قلعه روملی

سنگ اینجا گرما را در خود نگه می‌دارد. اگر بعد از ظهر دستتان را صاف به دیوار تکیه دهید، مدت‌ها پس از غروب خورشید گرم می‌ماند. در تابستان، علف‌های بین برج‌ها خشک و رنگ‌پریده می‌شوند و جیرجیرک‌ها صدای ممتدی ایجاد می‌کنند که به محض نزدیک شدن بیش از حد، متوقف می‌شود. پله‌ها ناهموار هستند و پله‌های قدیمی‌تر اصلاً نرده ندارند. در زیر شما، از طریق شکافی در دیوار، بسفر به صورت نواری از آب روان نمایان می‌شود.

این قلعه به یک دلیل وجود دارد و دلیل آن آب زیر آن است. شما در باریک‌ترین قسمت تنگه ایستاده‌اید. یک کشتی که از اینجا عبور می‌کند، به راحتی به ساحل می‌رسد. در سال ۱۴۵۲، سلطان جوان عثمانی، محمد دوم، تصمیم گرفت آن شکاف را ببندد، زیرا شهری که او قصد تصرف آن را داشت، هنوز از دریای سیاه تأمین می‌شد. اگر خط تدارکات را قطع کنید، محاصره به جای شانس، به مسئله زمان تبدیل می‌شود.

ساختمان با سرعت قابل توجهی ساخته شد. کار در بهار آغاز شد و قلعه ظرف چند ماه از همان سال به پایان رسید. هزاران کارگر، بنا و گاری از سراسر امپراتوری آورده شدند. سنگ از معادن نزدیک و از ویرانه‌های قدیمی‌تر منطقه آورده شد. سلطان شخصاً برای تماشای کار آمد. به سه نفر از مقامات ارشد او هر کدام یک برج برای تکمیل داده شد و هر برج هنوز نام فرد مسئول را دارد. سرعت کار همه کسانی را که از ساحل مقابل تماشا می‌کردند، تحت تأثیر قرار داد و نگران کرد.

دادن برج به هر وزیر، نظم اداری نبود. این مسابقه‌ای با عواقب عمومی بود. هیچ کس نمی‌خواست مقامی باشد که برجش ناتمام بماند، زمانی که سلطان دفعه بعد از تپه بالا می‌رفت. این قلعه همچنین نام کوچکی داشت که هدف آن را به روشنی بیان می‌کرد. آن را بوغازکسن می‌نامیدند. این کلمه به معنای قطع کننده تنگه است - و با استفاده از همان کلمات در گفتار عادی، برش دهنده گلو. معنای دوگانه در نظر گرفته شده بود.

توپ‌ها تقریباً همزمان آزمایش شدند. بعداً در همان سال، یک کشتی ونیزی که از دریای سیاه حرکت می‌کرد، دستور توقف را نادیده گرفت و از این دیوارها به سمت آن شلیک شد. غرق شد. بازماندگان دستگیر شدند و مجازات آنها عمداً عمومی و عمداً وحشیانه بود. خبر آن ظرف چند هفته به تمام بنادر منطقه رسید. پس از آن، کاپیتان‌ها متوقف شدند و پول دادند. یک قلعه زمانی بهترین عملکرد را دارد که هیچ‌کس نخواهد آن را برای بار دوم آزمایش کند.

توجه کنید که ساختمان به کدام سمت است. دیوارها در سمت آب سنگین‌تر هستند و برج‌ها طوری قرار گرفته‌اند که کانال را بپوشانند نه زمین پشت آن. این هرگز برای مقاومت در برابر حمله طولانی از تپه‌ها طراحی نشده بود. این یک سکوی توپ با محل قرارگیری است. طرح کلی به جای هر نقشه هندسی منظمی، از شیب پیروی می‌کند، به همین دلیل است که دیوارها هنگام بالا رفتن خم می‌شوند و پیچ می‌خورند. در اینجا کارایی بسیار قبل از تقارن بود. سنگ‌تراشان با هر چیزی که زمین به آنها می‌داد، ساختند. خطوط مستقیم هفته‌ها هزینه داشتند که هیچ‌کس نمی‌توانست از آنها صرف نظر کند.

