پارک ییلدیز

مسیر به سمت بالا می‌پیچد و در عرض سی ثانیه، ترافیک پشت سرتان ساکت می‌شود. درختان از بالای سرتان به هم نزدیک می‌شوند. هوا اینجا خنک‌تر است و بوی خاک مرطوب، برگ‌های ریخته شده و چیزی تیز و ضعیف از برگ بو به مشام می‌رسد. صدای پرندگان در شاخه‌ها بلند است. صدای خش‌خش کفش‌هایتان روی شن‌ها می‌آید و شیب تقریباً بلافاصله در پاهایتان حس می‌شود. از میان شکافی در میان درختان، در پایین، کشتی‌ای به آرامی در امتداد آب حرکت می‌کند.

این دامنه جنگلی بر فراز بسفر در منطقه بشیکتاش، بین دو کاخ ساحلی، قد برافراشته است. این یک جنگل واقعی در دل شهری با میلیون‌ها نفر جمعیت است، با مسیرهای شیب‌دار، نهرها و درختان قدیمی. همچنین یک باغ خصوصی سابق است. در بیشتر تاریخ خود، هیچ یک از مردم عادی در اینجا قدم نزده‌اند. دیواری که هنگام ورود از آن عبور می‌کردید، تزئینی نبود. این دیوار برای این بود که افرادی مثل شما را بیرون نگه دارد.

بالای درختان، کاخ ییلدیز قرار داشت و ییلدیز در زبان ترکی به معنی ستاره است. این کاخ، یک ساختمان باشکوه مانند ساختمان‌های ساحلی نبود. این مکان به مجموعه‌ای محصور از آلاچیق‌ها، دفاتر، کارگاه‌ها، سربازخانه‌ها و باغ‌ها تبدیل شد که در سراسر تپه گسترده شده بودند. این بیشه، پارک آن بود. همه چیز در اینجا - مسیرها، برکه‌ها، کاشت گیاهان - برای خانواده در بالا چیده شده بود و کل دامنه تپه به عنوان یک دنیای محصور عمل می‌کرد.

مردی که آن را به مرکز امپراتوری تبدیل کرد، عبدالحمید دوم بود. او در سال ۱۸۷۶ به سلطنت رسید و بیش از سی سال حکومت کرد. اسلاف او از کاخی مرمرین که مستقیماً در کنار ساحل قرار داشت، حکومت می‌کردند. او دربار را به اینجا، دور از ساحل، منتقل کرد. دلیل این کار، امنیت بود. دسترسی به کاخی در سطح دریا با کشتی جنگی امکان‌پذیر است و او قصد نداشت این فرصت را به کسی بدهد.

احتیاط او خیالی نبود. در سالی که او تاج و تخت را به دست گرفت، دو سلطان از تخت برکنار شده بودند و یکی از آنها در شرایطی درگذشت که هرگز به طور رضایت‌بخشی توضیح داده نشد. عبدالحمید یک سرویس اطلاعاتی گسترده ایجاد کرد و دائماً گزارش‌های مربوط به مقامات خود را می‌خواند. او دربار را پشت دیوارهای تپه نگه می‌داشت و سربازانی در اطراف آن مستقر بودند. مردم در آن زمان به شدت از نظارت‌ها شکایت داشتند. او سه دهه در قدرت ماند.

در سال ۱۹۰۵ بمبی در بیرون مسجدی که او برای نماز جمعه استفاده می‌کرد، نزدیک دروازه کاخ، منفجر شد. هدف او بود. او زنده ماند زیرا برای صحبت با یک مقام ارشد توقف کرده بود و دیرتر از آنچه انتظار می‌رفت ساختمان را ترک کرد. بسیاری دیگر جان سالم به در بردند. این حمله هر آنچه را که او در مورد امنیت خود باور داشت، تأیید کرد و امنیت اطراف این دامنه تپه حتی بیشتر شد.

حالا به چیزی می‌رسیم که اصلاً با تصویر مطابقت ندارد. عبدالحمید نجار ماهری بود. او یک کارگاه نجاری داشت و با دست خود مبلمان می‌ساخت - کابینت، میز، جعبه‌های منبت‌کاری شده. برخی از قطعات باقی مانده‌اند. حاکمی که از ترور می‌ترسید و به سانسور معروف بود، ساعات خصوصی خود را صرف بریدن و اتصال چوب می‌کرد. هر دو چیز همزمان صادق بود، که معمولاً مردم اینگونه به آنجا می‌روند.

