موزه رحمی م. کوچ

بویی که اول به مشامتان می‌رسد، بوی موزه نیست. بوی روغن ماشین، آهن سرد و لاستیک کهنه است. صدا تا زیر سقف بلند امتداد دارد، بنابراین خنده‌ی کودکی که سه سالن آن طرف‌تر است، به وضوح به گوش می‌رسد. اتصالات برنجی در امتداد کناره‌های موتورها، نور را جذب می‌کنند. همه چیز اینجا سنگین است. کف سفت است، صدای قدم‌هایتان به سمت خودتان برمی‌گردد و از میان دری باز، صدای حرکت آب بر روی اسکله‌ای سنگی به گوش می‌رسد.

شما در هاسکوی، در ساحل شمالی شاخ طلایی، ورودی باریکی که به سمت اروپایی استانبول می‌رسد، هستید. این منطقه در مسیر استاندارد نیست. اینجا گنبد معروفی وجود ندارد. در عوض، یکی از بهترین موزه‌های صنعتی و حمل و نقل در این بخش از جهان وجود دارد که در دو مکان تاریخی رو به آب گسترده شده و بخش زیادی از آن در فضای باز است.

قدیمی‌ترین ساختمان اینجا یک کارخانه ریخته‌گری لنگر بود. کارگران عثمانی برای ناوگان امپراتوری در آن لنگر و زنجیر می‌ریختند و می‌ساختند. کلمه ترکی لنگر، نام قدیمی این ساختمان را به آن می‌دهد. کشتی‌ها قرن‌ها تمام نقطه عطف این خط ساحلی بودند و این انبار یکی از حلقه‌های این زنجیره کار بود. سال‌ها خالی و آسیب‌دیده بود. در سال ۱۹۹۴ بازسازی و به عنوان اولین بخش موزه افتتاح شد.

این مجموعه به عنوان یک علاقه شخصی یک مرد آغاز شد. رحمی کوچ از یک خانواده بزرگ صنعتی ترکیه بود و او دهه‌ها صرف خرید ماشین‌آلات، وسایل نقلیه، ابزار و موتورها کرد. مجموعه‌های خصوصی از این نوع معمولاً خصوصی می‌مانند. به این موزه یک ساختمان، سپس یک ساختمان دوم داده شد و سپس برای عموم افتتاح شد. نتیجه در شهری که تقریباً هر موزه یا دولتی است یا به یک بنیاد مذهبی متصل است، غیرمعمول است.

محل دوم در سال ۲۰۰۱، در یک کارخانه کشتی‌سازی سابق درست در آن سوی جاده افتتاح شد. بسیار بزرگتر است و اشیاء بزرگ - وسایل نقلیه، هواپیما، واگن‌های راه‌آهن و تجهیزات دریایی - را در خود جای داده است. بین این دو محل، موزه‌ای خواهید داشت که از ساعت‌های جیبی تا یک زیردریایی را شامل می‌شود. یک سرسره، یک اسکله و حیاط‌های باز وجود دارد. برای بازدید از آن، زمان بیشتری از آنچه فکر می‌کنید نیاز دارید، برنامه‌ریزی کنید، زیرا بخش‌های بیرونی بیشتر از سالن‌ها طول می‌کشند.

درک این ساحل کمک می‌کند. شاخ طلایی، آبراه صنعتی استانبول بود. از قرن پانزدهم به بعد، کشتی‌سازی‌های امپراتوری در امتداد آن فعالیت می‌کردند و بعدها کارخانه‌ها، ریخته‌گری‌ها، کارخانه‌های گاز و انبارها به وجود آمدند. اینجا جایی بود که امپراتوری و سپس جمهوری چیزهایی ساختند. این کار شغل‌هایی را به همراه داشت و همچنین عواقبی را به همراه داشت که هیچ‌کس برای آن برنامه‌ریزی نکرده بود. تا اواسط قرن بیستم، آب اینجا با مشکلات جدی مواجه بود.

اینجا بخشی است که افرادی را که استانبول را فقط از روی عکس‌ها می‌شناسند، شگفت‌زده می‌کند. شاخ طلایی به یکی از آلوده‌ترین آبراه‌های اروپا تبدیل شد. زباله‌ها و فاضلاب‌های صنعتی برای دهه‌ها مستقیماً وارد آن می‌شدند. آب سیاه شد، بو می‌داد و ساکنان پنجره‌های خود را بسته نگه می‌داشتند. در دهه ۱۹۸۰، پاکسازی بزرگی آغاز شد. کارخانه‌ها برداشته شدند، بستر دریا لایروبی شد و پارک‌های ساحلی ساخته شدند. ماهی‌ها بازگشتند. موزه در داخل آن داستان بازیابی قرار دارد.

