شهر زیرزمینی درینکویو

یک قدم به پایین تونل بردارید، دما کاهش می‌یابد. هوا خنک و معدنی می‌شود، مانند داخل یک چاه. صداها صاف می‌شوند - صدای قدم‌هایتان، نفس‌هایتان، صدای حرکت گروهی که جلوتر هستند. سقف، بازدیدکنندگان قدبلندتر را مجبور به خم شدن می‌کند. نور روز در عرض چند ثانیه پشت سرتان ناپدید می‌شود و جای خود را به رشته‌های لامپ‌های برقی می‌دهد. جایی در پایین، گذرگاه همچنان ادامه دارد - پایین و پایین. شما وارد درینکویو، عمیق‌ترین شهر زیرزمینی حفر شده در کاپادوکیا، می‌شوید و دنیای روی زمین شما را دنبال نخواهد کرد.

درینکویو در زبان ترکی به معنای چاه عمیق است و شهر مدرن بالای آن نام خود را از چاه‌هایی گرفته است که این زمین را سوراخ می‌کنند. عمق شهر زیرزمینی حدود ۸۵ متر است. این شهر شامل طبقات زیادی است. بخشی از آن برای بازدیدکنندگان باز است، روشن و تهویه می‌شود، در حالی که قسمت‌های دیگر بسته باقی مانده است. هیچ کس مطمئن نیست که چند نفر را می‌تواند در خود جای دهد. تخمین‌ها به هزاران نفر می‌رسد و برخی ادعاها بسیار بیشتر است. حتی اعداد محتاطانه، یک شهر واقعی را توصیف می‌کنند: محل زندگی، آشپزخانه، اصطبل، انبار، چاه و یک عبادتگاه - همه در زیر زمین.

کشف مجدد مدرن، یک داستان محلی معروف است. در سال ۱۹۶۳، یکی از ساکنان که خانه‌اش را بازسازی می‌کرد، دیواری را شکست و راهرویی در پشت آن پیدا کرد - سپس اتاق دیگری، سپس پله‌هایی که به پایین منتهی می‌شدند. حفاری، طبقات مختلف را آشکار کرد و این مکان ظرف چند سال به روی بازدیدکنندگان گشوده شد. روستاییان مدت‌ها از اتاق‌های غار کم‌عمق به عنوان انبار و انبار خنک استفاده می‌کردند. آنچه در عمق بیشتر، زیر زیرزمین‌های خودشان، قرار داشت، حتی آنها را نیز شگفت‌زده کرد. این شهر بر روی سقف یک شهر پنهان بنا شده بود.

چه کسی اولین بار آن را حفر کرد؟ پاسخ صادقانه: این شهر در طول قرن‌ها رشد کرد و آغاز آن مبهم است. برخی از محققان، اولین اتاق‌ها را به فریگی‌ها، مردمی از آناتولی که تقریباً سه هزار سال پیش بر این منطقه حکومت می‌کردند، نسبت می‌دهند. برخی دیگر به عادات قدیمی‌تر حفر در سنگ‌های آتشفشانی نرم اشاره می‌کنند. آنچه به خوبی ثابت شده است، گسترش عظیم در دوران مسیحیان دوران بیزانس، تقریباً از قرن هفتم به بعد، زمانی که یورش‌ها سراسر آناتولی را فرا گرفت و جوامع کامل نیاز به جایی برای ناپدید شدن داشتند. شهری که در آن قدم می‌زنید، عمدتاً کار آنهاست.

دفاعات هنوز از راهروها محافظت می‌کنند. در نقاط کلیدی، از درهای گرد عظیم - چرخ‌های آسیاب‌شکل از سنگ سخت که می‌توانستند از داخل در گذرگاه غلتانده شوند - عبور خواهید کرد. یک سوراخ کوچک در مرکز ممکن است به مدافعان اجازه می‌داد تا طرف دیگر را تماشا کنند - یا نیزه‌ای از آن عبور دهند. درها فقط از طرف محافظت‌شده قابل باز شدن بودند. این درها همراه با تونل‌هایی که عمداً در ارتفاع کم و باریک بریده شده بودند و مهاجمان را مجبور می‌کردند در یک ردیف خم شوند، حمله به شهر را تقریباً غیرممکن می‌کردند.

تنفس پیروزی واقعی مهندسی بود. چاه‌های عمودی از عمق کامل شهر عبور می‌کنند و هوا را به پایین‌ترین سطوح می‌رسانند. زیر یکی از آنها بایستید و به بالا نگاه کنید - می‌توانید جریان هوا را روی صورت خود احساس کنید. چاه‌ها به صورت چاه‌های دوتایی بودند و به آب بسیار پایین‌تر می‌رسیدند و طبق گزارش‌ها، برخی از چاه‌ها اصلاً به سطح باز نمی‌شدند و از مسمومیت در طول محاصره جلوگیری می‌کردند. هوای تازه، آب تمیز و عایق ضخیم سنگی، شهر را قابل سکونت نگه می‌داشت - خنکای مداوم زیرزمین، چه در تابستان و چه در زمستان.

