حران

اولین چیزی که متوجه می‌شوید گرما و سپس مسطح بودن است. دشت از هر جهتی گسترده شده و تقریباً هیچ چیز نمی‌تواند جلوی چشم شما را بگیرد. باد خشک، گرد و غبار ریز را در سراسر زمین حرکت می‌دهد و روی بازوهای شما می‌نشیند. سپس از یک درگاه کوتاه به یک گنبد خشتی می‌چسبید و دما فوراً کاهش می‌یابد. بوی کاه، خاک و خاک رس خنک به مشام می‌رسد. بیرون سفید خیره‌کننده است. داخل آن تاریک و ساکت و چندین درجه خنک‌تر است.

اینها خانه‌های گنبدی هستند که مردم برای دیدن آنها به هاران می‌آیند. هر کدام مخروطی از آجرهای گلی است که به صورت حلقه‌هایی به سمت داخل چیده شده‌اند تا در بالا بسته شوند. در سقف هیچ چوبی وجود ندارد، زیرا چوب همیشه در اینجا کمیاب بوده است. یک سوراخ کوچک در راس آن اجازه می‌دهد هوای گرم فرار کند. خانواده‌ها چندین مخروط را با درگاه‌ها به هم متصل می‌کردند تا خانه بسازند. شکل آن کاربردی است، نه تزئینی - باران شدید نادر را دفع می‌کند و از ورود آفتاب جلوگیری می‌کند.

مراقب آنچه به آن نگاه می‌کنید باشید. روش ساخت و ساز در اینجا بسیار قدیمی است، اما گنبدهایی که امروزه وجود دارند، بناهای باستانی نیستند. بیشتر آنها در طول چند نسل گذشته ساخته و بازسازی شده‌اند، اغلب با استفاده از آجرهای بازیافتی از ویرانه‌های قدیمی‌تر در محل. بسیاری از خانواده‌ها از آن زمان به خانه‌های بتنی نزدیک نقل مکان کرده‌اند و اکنون از مخروط‌ها برای انبار استفاده می‌کنند. تعدادی از آنها برای بازدیدکنندگان با فرش، کوسن‌های کوتاه و چای برپا شده‌اند. قبل از اینکه از خانه کسی عکس بگیرید، بپرسید.

از خانه‌ها بیرون بروید و ویرانه‌ها شروع می‌شوند. خطوط شکسته دیوار شهر، یک دروازه و برآمدگی کم ارتفاع یک تپه مسکونی را خواهید دید که در آن هزاران سال ساختمان به صورت تپه‌ای روی هم انباشته شده‌اند. تکه‌هایی از آجر و سفال در خاک رها شده‌اند. این شهر برای مدت بسیار طولانی یک شهر واقعی بود و در مسیر بین ساحل مدیترانه و بین‌النهرین قرار داشت. کاروان‌ها به دلیل وجود آب و پیچ و خم جاده در اینجا توقف می‌کردند.

شهرت حران در جهان باستان از ماه آن ناشی می‌شد. این شهر معبد بزرگی از خدای ماه داشت که در اسناد بین‌النهرین سین نامیده می‌شود. پادشاهان آشوری در مورد آن نوشته‌اند. زائران و حاکمان به آن می‌آمدند. در قرن ششم پیش از میلاد، آخرین پادشاه بابل معبد را بازسازی کرد و مادرش برای دهه‌ها در اینجا به همان خدا خدمت کرده بود. صدها سال، این دشت غبارآلود یکی از مکان‌های مذهبی اصلی خاور نزدیک باستان بود.

این شهر همچنین شاهد پایان یک امپراتوری بود. هنگامی که پایتخت آشور سقوط کرد، آخرین نیروهای آشوری در حران دوباره گرد هم آمدند و در سال ۶۰۹ پیش از میلاد، آخرین مقاومت خود را در اینجا انجام دادند. پس از آن، این مکان مدام دست به دست می‌شد. بابلی‌ها، پارس‌ها، یونانی‌ها، رومی‌ها، بیزانسی‌ها، اعراب و ترک‌ها همگی آن را در دست داشتند. یک امپراتور رومی در یکی از بدترین فجایع نظامی روم در همان نزدیکی شکست خورد. با ایستادن در این میدان آرام، آن تاریخ بعید به نظر می‌رسد - که بخشی از نکته است.

