کاخ بیلربیی

قبل از اینکه نگاه کنید، گوش کنید. در داخل سالن ورودی، آب به درون یک استخر مرمری می‌ریزد. صدا کوچک و یکنواخت است و هرگز متوقف نمی‌شود. هوای خنک از سنگ خیس بالا می‌رود. نور خورشید از پنجره‌های بلند عبور می‌کند و از کف رنگ‌پریده با میله‌های کند عبور می‌کند. بوی خشکی ضعیفی زیر فرش‌ها وجود دارد، چیزی شبیه کاه. یک کشتی از نزدیکی ساحل عبور می‌کند و موتور آن از دیوار صدا می‌دهد. این ساختمان برای تابستان ساخته شده است و تابستان هنوز در داخل آن است.

شما در ساحل آسیایی بسفر، در منطقه اسکودار ایستاده‌اید. سلطان عبدالعزیز دستور ساخت این کاخ را در دهه ۱۸۶۰ داد. او یک اقامتگاه تابستانی برای خودش می‌خواست. او همچنین جایی باشکوه برای اقامت پادشاهان و امپراتورهای مهمان می‌خواست. حاکمان عثمانی نسل‌ها از این بخش ساحلی استفاده کرده بودند. قبلاً یک کاخ چوبی در اینجا قرار داشت و آتش آن را ویران کرد. بنابراین این کاخ از سنگ و مرمر ساخته شده است. طرح رو به آب است، زیرا مهمانان مهم با قایق می‌آمدند.

این اثر به خانواده بالیان نسبت داده می‌شود. آنها معماران ارمنی بودند که چندین نسل در دربار عثمانی خدمت کردند. آنها طراحی کاخ اروپایی را با دکوراسیون عثمانی ترکیب کردند. نتیجه برای یک بازدیدکننده اروپایی آشنا و در عین حال ناآشنا به نظر می‌رسد. پله‌های مرمر مستقیماً به دریا می‌رسند. درب اصلی رو به تنگه است، نه جاده. اگر از سمت خشکی وارد شوید، از پشت وارد کاخ می‌شوید. تقریباً هر بازدیدکننده مهم آن دوره از راه دیگر می‌آمد.

در سال ۱۸۶۹، ملکه اوژنی فرانسه در مسیر خود برای افتتاح کانال سوئز در اینجا توقف کرد. اتاقی برای او آماده شده بود. روایت‌های مربوط به آن دوره می‌گوید که این اتاق طوری چیده شده بود که اتاق‌هایش در پاریس را به او یادآوری کند. همچنین داستانی وجود دارد که مادر سلطان به خاطر گرفتن بازوی سلطان در ملاء عام به او سیلی زده است. این را به عنوان یک افسانه در نظر بگیرید. مردم بیش از یک قرن است که این را تکرار می‌کنند و هیچ کس نمی‌تواند ثابت کند که چنین اتفاقی افتاده است.

عبدالعزیز به نیروی دریایی اهمیت زیادی می‌داد. او هزینه زیادی برای کشتی‌های جنگی صرف می‌کرد و تصاویر دریا را دوست داشت. اگر به اتاق‌های مختلف نگاه کنید، کشتی‌هایی را خواهید دید که روی سقف‌ها نقاشی شده‌اند - کشتی‌های بادبانی، کشتی‌های بخار، آب‌های آزاد. سقف‌های نقاشی شده در یک کاخ معمولاً گل یا ابر را نشان می‌دهند. در اینجا یک ناوگان بالای سرتان می‌بینید. او همچنین اولین سلطان عثمانی بود که در زمان صلح، در سال ۱۸۶۷، به اروپای غربی سفر کرد. او با ایده‌های محکمی در مورد چگونگی ظاهر یک دربار مدرن بازگشت.

وسایل از جاهای مختلفی آمده بودند. لوسترهای کریستالی از بوهمیا وارد می‌شدند. گلدان‌ها و ظروف چینی از فرانسه و چین می‌آمدند. فرش‌ها در کارگاه‌های امپراتوری در هرکه، در ساحل مرمره، بافته می‌شدند. زیر آن فرش‌ها، در برخی از اتاق‌ها، زیراندازهایی از جنس نی که از مصر آورده شده بودند، قرار داشتند. آنها تزئینی نبودند. آنها از بلند شدن رطوبت از کف جلوگیری می‌کردند و اتاق‌ها را در ماه ژوئیه خنک می‌کردند. این راز عملی کاخ است - خانه‌ای بسیار گران‌قیمت با کف بسیار معقول.

