مقبره‌های سنگی دالیان و کاونوس

موتور قایقی جایی در میان نیزارها تکان می‌خورد و خود نیزارها - بلندتر از یک انسان - در نسیم به یکدیگر برخورد می‌کنند و هیس می‌کنند. رودخانه، سبز و آهسته از کنارش می‌گذرد. ماهی‌ای می‌پرد، به زمین می‌خورد و ناپدید می‌شود. سپس به بالا نگاه می‌کنید و صخره‌ای که در آن سوی آب قرار دارد، شما را کاملاً متوقف می‌کند. در بالای رودخانه، نمای معابد - ستون‌ها، درگاه‌ها، سنگفرش‌های مثلثی - در دل صخره کنده شده است، گویی ساختمان‌هایی سعی دارند از دل کوه بیرون بیایند.

با نام شهر شروع کنید، زیرا چشم‌انداز را توضیح می‌دهد. دالیان در زبان ترکی به معنای بند ماهیگیری است - مانعی برای به دام انداختن ماهی. این شهر بر روی یک کانال پر پیچ و خم قرار دارد که دریاچه کویجییز، در خشکی پشت سر شما، را به دریای مدیترانه متصل می‌کند. بین این دو، رودخانه از میان نیزارها به کانال‌های پر پیچ و خمی تقسیم می‌شود. ماهی‌ها با فصول بالا و پایین می‌روند و بندها نسل‌هاست که آنها را در اینجا صید می‌کنند. قایق‌ها، نه ماشین‌ها، نحوه تفکر این مکان هستند.

حالا آن نماهای کنده کاری شده. آنها مقبره‌هایی هستند که در قرن چهارم پیش از میلاد برای حاکمان و خانواده‌های برجسته‌ی کاونوس، شهر باستانی نزدیک، تراشیده شده‌اند. باشکوه‌ترین آنها به شکل سردر معابد یونانی هستند، با دو ستون بین ستون‌ها و یک سنگفرش مثلثی تراشیده شده در بالا. در داخل هر کدام یک اتاق کوچک با نیمکت‌های سنگی برای مردگان وجود دارد. تراشیدن آنها در ارتفاع زیاد بر روی صخره، مردگان را بالاتر از دنیای زندگان، رو به رودخانه قرار می‌داد - برای همه قابل مشاهده بود، تقریباً هیچ کس به آنها دسترسی نداشت.

در امتداد ردیف نگاه کنید تا مقبره‌ای را که هرگز تمام نشد، پیدا کنید. یک نما به سادگی در نیمه راه متوقف می‌شود - قسمت بالایی با جزئیات تراشیده شده، قسمت پایینی هنوز سنگی ناهموار است. این درسی است که در میان جمله منجمد شده است. تراشندگان از بالا به پایین کار می‌کردند و هنگام پایین آمدن، سطح صخره را برش می‌دادند، بنابراین هرگز نیازی به داربست از پایین نداشتند. چیزی کار را قطع کرد - تاریخ چیزی را ثبت نمی‌کند - و سنگ از آن زمان منتظر مانده است.

مردمی که این مقبره‌ها را سفارش دادند، کاریایی بودند و شهر آنها، کاونوس، در مرز لیکیا قرار داشت که این مقبره‌های سنگی بسیار شبیه به آن هستند. کاونی‌ها حتی در دوران باستان نیز برای بیگانگان غیرمعمول بودند. هرودوت، مورخ یونانی، در مورد آداب و رسوم متمایز آنها نوشته است - او ادعا کرده است که آنها در گروه‌های بزرگی از مردان، زنان و کودکان برای نوشیدن دور هم جمع می‌شدند، که خوانندگانش را شگفت‌زده و مجذوب خود می‌کرد. به عبارت دیگر، شهری مرزی با روش خاص خود برای انجام کارها. برخی چیزها پابرجا هستند.

می‌توانید از خود کاونوس در کرانه دوردست دیدن کنید. تا جایی که کسی به یاد دارد، یک کشتی کوچک قایق‌رانی از اینجا از رودخانه عبور کرده است و این سفر کوتاه بخشی از جذابیت آن است. در این مکان، یک تئاتر تراشیده شده در دامنه تپه، حمام‌های رومی، تراس‌های معابد و یک فواره در کنار آگورای بندر قدیمی خواهید یافت. شهر به سمت صخره آکروپولیس با مناظر وسیعی از کانال‌ها بالا می‌رود. چند ساعت بدون عجله به آن فرصت دهید.

