بالات

با پاهایتان شروع کنید. کوچه‌های اینجا سنگفرش شده‌اند و شیب دارند. هر خیابان یا از آب دور می‌شود یا به آن نزدیک می‌شود و زمین مسطح بسیار کمی بین آنها وجود دارد. قبل از اینکه آنها را ببینید، صدای گربه‌ها را خواهید شنید، سپس صدای مرغ‌های دریایی، سپس صدای رادیو از طریق پنجره باز. هوا دو بو را حمل می‌کند که معمولاً با هم نیستند: آب دریا از شاخ طلایی در پایین تپه و نان داغ از نانوایی در نیمه راه آن.

بالات یک محله است نه یک بنای تاریخی. هیچ کس آن را به عنوان یک پروژه واحد نساخته است و ورودی اصلی ندارد. در ساحل غربی شاخ طلایی، ورودی طولانی که به سمت اروپایی شهر می‌رسد، قرار دارد. همسایه جنوبی آن فنر است. قرن‌ها بالات عمدتاً یهودی و فنر عمدتاً یونانی بود و این دو محله بدون مرز مشخصی به یکدیگر متصل می‌شدند. پیاده‌روی از یکی به دیگری چند دقیقه طول می‌کشد.

یهودیان قبل از تصرف شهر توسط عثمانی‌ها در اینجا زندگی می‌کردند و بسیاری دیگر پس از آن به آنجا رسیدند. در سال ۱۴۹۲ اسپانیا جمعیت یهودی خود را اخراج کرد. سلطان عثمانی کشتی‌هایی فرستاد و آنها را به قلمرو خود دعوت کرد، که هم لطف و هم تدبیر بود - او در عرض یک دهه پزشک، چاپگر، تاجر و مترجم به دست آورد. زبان آنها با آنها همراه شد. نوعی از زبان اسپانیایی قدیمی که با حروف عبری نوشته می‌شد، تقریباً چهارصد سال پس از آن در این خیابان‌ها صحبت می‌شد.

یک کنیسه در این کوچه‌ها توسط یهودیان اهل اوهرید، شهری در بالکان، تأسیس شد و هنوز هم نسخه‌ای از آن نام را دارد. در داخل، سکویی که تورات در آن خوانده می‌شود، به شکل دماغه کشتی است. مردم اینجا به شما خواهند گفت که این نام، نشان کشتی نوح یا قایق‌هایی است که پناهندگان را از اسپانیا خارج کردند. هر دو توضیح سنتی هستند و مستند نیستند. این ساختمان همچنان مورد استفاده قرار می‌گیرد و بازدیدها باید از قبل از طریق جامعه یهودیان ترتیب داده شود.

تقریباً هیچ کس از آن خانواده‌ها اکنون در اینجا زندگی نمی‌کند. در اواسط قرن بیستم، اکثر ساکنان یهودی به اسرائیل یا مناطق جدیدتر در سراسر شهر نقل مکان کردند. جمعیت یونانی فنر نیز در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به شدت و به طرز ناخوشایندی کاهش یافت. مهاجران از ساحل دریای سیاه و از شرق آناتولی به خانه‌های خالی نقل مکان کردند. بنابراین ساختمان‌ها متعلق به یک مجموعه از جوامع و ساکنان متعلق به مجموعه‌ای دیگر هستند. این شکاف موضوع اصلی پیاده‌روی در اینجا است.

از هر یک از پله‌ها که بالا بروید، یک ساختمان آجری قرمز بزرگ بالای پشت بام‌ها ظاهر می‌شود. این یک مدرسه یونانی است که در دهه ۱۸۸۰ ساخته شده است، با برج‌ها و گنبدی که آن را بیشتر شبیه یک قلعه می‌کند تا یک کلاس درس. مردم محلی آن را قلعه سرخ می‌نامند. این ساختمان برای صدها دانش‌آموز طراحی شده بود. امروزه تعداد ثبت‌نام‌کنندگان بسیار کم است، زیرا جامعه‌ای که برای خدمت به آن ساخته شده بود تقریباً از بین رفته است. این ساختمان هنوز هم هر سال باز می‌شود. این چیز کمی نیست.

