بازار ادویه

اولین چیزی که متوجه می‌شوید بو است. قبل از رسیدن به در، بو به مشام می‌رسد - گرم، خشک، لایه لایه. دارچین روی آن نشسته است. در زیر چیزی تیره‌تر و نزدیک‌تر به زمین وجود دارد. آن زیره، فلفل خشک و گرد شیرین گلبرگ‌های گل رز خرد شده است. سپس صدا می‌آید: چند صد مکالمه زیر سقف سنگی، که از طاق‌ها منعکس می‌شوند و کمی تار به شما برمی‌گردند. چشمان شما آخرین نفری هستند که به نور عادت می‌کنند. نور زرد. مخروط‌های پودر نارنجی. شیشه‌هایی که به ارتفاع یک نفر روی هم چیده شده‌اند.

شما درون یک ساختمان قرن هفدهمی ایستاده‌اید که برای کسب درآمد طراحی شده است. نه برای یک تاجر - برای یک مسجد. این سالن متعلق به مجموعه مسجد جدید است که درست بیرون در قرار دارد. ساختمان‌های مذهبی عثمانی توسط موقوفات تأمین می‌شدند و یک موقوفه به درآمد ثابت نیاز داشت. بنابراین سازندگان یک بازار سرپوشیده ساختند و حجره‌های مغازه را اجاره دادند. آن اجاره، کارکنان، معلمان، آشپزخانه خیریه و روغن چراغ را تأمین می‌کرد. تجارت در اینجا هرگز از عبادت جدا نبود. این موتور محرک بود.

نام ترکی آن Mısır Çarşısı است. Mısır به معنی مصر است. هیچ کس کاملاً مطمئن نیست که چرا. یک توضیح می‌گوید که هزینه ساخت و ساز با درآمد مالیاتی مصر، که در آن زمان یک استان عثمانی بود، پرداخت شده است. توضیح دیگر می‌گوید که بازار نام خود را از کالاهایی - برنج، شکر، ادویه - که با کشتی از اسکندریه و قاهره وارد می‌شدند، گرفته است. هر دو توضیح قرن‌ها تکرار شده‌اند. هیچ‌کدام به سرانجام نرسیده‌اند. در انگلیسی، این مکان معمولاً بازار ادویه نامیده می‌شود، که بو را به طور دقیق توصیف می‌کند و بحث را کاملاً کنار می‌گذارد.

این مکان در بیشتر عمر خود جایی برای سوغاتی نبود. جایی بود که شهر برای دارو به آنجا می‌آمد. یک تاجر ادویه، داروساز نیز بود. او میخک را برای دندان درد، زنجبیل را برای معده بد و صمغ مصطکی را برای نفس می‌فروخت. کلمه ترکی aktar هنوز هم هر دو حرفه را شامل می‌شود - گیاه‌شناس و فروشنده ادویه. اگر سیصد سال پیش تب داشتید، ابتدا به بیمارستان نمی‌رفتید. به اینجا می‌آمدید، علائم خود را توصیف می‌کردید و با یک کاغذ پودر شده آنجا را ترک می‌کردید.

به بالا نگاه کنید. سقف، مجموعه‌ای طولانی از گنبدهای کم‌عمق و طاق‌های نوک‌تیز است که بر روی ستون‌های سنگی ضخیم حمل می‌شوند. نقشه به شکل L است: دو بازوی بلند که در یک گوشه به هم می‌رسند و دروازه‌هایی در انتها و وسط هر بازو دارند. آن گوشه را پیدا کنید. در آن بایستید و می‌توانید هر دو بازو را همزمان ببینید و بازار ناگهان به جای راهرویی از مغازه‌ها، به عنوان یک دستگاه واحد به نظر می‌رسد. اتاق‌های بالای دروازه‌ها از ابتدا در سازه ساخته شده‌اند.

فروشندگان روال خاصی دارند و ارزش حداقل یک بار شنیدن را دارد. زعفران در سه درجه به شما عرضه می‌شود. چای ریخته می‌شود. در جایی مردی به سینی خمیر آجیل اشاره می‌کند و یک اسم پزشکی شوخی‌آمیز به آن می‌دهد و همه افراد نزدیک می‌خندند و کسی آن را می‌خرد. این تئاتر است که چند صد بار در روز اجرا می‌شود. می‌توانید از آن لذت ببرید و همچنان دست خالی برگردید. قیمت‌ها در داخل سالن سرپوشیده معمولاً بیشتر از خیابان‌های بیرون است.

