Χαρράν

Το πρώτο πράγμα που παρατηρείτε είναι η ζέστη και μετά η επίπεδη επιφάνεια. Η πεδιάδα εκτείνεται προς κάθε κατεύθυνση χωρίς σχεδόν τίποτα να σταματήσει το μάτι σας. Ο ξηρός άνεμος μετακινεί λεπτή σκόνη στο έδαφος και αυτή κατακάθεται στα χέρια σας. Στη συνέχεια, σκύβετε μέσα από μια χαμηλή πόρτα σε έναν θόλο από πλίνθους, και η θερμοκρασία πέφτει αμέσως. Μυρίζει άχυρο, χώμα και δροσερό πηλό. Έξω είναι κραυγαλέα λευκό. Μέσα είναι σκοτεινό, ήσυχο και αρκετούς βαθμούς πιο δροσερό.

Αυτά είναι τα θολωτά σπίτια που έρχονται στο Χαρράν για να δουν. Κάθε ένα είναι ένας κώνος από πλίνθους, τοποθετημένος σε δακτυλίους που προχωρούν προς τα μέσα μέχρι να κλείσουν στην κορυφή. Δεν υπάρχει ξύλο στην οροφή, επειδή το ξύλο ήταν πάντα σπάνιο εδώ. Μια μικρή τρύπα στην κορυφή αφήνει τον ζεστό αέρα να διαφύγει. Οι οικογένειες ένωσαν αρκετούς κώνους μαζί με πόρτες για να φτιάξουν ένα σπίτι. Το σχήμα είναι πρακτικό, όχι διακοσμητικό - αποβάλλει τη σπάνια δυνατή βροχή και κρατάει έξω τον ήλιο.

Να είστε προσεκτικοί με αυτό που κοιτάτε. Η μέθοδος κατασκευής εδώ είναι πολύ παλιά, αλλά οι θόλοι που στέκονται σήμερα δεν είναι αρχαία μνημεία. Τα περισσότερα χτίστηκαν και ξαναχτίστηκαν τις τελευταίες γενιές, συχνά χρησιμοποιώντας τούβλα που ανακυκλώθηκαν από παλαιότερα ερείπια στην περιοχή. Πολλές οικογένειες έχουν έκτοτε μετακομίσει σε τσιμεντένια σπίτια κοντά και τώρα χρησιμοποιούν τους κώνους για αποθήκευση. Μερικά έχουν στηθεί για τους επισκέπτες, με χαλιά, χαμηλά μαξιλάρια και τσάι. Ρωτήστε πριν φωτογραφίσετε το σπίτι οποιουδήποτε.

Βγείτε από τα σπίτια και αρχίζουν τα ερείπια. Θα δείτε σπασμένες γραμμές του τείχους της πόλης, μια πύλη και το χαμηλό φούσκωμα ενός οικισμού όπου χιλιάδες χρόνια οικοδόμησης έχουν συσσωρευτεί σε έναν λόφο. Θραύσματα από τούβλα και κεραμικά βρίσκονται χαλαρά στο χώμα. Αυτή ήταν μια πραγματική πόλη για πολύ καιρό, καθισμένη στη διαδρομή μεταξύ των ακτών της Μεσογείου και της Μεσοποταμίας. Τα τροχόσπιτα σταματούσαν εδώ επειδή υπήρχε νερό και επειδή ο δρόμος την διέσχιζε.

Η φήμη της Χαρράν στον αρχαίο κόσμο προερχόταν από το φεγγάρι της. Η πόλη είχε έναν μεγάλο ναό του θεού της σελήνης, που ονομαζόταν Σιν στα Μεσοποταμικά αρχεία. Ασσύριοι βασιλιάδες έγραψαν γι' αυτήν. Προσκυνητές και ηγεμόνες έρχονταν σε αυτήν. Τον έκτο αιώνα πριν από την Κοινή Χρονολογία, ο τελευταίος βασιλιάς της Βαβυλώνας ξαναχτίστηκε ο ναός, και η μητέρα του υπηρετούσε τον ίδιο θεό εδώ για δεκαετίες. Για εκατοντάδες χρόνια, αυτή η σκονισμένη πεδιάδα ήταν ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά κέντρα της αρχαίας Εγγύς Ανατολής.

Η πόλη είδε επίσης το τέλος μιας αυτοκρατορίας. Όταν έπεσε η πρωτεύουσα των Ασσυρίων, οι τελευταίες ασσυριακές δυνάμεις ανασυντάχθηκαν στη Χαρράν και έδωσαν την τελική τους αντίσταση εδώ, το 609 πριν από την Κοινή Χρονολογία. Μετά από αυτό, η τοποθεσία άλλαζε συνεχώς χέρια. Βαβυλώνιοι, Πέρσες, Έλληνες, Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Άραβες και Τούρκοι την κατείχαν όλοι. Ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας ηττήθηκε κοντά σε μια από τις χειρότερες στρατιωτικές καταστροφές της Ρώμης. Στεκόμενος σε αυτό το ήσυχο πεδίο, αυτή η ιστορία φαίνεται απίθανη - κάτι που είναι μέρος του θέματος.