در پایین تپه فنر، یک محوطه محصور با ورودی ساده وجود دارد. در داخل آن، مقر پاتریارک کلیسای جهانی قرار دارد که مسیحیان ارتدکس در سراسر جهان او را به عنوان اسقف ارشد خود می‌شناسند. عبور از کنار آن به طرز چشمگیری آسان است. به دروازه اصلی خیابان نگاه کنید. این دروازه جوش داده شده است و از زمانی که یک پاتریارک در سال ۱۸۲۱، در جریان شورش یونان علیه حکومت عثمانی، از آن آویزان شد، بسته مانده است. بازدیدکنندگان به جای آن از یک ورودی فرعی استفاده می‌کنند.

جاده ساحلی را دنبال کنید و به کلیسایی می‌رسید که با قایق به آنجا رسیده است. دیوارها، ستون‌ها، سقف و برج ناقوس آن از جنس چدن هستند که به صورت قطعاتی در وین ساخته شده‌اند، به پایین دانوب و اطراف دریای سیاه حمل شده‌اند، سپس در اواخر قرن نوزدهم در این ساحل به هم پیچ شده‌اند. این کلیسا برای عبادت‌کنندگان ارتدکس بلغاری ساخته شده بود که کلیسایی برای خودشان می‌خواستند. این کلیسا برای سال‌ها کار مرمت بسته بود و در سال ۲۰۱۸ دوباره افتتاح شد. به ستونی ضربه بزنید و به صدای آن گوش دهید.

در گوشه‌ای آرام، بالاتر، یک کلیسای ارمنی با شهرتی غیرمعمول قرار دارد. سالی یک بار مراسمی برگزار می‌شود که بسیاری از مردم معتقدند شفابخش است و صف بیرون فقط ارمنی نیست. مسلمانان، یونانیان و مسیحیان سریانی با هم در صف می‌ایستند، گاهی اوقات ساعت‌ها. رسماً ادیان خودشان را حفظ می‌کنند. در آن روز صبح، پیاده‌رو با هم اختلاف نظر دارند. زیر ساختمان یک چشمه وجود دارد، به همین دلیل است که زمین اینجا مدت‌ها قبل از کلیسا مقدس شمرده می‌شد.

دو یا سه کوچه در بالات با رنگ‌های تند رنگ‌آمیزی شده و دائماً از آنها عکس گرفته می‌شود. شما آنها را از تعداد افرادی که در وسط جاده ایستاده و تلفن به دست دارند، خواهید شناخت. رنگ‌آمیزی آنها جدید است. خانه‌های زیر آن از چوب و مصالح قدیمی ساخته شده‌اند، بسیاری از آنها دارای یک کومبا، پنجره چوبی بسته‌ای که از خیابان آویزان است، هستند. از یک گوشه به سمت عکس‌ها بپیچید و همان خانه‌ها بدون رنگ به نظر می‌رسند، با نخ‌های شسته شده در اطراف آنها.

به سمت ساحل بروید. شاخ طلایی برای مدت طولانی به عنوان یک آبراه صنعتی استفاده می‌شد و در دو طرف آن کارخانه‌های کشتی‌سازی، دباغی و کارخانه‌های کوچک قرار داشت. در اواسط قرن گذشته، بوی آن به اندازه‌ای بد بود که ساختمان‌های کنار آن را خالی کرد. یک برنامه پاکسازی و تمیزکاری بزرگ در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، صنعت را از بین برد و بستر را لایروبی کرد. ماهی‌ها برگشتند. اکنون مردم عصرها در این ساحل می‌نشینند، کاری که برای پدربزرگ و مادربزرگ‌هایشان عجیب به نظر می‌رسید.

روی نیمکتی نزدیک ایستگاه کشتی بنشینید و بگذارید همسایه‌ها کار را انجام دهند. پشت سرتان، یک دامنه تپه، یک مدرسه یونانی، یک کلیسای ارمنی، دو کنیسه، چندین مسجد و یک کلیسای بلغاری ساخته شده از آهن را در خود جای داده است. هیچ‌کدام از آنها برای مردمی که امروز اینجا زندگی می‌کنند ساخته نشده‌اند. به هر حال، به طور ناموزون، توسط هر کسی که باقی مانده است، مراقبت می‌شوند. کشتی به موقع خودش خواهد رسید. گربه‌ها به دنبالش نمی‌روند. قبل از رفتن، یک نگاه دیگر به بالای تپه بیندازید.