اگر می‌خواهید چیزی را به خانه ببرید، اهرام رنگی ساخته شده برای عکس‌ها را نادیده بگیرید. آشپزها اینجا چهار چیز می‌خرند. سماق، یک نوع توت قرمز تیره که به صورت خرده‌های ترش آسیاب می‌شود. فلفل اورفا، که در آفتاب خشک شده و سپس پیچیده می‌شود تا عرق کند و دودی شود. پول بیبر، فلفل قرمز ورقه شده که تقریباً روی هر میزی در کشور وجود دارد. و پکمز، یک شربت غلیظ انگور که با خمیر کنجد در صبحانه خورده می‌شود. هر چهار مورد بدون هیچ شکایتی در یک چمدان دوام می‌آورند.

از انتهای غربی خارج شوید و بازار در فضای باز ادامه می‌یابد. فروشندگان بذر، قفس‌های پرندگان آوازخوان، نهال‌ها در سینی‌های پلاستیکی، پنیر و زیتون‌هایی که بر اساس وزن فروخته می‌شوند، وجود دارد. همچنین شیشه‌های زالو زنده نیز وجود دارد. آنها به عنوان یک کالای تفریحی برای بازدیدکنندگان چیده نشده‌اند. آنها به عنوان یک درمان، آرام و پیوسته، به روشی که مدت‌هاست در این محله فروخته می‌شوند، فروخته می‌شوند. اکثر مردم مستقیماً از کنار آنها عبور می‌کنند. وقتی آنها را دیدید، دوباره آنها را خواهید دید.

کوچه‌ای که در امتداد دیوار بیرونی امتداد دارد، خیابان حصیربافان، حصیرچیلار چارشی، نامیده می‌شود، اگرچه اکنون هیچ کس در آنجا حصیر نمی‌بافد. در نیمه راه، بیشتر روز صفی روی پیاده‌رو تشکیل می‌شود. داخل آن مغازه، دانه‌ها ریزتر از آرد آسیاب می‌شوند، زیرا قهوه ترک به جای فیلتر شدن، جوشانده می‌شود. آسیاب کردن قهوه از خود دانه قهوه مهم‌تر است. برای یک جذوه - قوری کوچک دسته بلند - درخواست پودر قهوه کنید و مرد پشت پیشخوان دقیقاً می‌داند چه می‌خواهید.

کمی جلوتر، بالای ردیفی از مغازه‌های ابزارفروشی، یک راه پله باریک وجود دارد که تقریباً همه از کنار آن عبور می‌کنند. این راه پله به مسجد رستم پاشا می‌رسد، یک ساختمان کوچک قرن شانزدهمی که تقریباً دیوار به دیوار با کاشی‌های ایزنیک پوشیده شده است. لاله‌ها، میخک‌ها و یک رنگ قرمز گوجه‌ای خاص که سفالگران بعدی نتوانستند آن را بازسازی کنند. مسجد عمداً بالای مغازه‌ها قرار گرفته تا اجاره آنها بتواند هزینه نگهداری آن را تأمین کند. همان ایده مالی بازار، در مقیاسی کوچکتر و بسیار زیباتر.

این ساختمان بیش از یک بار سوخته است. بازارهای سرپوشیده پر از روغن، کاغذ و کیسه‌های انباشته همیشه در معرض خطر بودند و استانبول تمام محله‌های خود را در آتش از دست داده است. آنچه اکنون می‌بینید، حاصل تعمیرات مکرر، از جمله مرمت طولانی در سال‌های اخیر است که اضافات بعدی را حذف کرده و پنجره‌های مسدود شده را بازگشایی کرده است. به همین دلیل است که نور داخل بهتر از آن چیزی است که اکثر بازدیدکنندگان انتظار دارند. سنگ قدیمی است. بخش زیادی از سطح قدیمی نیست. هر دو چیز در یک اتاق صادق است.

قبل از ترک، برای یک دقیقه در یکی از دروازه‌های میانی بایستید. پشت سر شما، کشتی‌ها به امینونو می‌روند و مرغ‌های دریایی در آب کار می‌کنند. در داخل، سر و صدای سالن به سختی ساعت به ساعت تغییر می‌کند - صدای آرام و یکنواختی که از چانه‌زنی و قدم زدن ساخته شده است. مردم تقریباً سه قرن و نیم است که شام خود را در این اتاق می‌خرند. شما این اتفاق را تماشا نمی‌کنید. شما درون آن ایستاده‌اید. حالا بروید و فلفل خود را پیدا کنید.