به بالا رفتن ادامه دهید و به یک آلاچیق در کنار یک برکه کوچک خواهید رسید، با یک جزیره کم ارتفاع در وسط آب. این بنا در دهه ۱۸۷۰، قبل از به سلطنت رسیدن عبدالحمید، به عنوان یک باغ ساخته شد. نام آن به چادر اشاره دارد، زیرا شکل سقف آن به چادر شباهت دارد. در اواخر قرن بیستم بازسازی و به عنوان یک کافه افتتاح شد. می‌توانید در فضای باز با چای بنشینید و اردک‌ها را تماشا کنید که در اطراف جزیره پرسه می‌زنند.

در طبقه بالاتر، یک غرفه دوم با تراسی وسیع و منظره‌ای طولانی به سمت تنگه بسفر قرار دارد. این غرفه تاریخچه بسیار تاریک‌تری دارد. در سال ۱۸۸۱، یک وزیر اعظم سابق در طول محاکمه‌اش در اینجا نگهداری شد. او یکی از اصلاح‌طلبان برجسته امپراتوری و از نویسندگان اصلی اولین قانون اساسی آن بود. او محکوم، تبعید و دور از پایتخت درگذشت. این ساختمان اکنون یک رستوران با منظره‌ای بسیار دلپذیر است.

در نزدیکی لبه محوطه، ساختمان کوچکی را خواهید یافت که شبیه یک قلعه اسباب‌بازی است، با برجک‌ها و دیوارهای دفاعی. این یک کارخانه چینی‌سازی است. این بنا در دهه ۱۸۹۰ ساخته شد تا ظروف غذاخوری و قطعات تزئینی کاخ را به سبک اروپایی تأمین کند تا دربار مجبور نباشد همه چیز را وارد کند. امروزه هنوز هم چینی تولید می‌کند. یک کارخانه امپراتوری که هرگز از کار باز نایستاده باشد، در هیچ کجای دنیا نادر نیست.

کاشت آن نیز شایسته توجه است. درختان در دوران کاخ از بسیاری از نقاط جهان به اینجا آورده می‌شدند، بنابراین بیشه، کاج‌ها، چنارها و شاه بلوط‌های محلی را با گونه‌هایی که با کشتی می‌آمدند، ترکیب می‌کند. در بهار، ماگنولیاها قبل از اینکه بیشتر شهر متوجه شود، گل می‌دهند و لاله‌ها باغچه‌های نزدیک دروازه‌ها را پر می‌کنند. در پاییز، کل شیب به رنگ مسی در می‌آید. دامنه تپه در طول سال، بیش از تقریباً هر جای دیگری در مرکز استانبول، به طرز چشمگیری تغییر می‌کند.

زمین‌ها به شهر منتقل شدند و در قرن بیستم به روی عموم باز شدند. آنچه اکنون در اینجا اتفاق می‌افتد، مردانی را که از آن محافظت می‌کردند، شگفت‌زده می‌کرد. خانواده‌ها پتوها را روی چمن پهن می‌کنند. زوج‌ها در کنار برکه برای عکس‌های عروسی ژست می‌گیرند. دوندگان در شیب‌دارترین مسیرها می‌جنگند. گربه‌ها روی پله‌های عمارت‌های امپراتوری می‌خوابند. هیچ‌کس نمی‌پرسد تو که هستی یا چرا آمده‌ای، و این تمام تفاوت بین آن زمان و اکنون است.

قبل از رفتن، تراسی با منظره را پیدا کن و چند دقیقه‌ای به آن وقت بده. تنگه بسفر در پایین قرار دارد، با کشتی‌هایی که از آن عبور می‌کنند و کشتی‌هایی که به سمت شمال و به سمت دریای سیاه می‌روند. پشت سرت، درختان شهر را دور نگه می‌دارند. مردی که از دنیا می‌ترسید، روی این تپه نشسته بود و سعی می‌کرد آنچه را که به او می‌رسد کنترل کند. تپه بیشتر از او دوام آورد و حالا متعلق به هر کسی است که از آن بالا می‌رود. چایت را آرام آرام تمام کن. مسیر پایین رفتن آسان‌تر است.