چیزی غیرمعمول در اینجا زنده مانده است. مدت‌ها پس از آنکه منطقه مسیحی و سپس مسلمان شد، جامعه‌ای در حران باورهای قدیمی خود، از جمله توجه به سیارات و ماه را حفظ کرد. آنها به عنوان صابئین حران شناخته می‌شدند. دانشمندان آنها ستاره‌شناسان و ریاضیدانان جدی بودند. یکی از آنها که در قرن نهم در این شهر متولد شده بود، آثار علمی یونانی را به عربی ترجمه کرد و کارهای بدیعی در هندسه و نظریه اعداد انجام داد. ایده‌های این دشت راه بسیار طولانی را پیمودند.

بلندترین چیز در این مکان، مناره‌ای مربعی است که به تنهایی بر فراز دیوارهای شکسته ایستاده است. این مناره متعلق به مسجد جامع حران است که در قرن هشتم در زمان حکومت اموی ساخته شده است، زمانی که خلیفه‌ای پایگاه خود را به این شهر منتقل کرد. به اندازه کافی از آن باقی مانده است که بتوان نقشه را خواند - یک حیاط وسیع، یک طاق، یک نمای تزئین شده با طاق‌های نوک تیز. به سنگ‌کاری‌های تراشیده شده در نزدیکی زمین نگاه کنید. جزئیات از آنچه در ساختمانی به این ویرانی انتظار دارید، ظریف‌تر است.

در گوشه جنوب شرقی دیوارها، قلعه قرار دارد. این قلعه، ویرانه‌ای سنگین و تاریک با برج‌های گرد و چندضلعی است که در طول قرون وسطی ساخته و بازسازی شده‌اند. از دور، برج‌ها محکم به نظر می‌رسند. از نزدیک می‌توانید لایه‌های تعمیر را با سنگ و آجرهای مختلف که در ارتفاعات مختلف استفاده شده‌اند، ببینید. در اینجا مراقب جای پای خود باشید، زیرا بلوک‌های شل و شیب‌های باز همه جا هستند و نرده‌های بسیار کمی وجود دارد.

حران همچنین نامی مذهبی دارد. در کتاب پیدایش، خانواده ابراهیم اور را ترک می‌کنند و در مکانی به نام حران ساکن می‌شوند و ابراهیم بعداً از آنجا می‌رود. سنت یهودی، مسیحی و مسلمان این روایت را به این مکان مرتبط می‌کند. بسیاری از بازدیدکنندگان به طور خاص به همین دلیل می‌آیند. این سنت است نه باستان‌شناسی - هیچ کاوشی نمی‌تواند آن را تأیید کند. اما این موضوع اتوبوس‌ها را توضیح می‌دهد و توضیح می‌دهد که چرا این روستای کوچک در دشتی گرم در بسیاری از برنامه‌های سفر قرار دارد.

روستای زنده اطراف ویرانه‌ها نیز سزاوار توجه شماست. اکثر خانواده‌های اینجا در خانه به زبان عربی صحبت می‌کنند و صدای ترکی و کردی نیز شنیده می‌شود. گوسفندان عصرها از میان کاه و کلش عبور می‌کنند. از زمانی که کانال‌های بزرگ آبیاری به این دشت رسیده‌اند، اکنون پنبه و ذرت در مزارعی که در حافظه زنده زمین‌های کشاورزی خشک بودند، رشد می‌کنند. مستطیل‌های سبز در کنار مستطیل‌های قهوه‌ای لخت قرار دارند. تغییر در این منظره در دهه‌های اخیر سریع‌تر از هر چیزی در هزار سال گذشته بوده است.

قبل از رفتن، لحظه‌ای بایستید، در حالت ایده‌آل در سایه یکی از مخروط‌ها. کف دست خود را روی آجر گلی قرار دهید. زیر انگشتانتان گرم، زبر و کمی نرم است. گوش کنید - باد، یک سگ، یک تراکتور دور، بچه‌ها. معبد ماه رفته است، کاروان‌ها رفته‌اند، ستاره‌شناسان رفته‌اند. آنچه باقی مانده است یک دشت، چند گنبد، یک مناره شکسته و هوای خشکی است که الان تنفس می‌کنید.