تنگه ساکلیکنت

دما قبل از اینکه حتی تنگه را ببینید، پایین می‌آید. یک لحظه در نور شدید و صاف دره قرار می‌گیرید، جیرجیرک‌ها درختان چنار را اره می‌کنند. سپس روی یک گذرگاه چوبی که به صخره‌ای پیچ شده است قدم می‌گذارید و هوای سرد مانند یک فریزر روباز بر شما می‌بارد. در زیر تخته‌ها، رودخانه‌ای به رنگ شیر و شیشه با سرعت از کنارتان می‌گذرد. در بالا، دو دیواره سنگی به سمت یکدیگر خم شده‌اند تا اینکه آسمان فقط یک شکاف روشن است.

ساکلیکنت در زبان ترکی به معنای شهر پنهان است و نام زیبایی است. از بیرون، دره تقریباً نامرئی است - یک شکاف سایه‌دار در دامنه کوه. در داخل، حدود هجده کیلومتر از میان سنگ آهک امتداد دارد، با دیوارهایی که تقریباً به 300 متر می‌رسند. این دره در میان عمیق‌ترین دره‌های ترکیه قرار دارد. بیشتر آن دست نخورده است. بازدیدکنندگان پیاده فقط بخش اول را می‌بینند و همین کافی است.

مجسمه‌ساز اینجا آب است. باران و برفی که بر کوه‌های بلند آکداغلار - بخشی از رشته‌کوه توروس غربی - می‌بارد، در سنگ آهک فرو می‌رود و به زیر زمین می‌رود. سنگ در طول زمان‌های طولانی، ترک به ترک، حل می‌شود. رودخانه‌ای که می‌شنوید نتیجه‌ی آن است: یک سیل سرد و ابری از مواد معدنی که این شکاف را عمیق‌تر و عمیق‌تر کرده است. در بهار، که از ذوب برف متورم شده است، کف دره را دیوار به دیوار پر می‌کند.

به همین دلیل است که تنگه عمیق فقط در ماه‌های گرم‌تر برای پیاده‌روی باز می‌شود. در تابستان، آب رودخانه پایین می‌رود، دیواره‌های شنی ظاهر می‌شوند و دره به مردم اجازه ورود می‌دهد. حتی در آن زمان، آب هرگز واقعاً گرم نمی‌شود. در ماه اوت وارد آن شوید و مچ پاهایتان در عرض یک دقیقه درد می‌گیرد. مردم محلی به این موضوع پوزخند می‌زنند. سرما بخشی از این رسم است.

بازدید شما از پیاده‌روی تخته‌ای شروع می‌شود - مسیری تخته‌ای که چند متر بالاتر از آب خروشان به صخره متصل شده است. این مسیر شما را از گوشه، خارج از دید ورودی، به جایی که دره به یک محفظه سایه‌دار با کف سنگریزه تبدیل می‌شود، هدایت می‌کند. چشمه‌ها مستقیماً از دیواره‌های سنگی بیرون می‌آیند و رودخانه را تغذیه می‌کنند. سکوهایی با بالشتک وجود دارد که می‌توانید در حالی که پاهایتان روی جریان آب آویزان است، روی آنها بنشینید.

سپس نوبت به عبور می‌رسد، و این لحظه‌ای است که همه به یاد می‌آورند. برای ادامه مسیر به سمت بالادست، باید از میان خود رودخانه عبور کنید - جریانی یخی و تا ران پا، به شدت به پاهایتان فشار می‌آورد. یک طناب برای گرفتن طناب به دو طرف کشیده شده است. مردم جیغ می‌زنند، تلو تلو می‌خورند، می‌خندند و خودشان را از روی آن بالا می‌کشند. در آن سوی رودخانه، در حالی که آب از دهانشان جاری است و لبخند می‌زنند، وارد تنگه واقعی می‌شوید، جایی که جمعیت با هر صد متر کمتر می‌شود.

در بالای رودخانه، دیوارها سفت‌تر می‌شوند و نور عجیب می‌شود. صخره صاف، کنگره‌دار و خنک است، سیل آن را به شکل منحنی‌هایی مانند موم ریخته شده درآورده است. آسمان در بالای سر به شکل روبانی باریک می‌شود و در جاهایی کاملاً پشت برآمدگی‌ها ناپدید می‌شود. روی شن‌ها راه می‌روید، سپس از میان آبی که تا ساق پا می‌رسد، و سپس روی گل و لای رنگ‌پریده. صدا به طرز عجیبی رفتار می‌کند - رودخانه پژواک می‌کند و صداها قبل از مردم از گوشه و کنار به گوش می‌رسند.

