Κάστρο Ουτσισάρ

Ο άνεμος είναι ο συνεχής άνεμος εδώ πάνω. Σαρώνει το οροπέδιο, τραβάει το σακάκι σας και φέρνει τη μυρωδιά της σκόνης και του ξερού χόρτου. Μπροστά σας υψώνεται ένας τεράστιος βράχος, χλωμός και γεμάτος τρύπες με εκατοντάδες σκοτεινά ανοίγματα. Πουλιά γλιστρούν μέσα και έξω από αυτά. Σκάλες εμφανίζονται και εξαφανίζονται στην πρόσοψή του. Αυτό είναι το Κάστρο του Ουτχισάρ - όχι ένα κάστρο που χτίστηκε, αλλά ένα που ανασκάφηκε. Οι άνθρωποι δεν έχτισαν τείχη εδώ. Πήραν ένα βουνό από μαλακή πέτρα και το κούφισαν.

Το όνομα συνδυάζει τουρκικές λέξεις που σημαίνουν κορυφή και φρούριο - περίπου, το φρούριο στην άκρη. Ο βράχος είναι το υψηλότερο σημείο σε αυτό το μέρος της Καππαδοκίας, και το χωριό Ουτχισάρ τυλίγεται γύρω από τη βάση του, με παλιά πέτρινα σπίτια να σκαρφαλώνουν στα μισά των πλαγιών. Από την κορυφή, η θέα εκτείνεται σε ολόκληρο το σκαλιστό τοπίο - κοιλάδες του Γκιόρεμε, κορυφογραμμές γεμάτες με καμινάδες νεράιδων, και τις καθαρές μέρες τον χιονισμένο κώνο του όρους Ερτζιγές στα ανατολικά - το ηφαίστειο του οποίου οι αρχαίες εκρήξεις δημιούργησαν όλο αυτό το βράχο.

Αυτή η ιστορία προέλευσης έχει σημασία εδώ περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Ηφαίστεια, συμπεριλαμβανομένων των Erciyes και Hasan, έθαψαν την περιοχή σε στάχτη για εκατομμύρια χρόνια. Η στάχτη συμπιέστηκε σε τόφφο - μια μαλακή, ελαφριά πέτρα που σκαλίζεται εύκολα αλλά στέκεται σταθερή. Η βροχή και ο άνεμος απογύμνωσαν τα πιο αδύναμα στρώματα, αφήνοντας πύργους, κορυφογραμμές και αυτό το ένα γιγάντιο τεμάχιο. Οι άνθρωποι έφτασαν και ανακάλυψαν το μυστικό της πέτρας: ένα δωμάτιο μπορούσε να σκαλιστεί σε μέρες με απλά σιδερένια εργαλεία. Ολόκληρα χωριά μετακόμισαν στον βράχο αντί να χτίζουν πάνω του.

Για το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της, αυτό ήταν ένα καταφύγιο. Η Καππαδοκία βρισκόταν στο δρόμο των στρατών και των επιδρομέων, και η περιοχή βρισκόταν κοντά σε αμφισβητούμενα σύνορα για αιώνες. Όταν πλησίαζε ο κίνδυνος, οι χωρικοί αποσύρονταν στον βράχο. Στενές σήραγγες μπορούσαν να φραχθούν από μέσα, και τρόφιμα και νερό αποθηκεύονταν σε σκαλιστούς θαλάμους. Από την κορυφή, οι υπερασπιστές μπορούσαν να δουν προβλήματα που έρχονταν από πολλά χιλιόμετρα μακριά. Το Uçhisar σχημάτιζε μια αλυσίδα παρατήρησης με άλλα οχυρά στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου ενός παρόμοιου κοίλου βράχου στο Ortahisar κοντά.

