Plaża Kleopatry

Zdejmij buty, a od razu zauważysz piasek. Jest gruboziarnisty. Ziarna są duże i blade, bardziej przypominają drobny żwir niż puder, i wydają cichy, chrupiący dźwięk podczas chodzenia. Przesuń dłonią po nodze, a piasek opadnie prosto. Prawie nic się nie przykleja. Powierzchnia jest ciepła na górze i chłodniejsza kilka centymetrów niżej. Małe fale nadchodzą powoli, regularnie, a następnie z sykiem wycofują się przez luźne ziarna.

Spójrz na wschód wzdłuż brzegu. Plaża biegnie długim, płytkim łukiem i kończy się przy ścianie szarych skał – cyplu, na którym stoi stara forteca. Ta sylwetka będzie Ci towarzyszyć przez całe popołudnie. Skręć w drugą stronę, a linia brzegowa ciągnie się dalej na zachód, w tle bloki mieszkalne, palmy i promenada. Za tym wszystkim, blisko brzegu, wznoszą się góry Taurus. Niewiele plaż łączy w jednym widoku otwarte morze, fortecę i pasmo górskie.

Piasek zasługuje na chwilę uwagi. Grube ziarna szybko odpływają, więc ta plaża nie zamienia się w gorący pył na wietrze. Oznacza to również, że linia brzegowa miejscami ma ostrzejszy kształt niż piaszczyste plaże dalej na zachód. Istnieje uporczywa lokalna legenda, że piasek został tu przywieziony z Egiptu w prezencie. Potraktuj to jako folklor. Plaże o grubym piasku występują naturalnie tam, gdzie wybrzeże jest otoczone górami i krótkimi, wartkimi rzekami.

Teraz nazwa. Tradycja głosi, że Kleopatra pływała na tej plaży, a Marek Antoniusz podarował jej to wybrzeże w prezencie. Romans jest folklorem. Polityka, która się za tym kryje, nie. Antoniusz przekazał Kleopatrze kontrolę nad terytoriami wzdłuż tego południowego wybrzeża Turcji. Powód był bardziej praktyczny niż sentymentalny. W tych górach znajdowały się doskonałe drewno do budowy statków, a w Egipcie prawie go nie było. Ktokolwiek kontrolował te lasy, mógł zbudować flotę. To mniej urocza, a bardziej prawdopodobna historia.

Woda jest tu głównym punktem programu. W spokojny poranek jest na tyle przejrzysta, że widać własne stopy i zmarszczki na piasku pod nimi. Kolor zmienia się od bladozielonego na płyciznach do głębszego błękitu dalej, z ciemniejszymi plamami tam, gdzie dno morskie się zmienia. Morze Śródziemne jest tu ciepłe aż do jesieni. Wielu stałych bywalców twierdzi, że najlepszymi miesiącami na pływanie nie są wcale szczyt lata, ale tygodnie po obu stronach.

Ta plaża jest dobrze zorganizowana, co niektórym turystom odpowiada, a innym przeszkadza. Przez cały sezon można wypożyczyć leżaki i parasole, skorzystać z pryszniców, przebieralni i skorzystać z usług ratowników. Plaża otrzymała status Błękitnej Flagi, międzynarodowej nagrody przyznawanej za jakość wody, bezpieczeństwo i udogodnienia. Jeśli szukasz pustego kawałka piasku, to nie jest to miejsce dla Ciebie. Jeśli chcesz popływać, usiądź i zamów coś zimnego – to działa doskonale.

Na wschodnim krańcu plaży, blisko skały, znajduje się jaskinia, do której warto poświęcić godzinę. Została odkryta w latach 40. XX wieku podczas prac kamieniołomniczych, kiedy to wybuchy otworzyły komorę pełną stalaktytów i stalagmitów. Powietrze w środku jest wilgotne i chłodne, z wysokim poziomem dwutlenku węgla i bardzo małą ilością pyłu. Osoby z astmą przyjeżdżają tu od dziesięcioleci, aby posiedzieć w środku i odetchnąć. Niezależnie od opinii medycznej, sama zmiana temperatury przynosi ulgę.

Alanya była miastem robotniczym, zanim stała się kurortem. Spójrz w głąb lądu z plaży, a wciąż zobaczysz jego ślady — szklarnie, plantacje bananów na niższych zboczach, gaje cytrusowe. Banany uprawiane na tym wybrzeżu są krótsze i słodsze niż te importowane, a na przydrożnych straganach zobaczysz je sprzedawane z owocami na łodygach. Miasto ma również długą historię budowy małych łodzi, prowadzonych w stoczniach w pobliżu portu po drugiej stronie skały.

Zwróć uwagę na kierunek wiatru. Poranki są tu często bezwietrzne i spokojne. Wczesnym popołudniem zazwyczaj wieje wiatr znad morza, powierzchnia wody staje się szorstka, a wzdłuż brzegu tworzą się niewielkie fale. W normalne dni nie jest to niebezpieczne, ale całkowicie zmienia sposób pływania. Jeśli zależy Ci na spokojnej wodzie i dobrej widoczności, wejdź do wody przed południem. Jeśli lubisz być podrzucany przez fale, popołudnie będzie ku temu odpowiednie.

Ponieważ plaża jest zwrócona mniej więcej na zachód, można na niej zobaczyć zachód słońca. Światło schodzi w kierunku wody, góry za nią zmieniają kolor z szarego na fioletowy, a skała-twierdza przybiera czarny kontur. Ludzie gromadzą się wzdłuż promenady, by to zrobić bez żadnej organizacji. Pływacy zostają w wodzie dłużej niż planowali. Piasek utrzymuje ciepło jeszcze przez jakiś czas po zachodzie słońca, co sprawia, że siedzenie na nim wieczorem jest zaskakująco wygodne.

Po zmroku plaża i promenada zmieniają charakter, zamiast pustoszeć. Rodziny spacerują. Sprzedawcy oferują prażoną kukurydzę i lody. Rybacy rozstawiają się wzdłuż skał na wschodnim krańcu z długimi wędkami i małymi lampkami. Atmosfera jest raczej spokojna niż głośna. W tureckich nadmorskich miejscowościach wieczorny spacer to wydarzenie towarzyskie z własnym rytmem, a udział w nim nie kosztuje nic poza ceną herbaty gdzieś po drodze.

Zanim pójdziesz, podejdź do brzegu wody po raz ostatni i stań tam, gdzie fale sięgają ci do kostek. Spójrz na wschód na skałę, potem na horyzont, a potem w dół na szorstki, blady piasek wokół stóp. Dwa tysiące lat statków, portów i kłótni miało miejsce wzdłuż tej linii brzegowej, ale nic z tego nie zmieniło dźwięku wody na tym właśnie odcinku. Stań tam przez całą minutę. To załóż buty i wyjdź.