با ایستادن در میان ویرانه‌ها، متوجه چیزی عجیب خواهید شد: دریا وجود ندارد. کاونوس یک بندر بود، اما ساحل اکنون کیلومترها دورتر قرار دارد. رودخانه این کار را انجام داد. قرن‌ها پس از قرن، گل و لای را از کوه‌ها به پایین حمل می‌کرد و خط ساحلی را به سمت دریا هل می‌داد و بندر را به باتلاقی تبدیل می‌کرد. با عقب‌نشینی آب، تجارت از بین رفت. این الگو در این ساحل رایج است، اما مکان‌های کمی آن را به وضوح نشان می‌دهند - یک بندر فعال که به آرامی توسط رودخانه خود به ساحل رسیده است.

کانال‌ها را از طرف دیگر دنبال کنید و به ساحل ایزتوزو، یک نوار شنی باریک که به طول چهار کیلومتر بین دلتای رودخانه و دریای آزاد امتداد دارد، می‌رسید. آب شیرین از یک طرف، نمک از طرف دیگر، شن و ماسه ریز در بین آنها. این یکی از سواحل مهم لانه‌سازی مدیترانه برای لاک‌پشت‌های دریایی سرخ است که از نظر علمی با نام Caretta caretta شناخته می‌شوند. در شب‌های تابستان، لاک‌پشت‌های ماده خود را از این شن و ماسه بالا می‌کشند تا تخم‌گذاری کنند، همانطور که اجدادشان مدت‌ها این کار را انجام می‌دادند.

در اواخر دهه 1980، آن ساحل تقریباً به یک تفرجگاه تبدیل شد. یک هتل بزرگ درست روی شن‌های لانه‌سازی برنامه‌ریزی شده بود. زنی متولد بریتانیا به نام جون هایموف - که مردم محلی او را کاپتان جون صدا می‌زدند - در اینجا در یک کلبه ساحلی ساکن شده بود و او یک کمپین بین‌المللی علیه این پروژه را رهبری می‌کرد و توجه طرفداران محیط زیست و تیترهای خبری را به دالیان جلب کرد. توسعه متوقف شد و در سال ۱۹۸۸ این منطقه رسماً تحت حفاظت قرار گرفت. لاک‌پشت‌ها ساحل خود را حفظ کردند زیرا مردم با صدای بلند بحث می‌کردند.

این حفاظت دندانه‌دار است و بازدیدکنندگان بخشی از آن هستند. در فصل لانه‌سازی، ساحل شب‌ها بسته می‌شود تا ماده‌ها و جوجه‌ها مزاحم نشوند. در طول روز، از مناطق علامت‌گذاری شده دور بمانید و قفس‌های سیمی را که ممکن است ببینید در جای خود بگذارید - آنها لانه‌ها را از شکارچیان محافظت می‌کنند. در انتهای ساحل، یک مرکز توانبخشی، لاک‌پشت‌های دریایی آسیب‌دیده را درمان می‌کند و می‌توانید از آن بازدید کنید. اگر در آب با لاک‌پشتی مواجه شدید، بدون تعقیب یا تغذیه، آن را تحسین کنید.

خود رودخانه مانند یک اقتصاد کند جریان دارد. خرچنگ‌های آبی در قسمت‌های کم‌عمق، دسته‌های کفال در کانال‌ها حرکت می‌کنند و تعاونی ماهیگیری هنوز در آب‌بندهای نزدیک دهانه رودخانه کار می‌کند. قایق‌ها تمام روز بین شهر، مقبره‌ها، ساحل و دریاچه در رفت و آمد هستند. در سمت دریاچه، چشمه‌های آب گرم و حمام‌های گل در سلطانیه، شناگرانی را به خود جذب می‌کنند که خود را خاکستری می‌کنند و در آفتاب می‌پزند - مردم محلی گل را با انواع فوایدش می‌شناسند، اعتقادی که به عنوان یک سنت و یک عکس بسیار خوب از آن لذت می‌برند.

امروز در مقطعی، خود را دوباره روی آب می‌بینید که موتورش خاموش شده و در آب شناور است. نی‌ها خش‌خش می‌کنند. رودخانه سر می‌خورد. مقبره‌ها همانطور که حدود بیست و چهار قرن به پایین نگاه می‌کردند، به پایین نگاه می‌کنند و جایی فراتر از شنزار، یک لاک‌پشت در حال چرخیدن در میان امواج است و منتظر تاریکی است. حاکمان، مورخان، مبارزان، ماهیگیران - همه اینجا در اطراف این رودخانه کار می‌کردند، هرگز علیه آن عمل نکردند. برای چند دقیقه آرام، شما دقیقاً همین کار را می‌کنید.