اتاق‌ها به شما می‌گویند که زندگی روزمره چگونه جریان داشته است. اصطبل‌های نزدیک طبقات بالا، حیوانات را در خود جای می‌دادند - آخورهای آنها در ارتفاع دهانه در دیوارها کنده‌کاری شده بود. آشپزخانه‌ها در جایی که دود می‌توانست به دریچه‌ها برسد، جمع شده بودند؛ سقف‌های آنها با دوده باستانی سیاه شده بود. از کنار دستگاه‌های شراب و روغن، طاقچه‌هایی برای نگهداری کوزه‌ها و سالن‌های طولانی اجتماعات عبور خواهید کرد. در اعماق بیشتر، فضایی صلیبی شکل قرار دارد که به عنوان کلیسا شناخته می‌شود. ایمان با هر چیز دیگری به زیر زمین آمد - هیچ چیز ضروری روی سطح باقی نماند.

شهر خانه دائمی نبود. این یک پناهگاه برای مواقع اضطراری بود - زمانی که ارتش‌ها یا مهاجمان از فلات عبور می‌کردند و پس از رفع خطر دوباره آنجا را ترک می‌کردند. جوامع ممکن بود هفته‌ها در زیر زمین بمانند، به همین دلیل انبار و آب بسیار مهم بودند. میراث مسیحی منطقه قدمت زیادی داشت: یک جامعه مسیحی یونانی زبان تا سال ۱۹۲۳ در این منطقه زندگی می‌کرد، زمانی که تبادل جمعیت بین یونان و ترکیه به حضور چندین قرنی آنها پایان داد. رفتن آنها آخرین فصل از زندگی افرادی را که این تونل‌ها را به خوبی می‌شناختند، به پایان رساند.

درینکویو تنها نیست. پناهگاه‌های زیرزمینی، کاپادوکیا را شگفت‌زده می‌کنند - بیش از صد مورد از آنها شناخته شده است، از اتاق‌های مخفی منفرد گرفته تا شهرهای چند طبقه. کایماکلی در همان نزدیکی، نمونه بزرگ دیگری از کاوش‌های باستان‌شناسی است که در جایی که درینکویو عمیق حفر می‌شود، گسترده شده است. مردم محلی می‌گویند تونلی به طول چند کیلومتر، دو شهر را به هم متصل می‌کند. محققان گذرگاه‌های طولانی پیدا کرده‌اند، اما مسیر کامل هرگز از انتها تا انتها باز نشده است. تونل کامل را به عنوان داستانی با مقداری سنگ در پشت آن در نظر بگیرید.

بازدید از آن فیزیکی است. گذرگاه‌ها کوتاه هستند، راه‌پله‌ها شیب‌دار هستند و برخی از تونل‌های متصل نیاز به پیاده‌روی خمیده به مدت ده‌ها متر دارند. فلش‌ها مسیرهای یک‌طرفه جداگانه را به سمت پایین و بالا نشان می‌دهند. اگر فضاهای تنگ شما را اذیت می‌کنند، قبل از پایین آمدن با دقت فکر کنید - برگشتن در خلاف جهت جریان دشوار است. دما در تمام طول سال خنک می‌ماند، بنابراین حتی در تابستان هم یک لایه لباس همراه داشته باشید. و گاهی اوقات مکث کنید تا جمعیت به جلو حرکت کنند. اگر برای لحظه‌ای تنها در یک اتاق کناری هستید، آنچه را که ساکنان شنیده‌اند خواهید شنید: تقریباً هیچ چیز.

ارزش یادآوری دارد که چرا همه اینها وجود دارد. هیچ کس شهری را برای راحتی از سنگ بستر نمی تراشد. هر متر توسط افرادی تراشیده شده است که انتظار خطر را داشتند و برای آن آماده شده بودند - با صبر و حوصله، در طول نسل ها. با این حال، آنچه بیش از همه بازدیدکنندگان را تحت تأثیر قرار می دهد، نه خشونت، بلکه نظم است: تهویه، آب، غذا، عبادت، همه با فکر. این جوامع در معرض خطر پراکنده نشدند. آنها سازماندهی شدند و حفر کردند.

وقتی به سمت ورودی بالا می روید، منتظر لحظه ای باشید که نور روز بازمی گردد - درخششی کم رنگ در گوشه ای، سپس یک درگاه، سپس تابش کامل خورشید آناتولی. اکثر بازدیدکنندگان می ایستند و پلک می زنند. لحظه ای صبر کنید تا گرمای روی پوست خود و بادی را که دیگر متوجه آن در زیر زمین نبودید، احساس کنید. افرادی که در اینجا پناه گرفته بودند، پس از گذشت خطر، پس از روزها یا هفته ها در زیر زمین، به سمت همان نور بالا می رفتند. تمام نکته، روی سطح قرار گرفتن بود. هر بار که مردم دوباره بیرون می آمدند، شهر موفق می شد.