Σίγουρες ημερομηνίες είναι σπάνιες εδώ. Ο βράχος δεν φέρει καμία ιδρυτική επιγραφή και τα δωμάτιά του ανασκάφηκαν τόσες πολλές φορές που η αρχαιολογία αγωνίζεται να ξεδιαλύνει τα στρώματα. Οι γραπτές πηγές λένε λίγα. Αυτό που επιβιώνει αντ' αυτού είναι η λογική του τόπου - παρατηρητήριο, καταφύγιο, αποθήκη - που επαναλαμβάνεται ανά τους αιώνες από ανθρώπους των οποίων τα ονόματα έχουν χαθεί. Αυτή η ανωνυμία είναι χαρακτηριστική της Καππαδοκίας. Τα μεγαλύτερα μνημεία της κατασκευάστηκαν από αγρότες με αξίνες, όχι από αυτοκράτορες με αρχιτέκτονες. Λάβετε αυτό υπόψη καθώς ανεβαίνετε: κάθε δωμάτιο ήταν η πρακτική απάντηση κάποιου στον καιρό, την πείνα ή τον πόλεμο.

Το εσωτερικό του βράχου είναι ένας λαβύρινθος από θαλάμους που συνδέονται με σκάλες, φρέατα και σήραγγες - σπίτια, αποθήκες, στέρνες και περιστερώνες στοιβαγμένους χωρίς κανένα γενικό σχέδιο. Γενιές συνέχισαν να κόβουν νέα δωμάτια όποτε τα χρειάζονταν. Η διάβρωση και η κατάρρευση έχουν σφραγίσει μερικά και έχουν αποκαλύψει άλλα. Θα περάσετε από πόρτες που τώρα ανοίγουν στον άδειο αέρα. Η ανάβαση στην κορυφή ακολουθεί σκαλιστά σκαλοπάτια, ενισχυμένα και εξοπλισμένα με κιγκλιδώματα στη σύγχρονη εποχή. Προχωρήστε αργά και κοιτάξτε στους πλαϊνούς θαλάμους καθώς προχωράτε. Τα σκοτεινά από την αιθάλη ταβάνια σημαδεύουν παλιές κουζίνες και εστίες.

Η κορυφή είναι μια μικρή πλατφόρμα με τουρκική σημαία και μια από τις ευρύτερες θέες στην κεντρική Ανατολία. Από εδώ πάνω, το τοπίο εξηγείται. Μπορείτε να εντοπίσετε πώς αποστραγγίζονται οι κοιλάδες και πού μαλακότεροι βράχοι έχουν διαβρωθεί σε φαράγγια. Χωριά βρίσκονται στις κορυφογραμμές. οπωρώνες και αμπελώνες καταλαμβάνουν τα βάθη της κοιλάδας. Αερόστατα εκτοξεύονται την αυγή από την κατεύθυνση του Γκιόρεμε και το βράδυ ο χαμηλός ήλιος μετατρέπει τον βράχο σε μελί χρώμα. Οι φωτογράφοι εκτιμούν και τις δύο ώρες και είναι εύκολο να καταλάβουμε γιατί.

Κάτω από το κάστρο, στην πλευρά του Γκιόρεμε, εκτείνεται το Γκιουβερτσινλίκ - Κοιλάδα των Περιστεριών - που πήρε το όνομά του από τις χιλιάδες περιστεριώνες σκαλισμένες στους βράχους του. Οι αγρότες έκοβαν μικρούς θαλάμους ψηλά στον βράχο, έβαφαν τις εισόδους λευκές για να προσελκύσουν πουλιά και συνέλεγαν τα περιττώματα ως λίπασμα για αμπελώνες και οπωρώνες. Ήταν μια εντελώς ήσυχη οικονομία χτισμένη στα περιστέρια. Πολλοί περιστεριώνες είναι ακόμα ορατοί και μερικοί εξακολουθούν να επισκέπτονται πουλιά. Ένα μονοπάτι πεζοπορίας εκτείνεται κατά μήκος της κοιλάδας από το Ουτχισάρ μέχρι το Γκιόρεμε - μια από τις πιο ευχάριστες πεζοπορίες της περιοχής.

