معبد آپولو در دیدیما

بی‌حرکت بایستید و بگذارید که این پوسته آرام بگیرد. جیرجیرک‌ها در میان درختان می‌لرزند. گرما از تخته‌های مرمر به اندازه میزهای شام بالا می‌رود. بالای سرتان، دو ستون تقریباً بیست متر به آسمان صعود می‌کنند و آنها تنها بازماندگان هستند - بیش از صد ستون زمانی اینجا ایستاده بودند. معبد آپولو در دیدیما یکی از بزرگترین معابدی بود که جهان یونان تا به حال امتحان کرده است. اولین کار شما در اینجا صرفاً احساس کوچک بودن است. هر چیز دیگری می‌تواند لحظه‌ای صبر کند.

این هرگز یک معبد معمولی نبود. دیدیما یک پیشگو بود - مکانی که اعتقاد بر این بود که یک خدا به سوالات انسان پاسخ می‌دهد. در جهان یونان، شهرت آن تنها پس از دلفی بود. زائران برای پرسیدن درباره ازدواج، تجارت، جنگ و بیماری می‌آمدند. یک کاهنه پاسخ‌ها را می‌داد و مقامات معبد آنها را به شعر تبدیل می‌کردند. قرن‌ها این پناهگاه توسط یک خانواده کاهن به نام برانچیدای اداره می‌شد و کل مکان اغلب به نام آنها برانچیدای نامیده می‌شد.

این پیشگو متعلق به میلتوس، یک شهر بندری قدرتمند در شمال بود. یک راه مقدس، تقریباً هفده کیلومتر طول، شهر را به این پناهگاه متصل می‌کرد. سالی یک بار، دسته‌های مردم تمام این مسافت را پیاده طی می‌کردند و در زیارتگاه‌های مسیر توقف می‌کردند. زمانی مجسمه‌های مرمری نشسته در بخش‌هایی از آن جاده قرار داشتند که برخی از آنها در اوایل قرن ششم پیش از میلاد تراشیده شده بودند. تعدادی از آنها در قرن نوزدهم به لندن منتقل شدند و اکنون در موزه بریتانیا نگهداری می‌شوند.

فاجعه در سال ۴۹۴ پیش از میلاد رخ داد. شهرهای یونانی ایونیا علیه امپراتوری ایران قیام کرده بودند و شکست خوردند. پس از شکست دادن میلتوس، ایرانیان این پناهگاه را سوزاندند و روایت‌های باستانی می‌گویند که مجسمه برنزی آن را به ایران بردند. این معبد بیش از یک قرن و نیم خاموش ماند. هنگامی که اسکندر کبیر قدرت ایرانیان را در منطقه شکست داد، گفته می‌شد که چشمه مقدس اینجا دوباره جاری شده است - مردم معتقد بودند که این نشانه بازگشت خداست.

حدود ۳۰۰ پیش از میلاد، بازسازی آغاز شد و هرگز واقعاً پایان نیافت. مردم میلتوس معبدی را برنامه‌ریزی کردند که قرار بود تقریباً از همه چیز در جهان یونان پیشی بگیرد، با بیش از صد ستون. کار، گاه به گاه، حدود شش قرن ادامه یافت و امپراتوران روم بخش‌هایی از آن را تأمین مالی کردند. با این حال، ساختمان هرگز تمام نشد. به اطراف نگاه کنید و می‌توانید دلیل آن را ببینید. هر ستون، توده‌ای از طبل‌های تراشیده شده است که هر کدام چندین تن وزن دارند و همه با دست بریده و حمل می‌شوند.

به سمت راه پله بزرگ بروید و مدوسا را پیدا کنید. یک سر تراشیده شده با گونه‌های سنگین، فرهای ضخیم و مارهایی که زیر چانه گره خورده‌اند، در سطح زمین قرار دارد و از کتیبه‌ای که زمانی در بالا قرار داشت، افتاده است. این به چهره غیررسمی دیدیما تبدیل شده است. عکاسان آن را دوست دارند، اما به معنای آن توجه کنند. اعتقاد بر این بود که مدوسا دشمنان را به سنگ تبدیل می‌کند و تصویر او از بناهای مقدس در برابر آسیب محافظت می‌کند. در اینجا او با صبر و حوصله، در سطح چشم، از یک ویرانه محافظت می‌کند.