Κάτι ασυνήθιστο επέζησε εδώ. Πολύ μετά την χριστιανική και στη συνέχεια μουσουλμανική μεταμόρφωση της περιοχής, μια κοινότητα στη Χαρράν διατήρησε τις δικές της παλαιότερες πεποιθήσεις, συμπεριλαμβανομένης της προσοχής στους πλανήτες και τη σελήνη. Ήταν γνωστοί ως οι Σαβαίοι της Χαρράν. Οι μελετητές τους ήταν σοβαροί αστρονόμοι και μαθηματικοί. Ένας από αυτούς, που γεννήθηκε σε αυτήν την πόλη τον ένατο αιώνα, μετέφρασε ελληνικά επιστημονικά έργα στα αραβικά και έκανε πρωτότυπα έργα στη γεωμετρία και τη θεωρία αριθμών. Οι ιδέες από αυτήν την πεδιάδα ταξίδεψαν πολύ μακριά.

Το ψηλότερο πράγμα στο χώρο είναι ένας τετράγωνος μιναρές που στέκεται μόνος του πάνω από γκρεμισμένα τείχη. Ανήκε στο κοινό τζαμί του Χαρράν, που χτίστηκε τον όγδοο αιώνα υπό την κυριαρχία των Ομεϋαδών, όταν ένας χαλίφης μετέφερε τη βάση του σε αυτήν την πόλη. Αρκετά σώζονται για να διαβάσετε το σχέδιο - μια μεγάλη αυλή, μια στοά, μια διακοσμημένη πρόσοψη με μυτερές καμάρες. Κοιτάξτε την σκαλιστή λιθοδομή κοντά στο έδαφος. Η λεπτομέρεια είναι καλύτερη από ό,τι περιμένετε σε ένα κτίριο τόσο ερειπωμένο.

Στη νοτιοανατολική γωνία των τειχών βρίσκεται το κάστρο. Είναι ένα βαρύ, σκοτεινό ερείπιο με στρογγυλούς και πολυγωνικούς πύργους, που χτίστηκαν και ξαναχτίστηκαν κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών αιώνων. Από απόσταση οι πύργοι φαίνονται συμπαγείς. Από κοντά μπορείτε να δείτε τα στρώματα επισκευής, με διαφορετικές πέτρες και τούβλα που χρησιμοποιούνται σε διαφορετικά ύψη. Προσέξτε τα βήματά σας εδώ, επειδή χαλαρά μπλοκ και ανοιχτές σταγόνες είναι παντού και υπάρχει πολύ λίγο κιγκλίδωμα.

Το Χαρράν φέρει και ένα θρησκευτικό όνομα. Στο βιβλίο της Γένεσης, η οικογένεια του Αβραάμ εγκαταλείπει την Ουρ και εγκαθίσταται σε ένα μέρος που ονομάζεται Χαρράν, και ο Αβραάμ αργότερα φεύγει από εκεί. Η εβραϊκή, χριστιανική και μουσουλμανική παράδοση συνδέει αυτή την αφήγηση με αυτήν την τοποθεσία. Πολλοί επισκέπτες έρχονται ειδικά για αυτόν τον λόγο. Είναι παράδοση και όχι αρχαιολογία - καμία ανασκαφή δεν μπορεί να την επιβεβαιώσει. Αλλά εξηγεί τα λεωφορεία και εξηγεί γιατί αυτό το μικρό χωριό σε μια καυτή πεδιάδα βρίσκεται σε τόσα πολλά δρομολόγια.

Το ζωντανό χωριό γύρω από τα ερείπια αξίζει επίσης την προσοχή σας. Οι περισσότερες οικογένειες εδώ μιλούν αραβικά στο σπίτι, και ακούγονται επίσης τουρκικά και κουρδικά. Πρόβατα κινούνται μέσα από τα άχυρα το βράδυ. Από τότε που μεγάλα αρδευτικά κανάλια έφτασαν σε αυτήν την πεδιάδα, βαμβάκι και καλαμπόκι φυτρώνουν τώρα σε χωράφια που ήταν ξερή γεωργική γη στη ζωντανή μνήμη. Πράσινα ορθογώνια κάθονται δίπλα σε γυμνά καφέ. Η αλλαγή σε αυτό το τοπίο τις τελευταίες δεκαετίες ήταν ταχύτερη από οτιδήποτε τα προηγούμενα χίλια χρόνια.

Σταθείτε ακίνητοι για μια στιγμή πριν φύγετε, ιδανικά στη σκιά ενός από τους κώνους. Βάλτε την παλάμη σας στο τούβλο από λάσπη. Είναι ζεστό, χαλικώδες και ελαφρώς μαλακό κάτω από τα δάχτυλά σας. Ακούστε - άνεμος, ένας σκύλος, ένα μακρινό τρακτέρ, παιδιά. Ο ναός του φεγγαριού έχει φύγει, τα τροχόσπιτα έχουν φύγει, οι αστρονόμοι έχουν φύγει. Αυτό που έχει απομείνει είναι μια πεδιάδα, μερικοί θόλοι, ένας σπασμένος μιναρές και ο ιδιαίτερος ξηρός αέρας που αναπνέετε αυτή τη στιγμή.