بالیک‌لیگول

آب زیر پایتان می‌شکند، و این یک ماهی نیست که می‌پرد - صدها ماهی همزمان می‌پرند. یک مشت غذا پرتاب کنید و سطح آب به توده‌ای از ماهی‌های نارنجی و خاکستری تبدیل می‌شود. صدا مرطوب و توخالی است، مانند تشویق‌های آهسته. بالای سرتان، درختان چنار گرما را نگه می‌دارند. بوی چای، خاک و سنگ گرم به مشام می‌رسد. جایی پشت سرتان صدای اذان شروع می‌شود. این استخر طولانی در وسط یک شهر قرار دارد و پر از ماهی کپور است.

استخر با سنگ‌های تراشیده پوشیده شده و با یک مسیر سنگفرش شده لبه‌دار شده است. در ضلع شمالی، طاقی از طاق‌های نوک‌تیز درست بالای آب قرار دارد و در انعکاس آب وارونه تکرار می‌شود. آب در نزدیکی دیوار کم‌عمق و شفاف است و می‌توانید ماهی‌ها را که به صورت لایه لایه روی هم چیده شده‌اند، ببینید. برخی بزرگ و رنگ‌پریده هستند، برخی تقریباً سیاه. آنها هر جا که مردم بایستند جمع می‌شوند. هیچ‌کس آنها را فراری نمی‌دهد و هیچ‌کس اینجا ماهیگیری نمی‌کند. این اولین چیزی است که باید در مورد این مکان فهمید.

دلیلش داستانی است که مدت‌هاست اینجا گفته می‌شود. روایت می‌گوید که حضرت ابراهیم علیه حاکم شهر، پادشاهی که به نام نمرود شناخته می‌شود، بحث کرد و از تپه بالا به آتش بزرگی پرتاب شد. در این داستان، خدا آتش را به آب و زغال‌های سوزان را به ماهی تبدیل کرد. این یک روایت مذهبی است نه یک تاریخ مستند. اما این روایت، استخر، ماهی‌ها و جمعیت آرامی که در اطراف شما ایستاده‌اند را توضیح می‌دهد.

برای مؤمنان، ماهی‌های کپور محافظت می‌شوند. مردم کیسه‌های کوچک غذا را از دکه‌های نزدیک ورودی می‌خرند و مشت مشت در آن می‌اندازند و کودکان از لبه آن به بیرون خم می‌شوند. خواهید شنید که خوردن یکی از این ماهی‌ها بدشانسی می‌آورد. هر برداشتی که از این داشته باشید، نتیجه عملی واقعی است. استخری در وسط یک شهر جنوبی گرم، جمعیت متراکم و دست‌نخورده‌ای از ماهی‌ها را در خود جای داده است که تمام روز توسط غریبه‌ها تغذیه می‌شوند. کمی تماشا کنید و خواهید دید که آنها رد پای خود را در امتداد دیوار دنبال می‌کنند.

در واقع دو استخر در اینجا وجود دارد. استخر بزرگتر نام خلیل الرحمن را دارد، عنوانی که برای ابراهیم به معنای دوست مهربان استفاده می‌شود. یک استخر کوچک‌تر با کمی پیاده‌روی در جنوب قرار دارد که به نام زلیخا، شخصیتی از افسانه‌های محلی، نامگذاری شده است. استخر دوم معمولاً آرام‌تر است و درختان اطراف آن مسن‌تر و تنومندتر هستند. از روی آن رد شوید. همان ماهی‌ها و همان آب سبز را خواهید دید، با افراد بسیار کمتری بین شما و لبه استخر.

ساختمان‌ها تقریباً از هر طرف، آب را قاب گرفته‌اند. در انتهای غربی، مسجد خلیل‌الرحمان قرار دارد، با یک مناره مربعی شکل و یک گورستان کوچک در کنار آن. در امتداد لبه شمالی، یک مسجد عثمانی و حیاط طاق‌دار آن مستقیماً رو به استخر هستند. این مجموعه به نام یک فرماندار عثمانی قرن هجدهم نامگذاری شده است. گنبدها، طاق‌ها و مناره‌ها، وقتی سطح آب ساکن است، همگی در آب وارونه به نظر می‌رسند. عکاسان در اواخر بعد از ظهر دقیقاً برای همین منتظر می‌مانند.

