوا، گرسنگی یا جنگ بوده است.

داخل صخره، هزارتویی از اتاق‌هاست که توسط پله‌ها، چاه‌ها و تونل‌ها به هم متصل شده‌اند - خانه‌ها، انبارها، آب‌انبارها و کبوترخانه‌هایی که بدون هیچ نقشه اصلی روی هم چیده شده‌اند. نسل‌ها به برش اتاق‌های جدید در صورت نیاز ادامه دادند. فرسایش و فروپاشی، برخی را مهر و موم کرده و برخی دیگر را نمایان کرده است. از درگاه‌هایی عبور خواهید کرد که اکنون به هوای خالی باز می‌شوند. صعود به بالای صخره از پله‌های تراشیده شده، تقویت شده و مجهز به نرده در دوران مدرن، پیروی می‌کند. به آرامی حرکت کنید و در حین حرکت به اتاق‌های کناری نگاه کنید. سقف‌های دود گرفته، آشپزخانه‌ها و اجاق‌های قدیمی را نشان می‌دهند.

قله، سکوی کوچکی با پرچم ترکیه و یکی از وسیع‌ترین چشم‌اندازها در آناتولی مرکزی است. از اینجا، چشم‌انداز خود را نشان می‌دهد. می‌توانید نحوه زهکشی دره‌ها و جایی که سنگ‌های نرم‌تر به دره‌ها فرسایش یافته‌اند را ردیابی کنید. روستاها بر روی تپه‌ها قرار دارند؛ باغ‌ها و تاکستان‌ها کف دره را پوشانده‌اند. بالن‌ها هنگام سپیده دم از سمت گورمه به هوا پرتاب می‌شوند و عصرها، خورشید کم‌فروغ، سنگ را به رنگ عسلی درمی‌آورد. عکاسان برای هر دو ساعت ارزش قائلند و درک دلیل آن آسان است.

در پایین قلعه در سمت گورمه، گورچینلیک - دره کبوتر - قرار دارد که به خاطر هزاران کبوترخانه‌ای که در صخره‌های آن کنده شده است، نامگذاری شده است. کشاورزان اتاق‌های کوچکی را در بالای صخره حفر می‌کردند، ورودی‌ها را سفید رنگ می‌کردند تا پرندگان را جذب کنند و فضولات را به عنوان کود برای تاکستان‌ها و باغ‌ها جمع‌آوری می‌کردند. این یک اقتصاد کاملاً آرام بود که بر پایه کبوترها بنا شده بود. هنوز کبوترخانه‌های زیادی دیده می‌شوند و برخی از آنها هنوز مورد بازدید پرندگان قرار می‌گیرند. یک مسیر پیاده‌روی در طول دره از اوچیسار تا گورمه امتداد دارد - یکی از دلپذیرترین پیاده‌روی‌های منطقه.

این روستا لیاقت یک ساعت وقت گذاشتن را دارد. اوچیسار قدیمی در ردیف‌هایی از خانه‌های سنگی از دامنه‌های پایین‌تر بالا می‌رود - برخی متروکه و برخی با دقت بازسازی شده‌اند. در دهه‌های اخیر، مرمتگران بسیاری از خانه‌های غاری را به هتل‌های کوچک تبدیل کردند و این روستا به مکانی محبوب برای مسافرانی تبدیل شد که شب‌های آرام و مناظر طولانی می‌خواهند. کوچه‌ها بین حیاط‌ها می‌پیچند؛ تاک‌های انگور بر درگاه‌ها سایه می‌اندازند. چایخانه‌های روی تراس‌های زیر صخره، همراه با شیشه، منظره را ارائه می‌دهند.

مردم محلی از تونل‌هایی می‌گویند که از قلعه به دوردست‌ها در زیر فلات امتداد دارند - مسیرهای فرار برای مواقع محاصره. برخی از گذرگاه‌ها قطعاً وجود دارند؛ اینکه تا چه حد می‌رسند، سوال دیگری است و داستان‌ها در روایت رشد می‌کنند. طولانی‌ترین نسخه‌ها را به عنوان فولکلور در نظر بگیرید. آنچه مسلم است، انبار است: اتاقک‌هایی در داخل سنگ، غلات، روغن و آب را در خود جای می‌دادند، به اندازه‌ای که بتوانند از حمله جان سالم به در ببرند. استراتژی، صبر بود. مهاجمان در این کشور خشک به ندرت می‌توانستند بیشتر از مدافعانی که روی مخازن پر نشسته‌اند، منتظر بمانند.

از پایین به سطح سنگ نگاه کنید و سطح آن را بخوانید. روزنه‌ها نشان‌دهنده اتاق‌ها هستند؛ شیارها نشان‌دهنده راه‌پله‌ها؛ ردیف‌هایی از سوراخ‌های کوچک نشان‌دهنده کبوترخانه‌ها. هوازدگی به طور پیوسته سنگ بیرونی را لایه‌برداری می‌کند، به همین دلیل است که برخی از بخش‌ها حصارکشی شده‌اند. همان نرمی که سنگ را قابل تراشیدن کرده بود، آن را شکننده می‌کند. تمام اتاق‌های بیرونی در طول قرن‌ها از بین رفته‌اند و دیوارهای پشتی آنها رو به آسمان باز مانده است. به موانع احترام بگذارید - کوه هنوز به آرامی در حال تغییر شکل است.

بازدید خود را در نرده قله، رو به هر جهتی که نور مساعد باشد، به پایان برسانید. زیر پاهایتان تپه‌ای است که مردم بیش از هزار سال آن را حفر کرده‌اند - در آن می‌خوابند، در آن برداشت می‌کنند، در آن پنهان می‌شوند و از آن دفاع می‌کنند. اکنون چیزی بیش از کبوتران و باد را در خود جای نمی‌دهد. لحظه‌ای به آن باد گوش دهید - ثابت، صبور، همان نیرویی که دره‌های پایین را تراشیده است. سپس از پله‌ها پایین بروید، به سمت روستا و تراس‌های چای آن.