سه برج بزرگ بر این مکان تسلط دارند، یکی در بالای شیب و دو تا در پایین آب. سقف‌های مخروطی آنها به جای پوشش اصلی، کارهای بعدی هستند. در مسیر دیوار که باز است قدم بزنید و متوجه خواهید شد که جان‌پناه دو نوع دهانه دارد: دهانه‌های پهن برای اسلحه‌ها، شکاف‌های باریک برای کمانداران. هر دو همزمان مورد استفاده قرار می‌گرفتند. فناوری جدید بدون اینکه فناوری قدیمی را فوراً کنار بزند، به این دامنه تپه رسید.

ممکن است کسی به شما بگوید که طرح دیوارها وقتی از بالا دیده می‌شود، نامی را به خط عربی هجی می‌کند. این یک ادعای رایج است که توسط راهنماها و در کتاب‌ها تکرار می‌شود. هیچ مدرکی وجود ندارد که چنین نقشه‌ای ترسیم شده یا در نظر گرفته شده باشد، و طرح کلی به اندازه کافی از زمین پیروی می‌کند تا شکل آن را بدون آن توضیح دهد. با آن به عنوان داستانی که مردم از گفتن آن در مورد ساختمان لذت می‌برند، رفتار کنید، نه به عنوان یک واقعیت در مورد طراحی آن.

پس از سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳، قلعه وظیفه اصلی خود را در عرض یک روز از دست داد. به عنوان یک پست گمرکی به کار خود ادامه داد و کشتی‌هایی را که از پایین عبور می‌کردند، بررسی و مالیات می‌گرفت. بعداً زندانیان، از جمله فرستادگان خارجی را در زمان جنگ، که در آن زمان روال عادی بود، در خود جای داد. پس از آن، آرام گرفت. در طول قرن‌های بعد، محله کوچکی از خانه‌های چوبی فضای داخل دیوارها را پر کرد، با یک مسجد، یک نانوایی و کودکانی که در حیاط‌ها بازی می‌کردند. برای چند صد سال، این مکان کمتر یک مکان نظامی بود تا یک آدرس.

آن روستا در طول مرمت در دهه ۱۹۵۰ پاکسازی شد و این مکان به یک موزه روباز تبدیل شد. چیزی به دست آمد و چیزی از دست رفت. بازدیدکنندگان اکنون می‌توانند تمام دیوارها را بدون هیچ مانعی ببینند. خانواده‌هایی که نسل‌ها در آنجا زندگی می‌کردند، از آنجا منتقل شدند. یک مناره هنوز در داخل محوطه قرار دارد که محل مسجد آنها را نشان می‌دهد. آن را در نزدیکی وسط محوطه جستجو کنید.

به بالاترین نقطه‌ای که اجازه دسترسی دارید بروید و به سمت آب بپیچید. درست در شمال، یک پل معلق بر روی برج‌های بتنی بلند از تنگه عبور می‌کند. این پل در سال ۱۹۸۸، تقریباً دقیقاً در نقطه‌ای که این قلعه برای کنترل آن ساخته شده بود، تکمیل شد. با پنج و نیم قرن فاصله، دو پروژه بسیار متفاوت، همان مکان باریک را به همان دلیل عملی انتخاب کردند. در ساحل مقابل می‌توانید قلعه قدیمی‌تر و کوچکتر را ببینید.

قبل از رفتن، روی پله‌ای نزدیک دیوار بیرونی بنشینید و کمی صبر کنید. کشتی‌های کانتینری در حال عبور از پایین هستند، آنقدر نزدیک که می‌توانید نام‌های روی بدنه آنها را بخوانید. ماشین‌ها از روی پل عبور می‌کنند. جایی در میان علف‌های خشک، جیرجیرکی دوباره از جایش بلند می‌شود. این دامنه تپه طوری انتخاب شده بود که تعداد کمی از مردم بتوانند هر چیزی را که در آب حرکت می‌کند، کنترل کنند. آب هنوز در جریان است. حالا هیچ‌کس جلوی آن را نمی‌گیرد.