حالا به سمت جنوب نگاه کنید. یک تپه سنگی بالای استخر قرار دارد که بقایای یک ارگ در بالای آن و دو ستون بلند روی خط الراس آن قرار دارند. مردم اینجا آنها را تخت نمرود می‌نامند. ستون‌ها باستانی هستند و یکی از آنها کتیبه‌ای به زبان سریانی، زبان قدیمی این منطقه، دارد که نام یکی از اعضای خانواده حاکم شهر را بر خود دارد. داستان زیر و سنگ بالا از دو دنیای متفاوت آمده است.

شهر اطراف شما با نام‌های مختلفی شناخته شده است. در دوران یونان و روم، ادسا نامیده می‌شد و پایتخت یک پادشاهی کوچک در مرز بین امپراتوری‌های بزرگتر بود. این شهر به یک مرکز اولیه و مهم مسیحیت تبدیل شد و مدرسه‌ای به زبان سریانی در آن تدریس می‌شد. بعدها به نوبت به حکومت اعراب، ارمنی‌ها، صلیبیون، ترک‌ها و عثمانی‌ها رسید. نام اورفا از طریق همه این لایه‌ها به ما رسیده است.

درست در غرب استخر، یک مجموعه مسجد، غاری کوچک را احاطه کرده است. طبق سنت، ابراهیم در داخل آن متولد شده و در کودکی در آنجا پنهان شده است. ورودی‌های جداگانه‌ای برای مردان و زنان وجود دارد و یک گذرگاه کم ارتفاع به اتاق سنگی و یک چشمه منتهی می‌شود. بازدیدکنندگان بی‌سروصدا حرکت می‌کنند و برخی مهره‌های دعا به همراه دارند. مورخان در مورد اینکه آیا این شهر همان اور نام برده شده در کتاب مقدس است یا خیر، اختلاف نظر دارند. در هر صورت، غار کوچک، مرطوب و دمای آن با خیابان بیرون متفاوت است.

اینجا چیزی است که بیشتر بازدیدکنندگان را شگفت‌زده می‌کند. در سال ۱۹۹۳، در حین کار ساخت و ساز در این محله، کارگران یک مجسمه انسان در اندازه واقعی تراشیده شده از سنگ آهک را کشف کردند. این مجسمه دهان ندارد و چشمانش با سنگ سیاه تزئین شده است. تقریباً یازده هزار سال قدمت دارد و جزو قدیمی‌ترین مجسمه‌های انسان در اندازه واقعی است که تاکنون در جایی یافت شده است. می‌توانید آن را در موزه باستان‌شناسی شهر، که کمی دورتر است، ببینید. این مجسمه مدت‌ها قبل از اینکه هیچ یک از داستان‌هایی که شنیده‌اید وجود داشته باشد، اینجا ایستاده بود.

از آب فاصله بگیرید و پارک در اطراف شما باز می‌شود - نیمکت‌ها، باغ‌های چای، خانواده‌ها، فروشندگانی با بادکنک و نخود کبابی. عصرها تمام محله به اینجا می‌آیند. اگر در اواخر تابستان به خیابان‌های قدیمی‌تر نزدیک بروید، به بالا نگاه کنید. ممکن است رب فلفل قرمز و فلفل چیلی را ببینید که روی پشت بام‌های مسطح خشک می‌شوند. دانه‌های فلفل محلی قرمز تیره، به نام ایزوت، به این روش درست می‌شوند و تقریباً در هر غذایی که در این شهر پخته می‌شود، استفاده می‌شوند.

یک بار دیگر به لبه استخر برگردید. روی دیوار کوتاه بنشینید. ماهی‌ها زیر سطح آب با شکل‌های آهسته و متغیر حرکت می‌کنند، قوس‌ها در آب تکرار می‌شوند و صدا بیشتر صدای انسان و آب در حال حرکت است. قرن‌هاست که مردم به دلایلی که همه آنها با هم مشترک نیستند، به همین نقطه آمده‌اند. شما اکنون یکی از آنها هستید، برای چند دقیقه، در سایه، نزدیک به وسط یک شهر بسیار قدیمی.