حالا دو تونل تاریک و شیب‌دار را در دو طرف ایوان جلویی پیدا کنید. این‌ها راه ورود بودند. بازدیدکنندگان مستقیماً وارد یک تالار بزرگ نمی‌شدند، زیرا حیاط داخلی پایین‌تر از سطح ایوان بود. کاهنان از طریق این گذرگاه‌های باریک طاق‌دار راه را به پایین هدایت می‌کردند. این اثر عمدی بود. شما نور روز را ترک می‌کردید، از میان سنگ خنک پایین می‌رفتید و به یک حیاط وسیع و باز می‌رسیدید. معماری احساسات شما را قبل از اینکه حتی اوراکل را ملاقات کنید، مدیریت می‌کرد.

آن حیاط که آدیتون نامیده می‌شود، قوانین معمول معابد را زیر پا می‌گذارد. هرگز مسقف نبود. رو به آسمان باز بود و چشمه مقدس و یک زیارتگاه کوچک - معبدی درون معبدی دیگر - را در خود جای داده بود که مجسمه فرقه آپولو را در خود جای داده بود. دیوارهای اطراف بلند و صاف بودند و دنیای عادی را مسدود می‌کردند. اکنون در آنجا علف رشد می‌کند و زیارتگاه کوچک فقط به عنوان پایه باقی مانده است. در لبه بالای آن بایستید و باغی محصور شده برای یک خدا را تصور کنید.

آن دیوارهای داخلی رازی را در خود داشتند که بیش از دو هزار سال منتظر مانده بود. در سال ۱۹۷۹، یک محقق متوجه خطوط خراشیده ضعیفی روی سنگ مرمر صاف شد - نقاشی‌های کاری در مقیاس کامل که توسط خود سازندگان باستانی حک شده بودند. پروفیل‌هایی از ستون‌ها و منحنی‌هایی برای حکاکی وجود دارد که مانند طرح‌های اولیه مستقیماً روی سنگ کشیده شده‌اند. از آنجا که معبد هرگز تمام نشد، دیوارها هرگز جلای نهایی خود را دریافت نکردند، بنابراین نقاشی‌ها باقی ماندند. با دقت به سطوح صاف دیوار نگاه کنید و ممکن است آنها را ببینید.

کارهای ناتمام همه جا هستند، به محض اینکه شروع به جستجو کنید. شیارهای بعضی از ستون‌ها - شیارهای عمودی - فقط در یک نوار در پایه حک شده‌اند و بدنه‌ی بالای سمت چپ صاف است. بلوک‌های دیگر هنوز برآمدگی‌های ناهمواری دارند که سنگ‌تراشان در مرحله‌ی نهایی با قلم‌تراش از بین می‌بردند. هیچ‌کدام از این‌ها آسیب نیستند. این یک محل ساخت‌وساز است که کار به سادگی متوقف شده است. این به محققان نشان می‌دهد که چگونه سازندگان باستانی در واقع، مرحله به مرحله، بهتر از تقریباً هر معبد تکمیل‌شده‌ای کار می‌کردند.

در اواخر دوران باستان، محراب نقش خود را از دست داد. مسیحیت گسترش یافت و کلیسایی در حیاط بزرگ ساخته شد. زلزله‌های قرون وسطی بیشتر ستون‌ها را پایین آورد و طبل‌های آنها امروز در ردیف‌های طولانی قرار دارند، جایی که مانند نان برش‌خورده‌ای که به پهلو خم شده باشد، می‌افتادند. بعدها روستایی در اطراف ویرانه‌ها رشد کرد و شهر مدرن دیدیم اکنون آنها را احاطه کرده است. در تمام این مدت، دو ستون بلند پابرجا ماندند و سکو هرگز تکان نخورد.

قبل از رفتن، دست خود را روی طبل افتاده بگذارید و گرمای بعد از ظهر ذخیره شده در سنگ مرمر را حس کنید. شش قرن کار، و ساختمان هرگز تکمیل شده اعلام نشد. با این حال، مردم نسل اندر نسل، برای یافتن یک پرسش و پاسخ، روی یک خانه کار می‌کردند. جیرجیرک‌ها هنوز هم دارند پرسش‌های خودشان را می‌پرسند. نگاهی آهسته به دو ستون ایستاده، تا بالا، بیندازید و بگذارید ترازو یک بار دیگر ثابت بماند.