دره پروانه‌ها

قایق از دماغه‌ای عبور می‌کند و صخره‌ها مانند درگاه باز می‌شوند. دو دیواره سنگی، با رگه‌های خاکستری و نارنجی، مستقیماً از دریا سر بر می‌آورند و تکه‌ای سبز را در میان خود قاب می‌کنند. در پایین آنها، ساحل کوتاهی از سنگریزه‌های کم‌رنگ و شن قرار دارد. موتور کند می‌شود. آب زیر بدنه از آبی تیره به فیروزه‌ای شفاف تبدیل می‌شود و می‌توانید سنگ‌های کف را در ده متری پایین ببینید. جایی در خشکی، خارج از دید، می‌توانید صدای باریکی از ریزش آب را بشنوید.

این دره پروانه است - به زبان ترکی کله‌بکلر وادیسی. این یک دره شیب‌دار است که از دریا به کوه‌های پایین روستای فارالیا منتهی می‌شود. دیوارهای صخره تقریباً ۳۵۰ متر ارتفاع دارند، آنقدر به هم نزدیک که خورشید فقط برای بخشی از روز به کف دره می‌رسد. یک نهر سرد از وسط آن جاری است که توسط چشمه‌های درون سنگ تغذیه می‌شود و دره را در خشک‌ترین هفته‌های تابستان سبز نگه می‌دارد.

این نام از موجوداتی گرفته شده است که در ماه‌های گرم در اینجا جمع می‌شوند. معروف‌ترین آنها، ببر جرسی، از نظر فنی اصلاً پروانه نیست. این یک پروانه‌ی روزپرواز است. بال‌های جلویی آن به رنگ مشکی و کرم راه راه است، مانند یک گورخر که به صورت مثلثی تا شده است. در حالت استراحت، مانند تکه‌ای سایه روی سنگ به نظر می‌رسد. سپس پرواز می‌کند - و بال‌های عقبی به رنگ نارنجی-قرمز روشن می‌درخشد. کل نمایش، شگفتی است.

در اوج تابستان، ببرهای جرسی در گوشه‌های خنک و مرطوب دره، به ویژه در نزدیکی آبشار در انتهای آن، جمع می‌شوند. آنها روی سنگ‌های مرطوب و گیاهان آویزان استراحت می‌کنند، گاهی اوقات ده‌ها گونه در چند قدمی. راهنماهای محلی می‌گویند که در طول سال‌ها حدود صد گونه پروانه و بید در دره ثبت شده است. در مورد تعداد دقیق آنها سهل‌انگارانه عمل کنید. آنچه مسلم است این است که این دره‌ی سایه‌دار و تغذیه‌شده از چشمه، پناهگاهی نادر در ساحلی گرم و خشک است.

این دره محافظت شده است، و به شدت محافظت می‌شود. در سال ۱۹۹۵، ترکیه آن را به عنوان یک مکان حفاظت‌شده‌ی طبیعی درجه یک، سختگیرانه‌ترین رده‌ی کشور، اعلام کرد. ساخت و ساز دائمی ممنوع است. نه جاده‌ای وجود دارد، نه هتلی و نه بتنی. در عوض، یک کمپ ساده پشت ساحل می‌بینید - سکوهای چوبی، چادرها، یک آشپزخانه ساده، پنل‌های خورشیدی. افرادی که شب را در آنجا می‌مانند، در نهر آب می‌شویند و با ژنراتور خاموش، زیر آسمانی پرستاره به رختخواب می‌روند.

بیشتر بازدیدکنندگان با قایق می‌آیند و این انتخاب معقولی است. تاکسی‌های آبی و قایق‌های گردشگری از اولودنیز تا صبح حرکت می‌کنند و سفر کمتر از یک ساعت طول می‌کشد. تنها مسیر زمینی، مسیری شیب‌دار است که از فارالیا، بالای صخره، به پایین می‌ریزد. بخش‌هایی از آن به طناب‌های ثابت متکی است، زمین سست است و باعث تصادفات جدی شده است. راهنماها در هوای مرطوب یا با کفش‌های ساحلی از این کار خودداری می‌کنند - و واقعاً هم همین را می‌گویند.

