Κάστρο της Αλικαρνασσού

Γλάροι μαλώνουν από πάνω και στήνουν βρύσες στα κατάρτια των ξύλινων γιοτ στο λιμάνι από κάτω. Αλάτι κρέμεται στον αέρα. Πάνω από όλα υψώνονται τοίχοι από γκρίζα και πράσινη πέτρα, τόσο φαρδιά στη βάση που μοιάζουν να ξεπηδούν από τον ίδιο τον βράχο. Αυτό είναι το Κάστρο του Μπόντρουμ, που στέκεται σε ένα μικρό ακρωτήριο ανάμεσα στους δύο κόλπους της πόλης. Θάλασσα από τις τρεις πλευρές, πόλη από την τέταρτη. Πριν από την ιστορία, απλώς νιώστε τη θέση - όποιος κατείχε αυτόν τον βράχο κατείχε την ακτή.

Οι κατασκευαστές ήταν οι Ιωαννίτες Ιππότες, ένα στρατιωτικό τάγμα Ευρωπαίων σταυροφόρων με έδρα το νησί της Ρόδου. Το 1402, ο κατακτητής της Κεντρικής Ασίας Τιμούρ κατέστρεψε το φρούριό τους στη Σμύρνη, πάνω στην ακτή. Οι ιππότες χρειάζονταν ένα νέο στήριγμα στην ηπειρωτική χώρα της Ανατολίας και λίγα χρόνια αργότερα, γύρω στο 1406, άρχισαν να χτίζουν εδώ. Αφιέρωσαν το κάστρο στον Άγιο Πέτρο και το ονόμασαν Πετρόνιο. Πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι το όνομα της πόλης, Μπόντρουμ, αντηχεί αυτή την παλιά λέξη.

Τώρα κοιτάξτε προσεκτικά τα τείχη, επειδή κρύβουν ένα σκάνδαλο ανακύκλωσης. Ανάμεσα στην τραχιά πρασινωπή ηφαιστειακή πέτρα βρίσκονται μπλοκ από γυαλισμένο λευκό μάρμαρο - τετράγωνα, λαμπερά και σαφώς από κάπου αλλού. Είναι. Οι ιππότες εξόρυξαν τα ερείπια του Μαυσωλείου της Αλικαρνασσού, ενός από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου, το οποίο κατέρρευσε σε μικρή απόσταση με τα πόδια από την ενδοχώρα. Κομμάτια ενός θαύματος είναι στοιβαγμένα σε αυτές τις οχυρώσεις. Η αναγνώρισή τους είναι ένα από τα ήσυχα παιχνίδια του κάστρου.

Οι ιππότες προέρχονταν από όλη την Ευρώπη και οργανώνονταν ανά γλωσσικές ομάδες. Κάθε ομάδα ανέλαβε την ευθύνη για ένα μέρος των αμυντικών έργων, γι' αυτό και οι πύργοι φέρουν εθνικά ονόματα: ο Αγγλικός Πύργος, ο Γαλλικός Πύργος, ο Γερμανικός Πύργος, ο Ιταλικός Πύργος, ο Ισπανικός Πύργος. Στον Αγγλικό Πύργο, αναζητήστε το σκαλιστό ανάγλυφο με λιοντάρι και τα οικόσημα που άφησαν οι κατασκευαστές του. Το κάστρο ήταν ένα κοινό ευρωπαϊκό έργο, συναρμολογημένο πύργο προς πύργο σε βράχο της Ανατολίας.

Για πάνω από έναν αιώνα, το φρούριο χρησίμευε ως οχυρό και καταφύγιο σε μια εχθρική ακτή. Στη συνέχεια, η πολιτική άλλαξε μονομιάς. Το 1522, ο Οθωμανός σουλτάνος Σουλεϊμάν πολιόρκησε και κατέλαβε τη Ρόδο, το αρχηγείο των ιπποτών. Σύμφωνα με τους όρους παράδοσης, η τάξη εγκατέλειψε την περιοχή και το 1523 αυτό το κάστρο πέρασε στους Οθωμανούς χωρίς μάχη. Το παρεκκλήσι έγινε τζαμί και ένας μιναρές υψώθηκε δίπλα του. Αιώνες αργότερα, το κάστρο λειτούργησε για ένα διάστημα ακόμη και ως φυλακή.

Αυτό που γεμίζει το κάστρο σήμερα είναι πιο παράξενο και καλύτερο από όπλα - ναυάγια. Από τη δεκαετία του 1960, το φρούριο στεγάζει το Μουσείο Υποβρύχιας Αρχαιολογίας, ένα από τα σημαντικότερα του είδους του οπουδήποτε. Η συλλογή ξεκίνησε με αντικείμενα που μάζεψαν οι ντόπιοι σφουγγαράδες, οι οποίοι συνέχισαν να βρίσκουν αρχαία φορτία στον βυθό της θάλασσας. Οι αρχαιολόγοι ακολούθησαν τις συμβουλές των δυτών και το Μπόντρουμ έγινε παγκόσμιο κέντρο για την ανασκαφή πλοίων που βυθίστηκαν πριν από χιλιάδες χρόνια. Οι αίθουσες στο εσωτερικό περιέχουν τα φορτία τους.