در طول مسیر، گل و لای را خواهید یافت. گودال‌های طبیعی خاک رس در گودی‌های کف دره جمع می‌شوند و بازدیدکنندگان خود را از سر تا پا خاکستری می‌کنند، اجازه می‌دهند خشک شود، سپس در رودخانه می‌شویند. مردم محلی خاک رس را عامل نرم شدن پوست می‌دانند. این را به عنوان یک سنت در نظر بگیرید نه یک دارو. با این حال، به عنوان سرگرمی، همیشه جواب می‌دهد - هیچ کس در یک گودال گل و لای با وقار نمی‌ماند.

ساکلیکنت در سال ۱۹۹۶ به عنوان پارک ملی اعلام شد و قوانین ساده آن را دست نخورده نگه می‌دارند. در بخش باز بمانید که چند کیلومتر طول دارد و قبل از اینکه پیمایش فنی شود، ادامه دارد. فراتر از آن نقطه، این تنگه متعلق به تیم‌های دره نوردی با طناب، کلاه ایمنی و لباس غواصی است. اگر کارکنان تنگه را بستند، به آنها توجه کنید - باران در کوهستان‌های دور می‌تواند با کمترین هشدار، آب رودخانه را در اینجا بالا بیاورد و سیل ناگهانی در دره‌های شکافی بسیار جدی است.

در ورودی، دره دوباره صدای آب را زیاد می‌کند. سکوهای چوبی بر روی پایه‌هایی روی رودخانه، در سایه درختان، قرار دارند که می‌توانید در آنها ماهی قزل‌آلای تازه و پنکیک‌های نازک گوزلمه بخورید و پاهایتان را در آب خنک کنید. غرفه‌ها کفش‌های رودخانه‌ای می‌فروشند که ارزش هزینه کم را دارند - سنگ‌ها تیز و جریان آب شدید است. در فصل مناسب، برخی از اپراتورها در امتداد ملایم‌تر زیر تنگه، تیوب‌سواری می‌کنند.

رودخانه‌ای که همه اینها را ایجاد کرده است، یک کار دیگر هم دارد. این رودخانه از کوه‌ها و از میان دشت به عنوان نهر اشن جاری می‌شود، مزارع و گلخانه‌ها را آبیاری می‌کند و در نهایت در کنار شهر باستانی پاتارا به مدیترانه می‌رسد. همان آبی که امروز صبح مچ پاهایتان را بی‌حس می‌کند، تا شب از کنار یک فانوس دریایی لیکیه عبور خواهد کرد. جغرافیای این ساحل دوست دارد داستان‌هایش را به هم پیوند دهد.

اگر در تابستان به بیرون بیایید، تنگه چهره متفاوتی از خود نشان می‌دهد. در بهار، رودخانه نقره‌ای و خروشان است و دیواره به دیواره دره را پر می‌کند و بازدیدکنندگان در حالی که آب در پایین اجرا می‌شود، در پیاده‌روی ساحلی می‌مانند. درختان چنار در ورودی زود سبز می‌شوند و قله‌های کوه‌های پشت سر هنوز برف دارند - همان برفی که در ماه جولای مچ پای شما را سرد می‌کند. پاییز آفتاب کم و سکوهای خالی را به ارمغان می‌آورد. هر فصل همان رودخانه سرد را حفظ می‌کند و دلیل متفاوتی برای ایستادن در کنار آن ارائه می‌دهد.

تقریباً نصف روز را برای اینجا برنامه‌ریزی کنید. رانندگی از فتحیه کمتر از یک ساعت و از کاش تقریباً همین ساعت طول می‌کشد و مینی‌بوس‌های تور اغلب تنگه را با تلوس یا پاتارا جفت می‌کنند. کودکان معمولاً عاشق عبور از گذرگاه و گل و لای هستند، اگرچه کوچکترها به یک دست ثابت در برابر جریان آب نیاز دارند. لباس اضافه بیاورید و انتظار داشته باشید که آب به آنها پاشیده شود. هیچ کس ساکلیکنت را کاملاً خشک رها نمی‌کند - تقریباً هدف آمدن همین است.

قبل از رفتن، یک بار دیگر در پیاده‌رو توقف کنید و دست خود را صاف روی دیواره دره قرار دهید. سنگ سرد، مرطوب و کاملاً ساکن است - با این حال همه چیز در اطراف شما سابقه حرکت آن است، دانه به دانه، سیل به سیل. یک رودخانه با زمان کافی می‌تواند کوهی را به دو نیم تقسیم کند. شما همین الان از میان شواهد عبور کرده‌اید.