این طرح از یک قانون قدیمی عثمانی پیروی می‌کند. یک قسمت از خانه عمومی بود، سلاملیک، جایی که سلطان از مردان پذیرایی می‌کرد و تجارت می‌کرد. بخش دیگر خصوصی بود، حرمسرا، جایی که خانواده در آن زندگی می‌کردند. حرمسرا به معنای ساده بخش محافظت‌شده یا ممنوعه خانه است. این دو نیمه ورودی‌ها و پله‌های جداگانه‌ای دارند. مهمانان از یک جهان عبور می‌کردند و هرگز جهان دیگر را نمی‌دیدند. امروزه شما در یک بازدید از هر دو جهان عبور می‌کنید، کاری که هیچ مهمان دهه ۱۸۶۰ نمی‌توانست انجام دهد.

به سمت ساحل بروید. دو آلاچیق کوچک در لبه آب قرار دارند، یکی برای هر نیمی از خانواده. آنها برای سایه و تماشای تنگه ساخته شده بودند. از داخل، بسفر مانند یک تصویر متحرک پنجره را پر می‌کند. قایق‌ها هنوز هم در همان فاصله عبور می‌کنند. جریان‌های آب در اینجا سریع حرکت می‌کنند و با عمق تغییر جهت می‌دهند. ماهیگیران همیشه این را می‌دانستند. افرادی که در این آلاچیق‌ها می‌نشستند، دقیقاً مانند مردم امروزی، ترافیک، آب و هوا و ماهی را تماشا می‌کردند.

در پشت کاخ، زمین به شدت بالا می‌رود. باغ‌ها به صورت تراس از تپه بالا می‌روند و یک تونل از زیر جاده عبور می‌کند تا آنها را به هم متصل کند. ماگنولیاها در طبقه بالا رشد می‌کنند. آلاچیق‌های کوچک‌تری هم در آنجا وجود دارند که برای قهوه، استراحت و تماشای آب استفاده می‌شوند. اصطبل‌هایی هم وجود داشته است. سنت، عبدالعزیز را به عنوان مردی تنومند و قدرتمند که عاشق اسب و کشتی بود، به یاد می‌آورد. حیوانات او با مراقبتی بیش از آنچه اکثر مردم شهر انتظار داشتند، نگهداری می‌شدند.

کاخ فصل تاریک‌تری هم دارد. عبدالحمید دوم بیش از سی سال بر امپراتوری حکومت کرد. او در سال ۱۹۰۹ از تخت سلطنت برکنار شد. او سال‌های پایانی عمر خود را در این ساختمان، تحت مراقبت، در خانه‌ای که عمویش ساخته بود، گذراند. او در سال ۱۹۱۸ در اینجا درگذشت، در حالی که امپراتوری‌ای که او بر آن حکومت می‌کرد در اطرافش در حال فروپاشی بود. اتاق‌هایی که در حال عبور از آنها هستید، آخرین آدرس او بودند. هیچ چیز در تزئینات این را به شما نمی‌گوید. باید این واقعیت را با خود داشته باشید.

حالا به بیرون بروید و به سمت شمال نگاه کنید. یک پل معلق درست آن سوی کاخ از تنگه بسفر عبور می‌کند. این پل در سال ۱۹۷۳ افتتاح شد، اولین پلی که تاکنون بر روی این تنگه ساخته شده است. هزاران سال مردم فقط با قایق از اینجا عبور می‌کردند. این کاخ زمانی طراحی شد که هنوز تنها گزینه، همین بود. اکنون ترافیک به صورت جریانی ثابت از بالای سر عبور می‌کند و صدا به باغ می‌رسد. دو دوره حمل و نقل در یک منظره قرار دارند - قایق‌های پارویی امپراتوری در پایین، خطوط ماشین‌ها در بالا.

این ساختمان امروزه به عنوان موزه عمل می‌کند. بازدیدکنندگان روی کفش‌های خود کاور می‌گذارند، بنابراین کف اتاق‌ها ساکت می‌مانند. راهنماها گروه‌ها را از اتاقی به اتاق دیگر منتقل می‌کنند و شما می‌توانید لحظه‌ای در درگاه منتظر بمانید. از این انتظار استفاده کنید. ثابت بایستید و توجه کنید که ساختمان چقدر نور می‌گیرد. تقریباً هر اتاق حداقل در یک طرف آب دارد. نکته همین بود. اینجا هرگز قلعه یا مقر حکومت نبود. خانه‌ای برای ماه‌های گرم بود که توسط افرادی ساخته شده بود که می‌توانستند بهترین درمان گرما را تهیه کنند.

قبل از رفتن، به ساحل برگردید. آب در اینجا به سرعت حرکت می‌کند و در طول روز تغییر رنگ می‌دهد. کشتی‌ها به سمت سمت اروپایی عبور می‌کنند. مرغ‌های دریایی آنها را دنبال می‌کنند. جایی بالاتر از شما، ماشین‌ها همچنان از روی پل عبور می‌کنند. سلاطینی که از این خانه استفاده می‌کردند دقیقاً همان چیزی را می‌خواستند که شما اکنون دارید - هوای خنک، آب روان و زمان برای تماشای هر دو. این همه از کسی گرفته نشده. یک دقیقه دیگر هم بایستید، بعد بروید.