Το αστέρι είναι το ναυάγιο του Ουλουμπουρούν. Το 1982, ένας σφουγγαράς εντόπισε περίεργες μεταλλικές πλάκες στον βυθό ενός ακρωτηρίου κοντά στο Κας, κατά μήκος της ακτής στα ανατολικά. Αποδείχθηκαν ότι ήταν χάλκινα πλινθώματα από ένα εμπορικό πλοίο που βυθίστηκε πριν από περίπου 3.300 χρόνια — ένα από τα παλαιότερα ναυάγια που έχουν ανασκαφεί ποτέ. Το φορτίο του μοιάζει με βασιλική λίστα αγορών: χαλκός και κασσίτερος, χρωματιστά γυάλινα πλινθώματα, έβενος, ελεφαντόδοντο, ρητίνη και ένας χρυσός σκαραβαίος που φέρει το όνομα της Αιγύπτιας βασίλισσας Νεφερτίτη.

Μια άλλη αίθουσα φιλοξενεί το Γυάλινο Ναυάγιο από το Serçe Limanı, ένα πλοίο που βυθίστηκε τον ενδέκατο αιώνα μεταφέροντας τόνους σπασμένου γυαλιού που προορίζονταν για ανακύκλωση. Από αυτά τα θρυμματισμένα θραύσματα, οι ερευνητές ανασυναρμολόγησαν τα αγγεία κομμάτι-κομμάτι, και οι προθήκες λάμπουν με πράσινο και μοβ. Ανάμεσα στα δύο ναυάγια, μπορείτε να σταθείτε μέσα σε ένα κάστρο και να καλύψετε περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια μεσογειακού εμπορίου — βασιλιάδες της Εποχής του Χαλκού στο ένα άκρο, μεσαιωνικοί έμποροι γυαλιού στο άλλο.

Ανάμεσα στις αίθουσες εκθέσεων, το κάστρο μαλακώνει σε έναν κήπο. Παγώνια περπατούν στις αυλές και τις βεράντες, εντελώς ανενόχλητα από επισκέπτες, και περιστέρια μουρμουρίζουν στις κόγχες των τοίχων. Αμφορείς είναι στοιβαγμένοι σε πυραμίδες κάτω από τα δέντρα, και η φύτευση αναμειγνύει μυρτιές, πλατάνια και μεσογειακά βότανα. Οι ιππότες έχτιζαν για πόλεμο, αλλά το εσωτερικό τώρα μοιάζει περισσότερο με ένα σκιερό πάρκο με επάλξεις. Ακολουθήστε την αργή διαδρομή ανάμεσα στις αίθουσες και αφήστε τα παγώνια να ορίσουν τον ρυθμό.

Ανεβείτε στα τείχη για το φινάλε. Από τα τείχη, το Μπόντρουμ οργανώνεται γύρω σας: λευκά κυβικά σπίτια που σκαρφαλώνουν στους λόφους, οι δίδυμοι κόλποι που χωρίζονται από το ίδιο το κάστρο, ξύλινες γκουλέτες - τα παραδοσιακά τοπικά ιστιοφόρα - αγκυροβολημένα σε σειρές και πορθμεία που σχεδιάζουν γραμμές προς το ελληνικό νησί της Κω στον ορίζοντα. Οι ιππότες παρακολουθούσαν το ίδιο νερό για εχθρικά πανιά. Μπορείτε να το παρακολουθήσετε για την απογευματινή κυκλοφορία σκαφών, η οποία είναι πολύ πιο χαλαρωτική.

Το κάστρο έχει αναστηλωθεί περισσότερες από μία φορές, πιο πρόσφατα σε ένα μακρύ έργο που ολοκληρώθηκε τα τελευταία χρόνια, οπότε περιπλανηθείτε με περιέργεια - αυλές, δεξαμενές, παρεκκλήσι, πύργοι, μπουντρούμια. Το μπουντρούμι κάτω από την Πύλη φέρει μια ζοφερή επιγραφή για τη δικαιοσύνη από την εποχή των ιπποτών, μια υπενθύμιση ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ένα διακοσμητικό κτίριο. Φορέστε αξιοπρεπή παπούτσια. Τα σκαλιά είναι φθαρμένα, τα τείχη είναι ανώμαλα και οι καλύτερες γωνίες του κάστρου απαιτούν όλες μια σύντομη ανάβαση.

Πριν φύγετε, βρείτε ένα σημείο στο τείχος που βλέπει προς τη θάλασσα και βάλτε το χέρι σας σε ένα μαρμάρινο μπλοκ που μπορεί κάποτε να σκίαζε τον τάφο ενός βασιλιά. Θαύμα, φρούριο, τζαμί, φυλακή, μουσείο - αυτό το ακρωτήριο έχει δοκιμάσει πέντε καριέρες και έχει κρατήσει αναμνηστικά από το καθένα. Από κάτω, τα ξάρτια χτυπούν ακόμα τον υπομονετικό ρυθμό τους στα κατάρτια. Οι γλάροι εξακολουθούν να μαλώνουν. Η θάλασσα, που βύθισε κάθε πλοίο στους διαδρόμους πίσω σας, λάμπει σαν να μην θυμάται τίποτα από αυτά.