از ساحل، یک مسیر مسطح در امتداد نهر به داخل خشکی منتهی می‌شود. از کمپ عبور می‌کنید، سپس از زمین‌های باغی قدیمی که در آن نگهبانان دره سبزیجات و میوه‌ها را در زیر صخره‌ها پرورش می‌دهند، عبور می‌کنید. درختان توت، زیتون و مرکبات در ردیف‌های ناهموار قرار دارند. با باریک شدن دیوارها، هوا سرد می‌شود. بعد از پانزده یا بیست دقیقه پیاده‌روی آرام، مسیر به آبشار ختم می‌شود - نواری از آب که از روی صخره‌ای خزه‌دار به درون برکه‌ای کم‌عمق می‌لغزد.

در بهار، پاییز سخت و پرسروصدا است. تا اواخر آگوست، می‌تواند به یک چکه تبدیل شود، بنابراین انتظارات خود را با فصل هماهنگ کنید. سنگ مرطوب اطراف آن تمام روز خنک می‌ماند و اینجاست که پروانه‌ها تمرکز می‌کنند. به آرامی حرکت کنید و سطوح تاریک و مرطوب را بررسی کنید. چیزی که مانند سنگ لخت به نظر می‌رسد، اغلب تکان می‌خورد، سپس بلند می‌شود، و سپس نارنجی چشمک می‌زند. یک دقیقه بی‌حرکت بمانید و هوای اطراف شما پر از حرکت آرام می‌شود.

در مورد زمان‌بندی، صداقت خود را حفظ کنید. ببرهای جرسی در گرم‌ترین ماه‌ها، تقریباً از ژوئن تا سپتامبر، ظاهر می‌شوند و حتی در آن زمان، یک روز بادی یا خنک می‌تواند آنها را پنهان نگه دارد. در خارج از آن ماه‌ها، دره هنوز هم ارزش سفر را دارد - برای صخره‌ها، نهر و شنا - اما ممکن است اصلاً بال‌های کمی ببینید. هیچ کس نمی‌تواند حیوانات را برنامه‌ریزی کند. این بخشی از معنای یک پناهگاه واقعی است.

خود ساحل پاداش انتظار را می‌دهد. آب زلال است و به سرعت عمیق‌تر می‌شود و دیواره‌های صخره‌ای باد را قطع می‌کنند، بنابراین دریا در داخل خلیج اغلب وقتی ساحل مواج است، صاف می‌ماند. پنجاه متر شنا کنید و برگردید. از آب می‌توانید کل دره را یکجا ببینید - ساحل، باغ‌ها، کف سبز دره و دو دیواره بزرگ که به سمت کوه‌ها خم شده‌اند. این یکی از بهترین مناظر ساحل فیروزه‌ای است و هیچ هزینه‌ای ندارد.

تا اواخر بعد از ظهر، قایق‌های روز بوق‌های خود را به صدا در می‌آورند و حرکت می‌کنند و دره تغییر شکل می‌دهد. سایه‌ها از دیواره شرقی بالا می‌روند. بزها از لبه‌هایی که غیرممکن به نظر می‌رسند، بالا می‌روند. با محو شدن سر و صدای انسان‌ها، جویبار بلندتر می‌شود. مهمانان شبانه شمع‌ها را در میزهای کمپ روشن می‌کنند و ساحل به چند رد پا خالی می‌شود. اگر بتوانید ترتیب دهید که از آخرین قایق جلوتر بمانید، با دره‌ای متفاوت از آنچه مسافران یک روزه عکس می‌گیرند، روبرو خواهید شد.

قبل از رفتن، در جایی که جویبار از ساحل عبور می‌کند، چمباتمه بزنید و بگذارید آب سرد از روی دستتان جاری شود. آن جریان نازک آب دلیل همه چیز اینجاست - کف سبز، باغ‌ها، سایه مرطوب، بال‌ها. صخره‌ها جاده‌ها را بیرون نگه می‌داشتند و آب، حیات را در خود نگه می‌داشت. مکان‌های کمی در این ساحل به این سادگی محافظت می‌شوند - توسط صخره، فاصله، و توسط نهری که از خشک شدن امتناع می‌کند.