به سمت اسکله بروید و به دنبال زیردریایی بگردید. این زیردریایی در طول جنگ جهانی دوم در ایالات متحده ساخته شد و بعداً سال‌ها در نیروی دریایی ترکیه خدمت کرد. می‌توانید به داخل بروید و تمام طول آن را قدم بزنید. این بخشی است که بیشتر بازدیدکنندگان به خاطر دارند. راهروها باریک هستند، تخت‌ها در برابر لوله‌های اژدر تا شده‌اند و کنترل‌ها همگی مکانیکی هستند. هر کسی که قد بلندتری از حد متوسط داشته باشد، حداقل یک بار سرش به جایی می‌خورد.

جایی در بخش هواپیماها، دماغه یک بمب‌افکن آمریکایی از جنگ جهانی دوم را خواهید یافت. این بمب‌افکن از یک پایگاه هوایی نیامده است. از دریا آمده است. این هواپیما در طول جنگ در سواحل ترکیه سقوط کرد و غواصان دهه‌ها بعد قسمت جلویی آن را بازیابی کردند. شیشه و فلز هنوز هم نشان می‌دهند که چه اتفاقی افتاده است. موزه‌ها معمولاً هواپیماهایی را که در پایان خدمت خود به سلامت فرود آمده‌اند، به نمایش می‌گذارند. این یکی این کار را نکرد.

فراتر از آن، محدوده عمداً وسیع است. ماشین‌های اولیه با چراغ‌های برنجی و چرخ‌های چوبی وجود دارد. موتورسیکلت، دوچرخه، تراکتور و ماشین آتش‌نشانی وجود دارد. یک تراموا اسبی و یک واگن راه‌آهن سالنی قرن نوزدهمی وجود دارد که برای یک مسافر بسیار مهم نصب شده است. موتورهای کشتی در معرض دید قرار دارند تا بتوانید میل لنگ‌ها را ببینید. راه‌آهن‌های مدل در محفظه‌های شیشه‌ای حرکت می‌کنند. یک خط آهن کوتاه از بخشی از این مکان عبور می‌کند و در برخی روزها یک لوکوموتیو کوچک آن را به کار می‌اندازد.

چیزی که این مکان را سرپا نگه می‌دارد، حرکت زیاد آن است. دکمه‌ها موتورها را به چرخش در می‌آورند. مدل‌های برش‌خورده نشان می‌دهند که درون یک گیربکس یا سیلندر چه اتفاقی می‌افتد. کارکنان به جای اینکه فقط از ماشین‌ها محافظت کنند، آنها را به نمایش می‌گذارند. کودکان در اینجا به گونه‌ای بین نمایشگاه‌ها می‌دوند که در یک گالری هنری فوراً متوقف می‌شود. اگر با کسی زیر دوازده سال سفر می‌کنید، این احتمالاً ساده‌ترین بازدید موزه‌ای است که در استانبول خواهید داشت.

محله بیرون نیز ارزش یک لحظه را دارد. هاسکوی قرن‌ها یکی از محله‌های اصلی یهودیان استانبول بود، محل سکونت جوامعی که از زمان بیزانس در اینجا زندگی می‌کردند و خانواده‌هایی که پس از اخراج از اسپانیا آمده بودند. یک گورستان قدیمی بخشی از تپه بالا را پوشانده است. تعداد بسیار کمی از بازدیدکنندگان این را می‌دانند. این منطقه اکنون آرام و طبقه کارگر است و تاریخ آن بیشتر در سنگ قبرها و نام خیابان‌ها نوشته شده است.

قبل از رفتن، بروید و کنار آب بایستید. قایق‌ها در امتداد ورودی عبور می‌کنند. شهر قدیمی در ساحل دوردست سر برآورده است، و پشت سرتان یک زیردریایی در اسکله، کنار ساختمانی قرار دارد که زمانی مردان با دست لنگر می‌ساختند. هر دو ابزار برای یک آب بودند. دیگر اینجا کسی لنگر نمی‌سازد، و هوای دریا بوی تمیزی می‌دهد. یک دقیقه به سطح آب نگاه کنید و ببینید آیا می‌توانید ماهی‌ای ببینید.