قلعه بدروم

مرغ‌های دریایی در بالای سرشان جر و بحث می‌کنند و شیرهای آب به دکل‌های قایق‌های تفریحی چوبی در بندر پایین آویزان هستند. نمک در هوا معلق است. بالای همه اینها دیوارهایی از سنگ خاکستری و سبز سر به فلک کشیده‌اند، آنقدر پهن که انگار از خود صخره روییده‌اند. این قلعه بدروم است که بر روی دماغه‌ای کوچک بین دو خلیج شهر قرار دارد. دریا از سه طرف، شهر از طرف چهارم. قبل از تاریخ، فقط موقعیت را حس کنید - هر کسی که این صخره را در دست داشت، ساحل را در دست داشت.

سازندگان آن شوالیه‌های مهمان‌نواز، یک فرقه نظامی از صلیبیون اروپایی مستقر در جزیره رودس بودند. در سال ۱۴۰۲، تیمور، فاتح آسیای مرکزی، قلعه آنها را در اسمیرنا، در بالای ساحل، ویران کرد. شوالیه‌ها به جای پای جدیدی در سرزمین اصلی آناتولی نیاز داشتند و چند سال بعد، حدود سال ۱۴۰۶، شروع به ساخت و ساز در اینجا کردند. آنها قلعه را به سنت پیتر تقدیم کردند و آن را پترونیوم نامیدند. بسیاری از محققان معتقدند که نام شهر، بدروم، پژواک آن کلمه قدیمی است.

حالا با دقت به دیوارها نگاه کنید، زیرا رسوایی بازیافت را پنهان می‌کنند. در میان سنگ‌های آتشفشانی سبزرنگ و خشن، بلوک‌هایی از سنگ مرمر سفید صیقلی قرار دارند - مربع، درخشان و واضح از جای دیگری. آنها هستند. شوالیه‌ها ویرانه‌های آرامگاه هالیکارناسوس، یکی از عجایب هفتگانه جهان باستان را که در فاصله کوتاهی از خشکی فرو ریخته بود، استخراج کردند. قطعاتی از یک شگفتی در این استحکامات قرار گرفته‌اند. پیدا کردن آنها یکی از بازی‌های آرام قلعه است.

شوالیه‌ها از سراسر اروپا آمدند و خود را بر اساس گروه‌های زبانی سازماندهی کردند. هر گروه مسئولیت بخشی از دفاع را بر عهده گرفت، به همین دلیل است که برج‌ها نام‌های ملی دارند: برج انگلیسی، برج فرانسوی، برج آلمانی، برج ایتالیایی، برج اسپانیایی. در برج انگلیسی، به دنبال نقش برجسته شیر تراشیده شده و نشان‌های خانوادگی به جا مانده از سازندگان آن باشید. این قلعه یک پروژه مشترک اروپایی بود که برج به برج بر روی صخره‌های آناتولی مونتاژ شده بود.

برای بیش از یک قرن، این قلعه به عنوان دژ و پناهگاهی در ساحل خصمانه عمل می‌کرد. سپس سیاست به یکباره تغییر کرد. در سال ۱۵۲۲، سلطان سلیمان عثمانی، رودس، مقر شوالیه‌ها را محاصره و تصرف کرد. طبق شرایط تسلیم، فرمان از منطقه خارج شد و در سال ۱۵۲۳ این قلعه بدون هیچ جنگی به عثمانی‌ها رسید. کلیسای کوچک به مسجد تبدیل شد و مناره‌ای در کنار آن ساخته شد. قرن‌ها بعد، این قلعه حتی برای مدتی به عنوان زندان نیز مورد استفاده قرار گرفت.

آنچه امروز قلعه را پر کرده، عجیب‌تر و بهتر از سلاح است - کشتی‌های غرق‌شده. از دهه ۱۹۶۰، این قلعه موزه باستان‌شناسی زیر آب را در خود جای داده است، که یکی از مهم‌ترین موزه‌ها در نوع خود در هر کجای دیگر است. این مجموعه با اشیایی که توسط غواصان محلی اسفنج جمع‌آوری شده بود، آغاز شد که مرتباً محموله‌های باستانی را در بستر دریا پیدا می‌کردند. باستان‌شناسان از نکات غواصان پیروی کردند و بدروم به مرکز جهانی کاوش کشتی‌هایی تبدیل شد که هزاران سال پیش غرق شده بودند. تالارهای داخل، محموله‌های آنها را در خود جای داده‌اند.