Το χωριό αξίζει μια ώρα από μόνο του. Το παλιό Ουτσίσαρ σκαρφαλώνει στις χαμηλότερες πλαγιές σε επίπεδα πέτρινων σπιτιών — μερικά εγκαταλελειμμένα, μερικά προσεκτικά αναπαλαιωμένα. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι αναστηλωτές μετέτρεψαν πολλά υπόσκαφα σπίτια σε μικρά ξενοδοχεία, και το χωριό έγινε αγαπημένο των ταξιδιωτών που θέλουν ήσυχες νύχτες και μεγάλη θέα. Τα σοκάκια στριφογυρίζουν ανάμεσα στις αυλές. τα αμπέλια σκιάζουν τις πόρτες. Τα τσαγιέρες στις βεράντες κάτω από τον βράχο προσφέρουν τη θέα μαζί με το τζάμι.

Οι ντόπιοι μιλούν για σήραγγες που ξεκινούν από το κάστρο μακριά κάτω από το οροπέδιο — διαδρομές διαφυγής για περιόδους πολιορκίας. Σίγουρα υπάρχουν κάποια περάσματα. Το πόσο μακριά φτάνουν είναι ένα άλλο ερώτημα, και οι ιστορίες αναπτύσσονται στην αφήγηση. Αντιμετωπίστε τις μεγαλύτερες εκδοχές ως λαογραφία. Αυτό που είναι σίγουρο είναι η αποθήκευση: οι θάλαμοι μέσα στον βράχο περιείχαν σιτηρά, λάδι και νερό, αρκετά για να αντέξουν μια επιδρομή. Η στρατηγική ήταν η υπομονή. Οι επιτιθέμενοι σε αυτή την άνυδρη χώρα σπάνια μπορούσαν να περιμένουν περισσότερο από τους αμυνόμενους που κάθονταν σε γεμάτες στέρνες.

Κοιτάξτε ψηλά στην επιφάνεια του βράχου από τη βάση και διαβάστε την επιφάνειά του. Τα ανοίγματα σηματοδοτούν δωμάτια. οι αυλακώσεις σηματοδοτούν σκάλες. οι σειρές από μικρές τρύπες σηματοδοτούν περιστερώνες. Οι καιρικές συνθήκες ξεφλουδίζουν σταθερά την εξωτερική πέτρα, γι' αυτό και ορισμένα τμήματα είναι περιφραγμένα. Η ίδια απαλότητα που έκανε τον βράχο λαξευτή τον κάνει εύθραυστο. Ολόκληρα εξωτερικά δωμάτια έχουν αποκοπεί με την πάροδο των αιώνων, αφήνοντας τους πίσω τοίχους τους ανοιχτούς στον ουρανό. Σεβαστείτε τα εμπόδια - το βουνό εξακολουθεί να αλλάζει σιγά σιγά σχήμα.

Ολοκληρώστε την επίσκεψή σας στο κιγκλίδωμα της κορυφής, κοιτάζοντας προς την κατεύθυνση που ευνοεί το φως. Κάτω από τα πόδια σας βρίσκεται ένας λόφος που οι άνθρωποι έχουν σκάψει για πάνω από χίλια χρόνια - κοιμούνται σε αυτόν, αποθηκεύουν σοδειές, κρύβονται σε αυτόν, τον υπερασπίζονται. Τώρα στεγάζει λίγο περισσότερο από περιστέρια και τον άνεμο. Ακούστε αυτόν τον άνεμο για μια στιγμή - σταθερό, υπομονετικό, την ίδια δύναμη που σμίλευσε τις κοιλάδες από κάτω. Στη συνέχεια, ξεκινήστε να κατεβαίνετε τις σκάλες, προς το χωριό και τις βεράντες τσαγιού του.