نقطه قوت، کشتی غرق‌شده اولوبورون است. در سال ۱۹۸۲، یک غواص اسفنج، تخته‌های فلزی عجیبی را در کف دریا در نزدیکی کاش، در امتداد ساحل شرقی، مشاهده کرد. معلوم شد که آنها شمش‌های مسی از یک کشتی تجاری هستند که حدود ۳۳۰۰ سال پیش غرق شده است - یکی از قدیمی‌ترین لاشه‌های کشف شده تاکنون. محموله آن مانند یک لیست خرید سلطنتی است: مس و قلع، شمش‌های شیشه رنگی، آبنوس، عاج، رزین و یک سوسک طلایی که نام ملکه مصری نفرتیتی را بر خود دارد.

در سالن دیگری، لاشه شیشه‌ای سرچه لیمانی، کشتی‌ای که در قرن یازدهم غرق شد و حامل تن‌ها شیشه شکسته برای بازیافت بود، نگهداری می‌شود. محققان از میان آن قطعات خرد شده، ظروف را تکه تکه دوباره سرهم کردند و ویترین‌ها با رنگ سبز و بنفش می‌درخشند. بین دو لاشه، می‌توانید در یک قلعه بایستید و بیش از دو هزار سال تجارت مدیترانه‌ای را تجربه کنید - پادشاهان عصر برنز در یک سر، و بازرگانان شیشه قرون وسطی در سر دیگر.

بین تالارهای نمایشگاه، قلعه به باغی تبدیل شده است. طاووس‌ها در حیاط‌ها و تراس‌ها قدم می‌زنند، کاملاً بدون مزاحمت بازدیدکنندگان، و کبوترها در طاقچه‌های دیوارها زمزمه می‌کنند. کوزه‌ها به صورت هرمی زیر درختان چیده شده‌اند و گیاهان ترکیبی از مورد، درختان چنار و گیاهان مدیترانه‌ای در آن کاشته شده‌اند. شوالیه‌ها برای جنگ ساخته شده‌اند، اما فضای داخلی اکنون بیشتر به یک پارک سایه‌دار با دیوارهای دفاعی شبیه است. مسیر آهسته بین تالارها را انتخاب کنید و بگذارید طاووس‌ها سرعت را تعیین کنند.

برای پایان از استحکامات بالا بروید. از میان دیوارها، بدروم خود را در اطراف شما می‌چیند: خانه‌های مکعبی سفید که از تپه‌ها بالا می‌روند، خلیج‌های دوقلو که توسط خود قلعه از هم جدا شده‌اند، قایق‌های چوبی - قایق‌های بادبانی سنتی محلی - که به صورت ردیفی پهلو گرفته‌اند و کشتی‌هایی که به سمت جزیره یونانی کوس در افق خط می‌کشند. شوالیه‌ها همین آب را برای بادبان‌های دشمن تماشا می‌کردند. می‌توانید آن را برای ترافیک قایق‌های بعد از ظهر تماشا کنید که به طور قابل توجهی آرامش‌بخش‌تر است.

این قلعه بیش از یک بار مرمت شده است، که آخرین بار در یک پروژه طولانی در سال‌های اخیر تکمیل شده است، بنابراین با کنجکاوی در آن پرسه بزنید - حیاط‌ها، مخازن، کلیسای کوچک، برج‌ها، سیاه‌چال‌ها. سیاه‌چال زیر دروازه‌خانه کتیبه‌ای تیره و تار درباره عدالت از دوران شوالیه‌ها دارد، یادآوری می‌کند که این هرگز یک ساختمان تزئینی نبوده است. کفش‌های مناسبی بپوشید. پله‌ها فرسوده شده‌اند، باروها ناهموار هستند و بهترین گوشه‌های قلعه همگی نیاز به یک صعود کوتاه دارند.

قبل از ترک، نقطه‌ای روی دیوار رو به دریا پیدا کنید و دست خود را روی یک بلوک مرمری بگذارید که ممکن است زمانی بر مقبره یک پادشاه سایه انداخته باشد. شگفتی، قلعه، مسجد، زندان، موزه - این دماغه پنج حرفه را امتحان کرده و از هر کدام یادگاری‌هایی نگه داشته است. در پایین، دکل‌ها هنوز ریتم صبورانه خود را به دکل‌ها می‌کوبند. مرغ‌های دریایی هنوز در حال بحث هستند. دریا، که هر کشتی را در تالارهای پشت سر شما غرق کرده است، چنان می‌درخشد که گویی هیچ یک از آنها را به یاد نمی‌آورد.