ساحل ایزتوزو

کفش‌هایتان را درآورید و شن‌ها را لمس کنید. شن‌ها طلایی رنگ و کم‌رنگ هستند و در نزدیکی خط آب محکم و فشرده شده‌اند. ساحل مانند یک نوار بلند و روشن از شما دور می‌شود تا اینکه در مه دریا محو می‌شود. از یک طرف، دریای مدیترانه با امواج آرام و یکنواخت از راه می‌رسد. از طرف دیگر، تنها چند صد متر دورتر، یک دلتای رودخانه سبز، صاف و آرام، پر از نیزار و آواز پرندگان، گسترده شده است. سواحل بسیار کمی شما را همزمان بین آب شیرین و آب شور قرار می‌دهند. این ساحل این کار را می‌کند.

ایزتوزو یک ساحل شنی است. این ساحل حدود چهار و نیم کیلومتر امتداد دارد و دلتای رودخانه دالیان را از دریای آزاد جدا می‌کند. رودخانه از دریاچه کویجییز از میان هزارتویی از کانال‌هایی که با نیزارهای بلند پوشیده شده‌اند، به پایین می‌پیچد. اکثر بازدیدکنندگان با قایق‌های کوچک می‌رسند و از میان آن هزارتویی عبور می‌کنند. کاپیتان‌ها با حافظه هدایت می‌کنند، زیرا دیواره‌های نیزارها همه شبیه هم هستند. وقتی قایق بالاخره از کانال‌ها خارج می‌شود و ساحل پیش رو باز می‌شود، معمولاً کل قایق ساکت می‌شود.

این ساحل همچنین یکی از مهم‌ترین سواحل لاک‌پشت در مدیترانه است. لاک‌پشت‌های دریایی لاگرهد هر تابستان در اینجا لانه می‌کنند. دانشمندان آنها را کارتا کارتا می‌نامند و در امتداد این ساحل، مردم محلی از همین نام استفاده می‌کنند. لاک‌پشت‌های دریایی ماده شب‌ها خود را به ساحل می‌کشند، با باله‌های عقب خود گودالی حفر می‌کنند و ده‌ها تخم نرم می‌گذارند. سپس لانه را می‌پوشانند، خود را به آب می‌کشند و ناپدید می‌شوند. بسیاری از آنها دهه‌ها پیش دقیقاً در همین ساحل از تخم بیرون آمدند و طبق غریزه به شن و ماسه‌ای که از آنجا شروع کرده بودند، بازگشتند.

حدود دو ماه بعد، جوجه‌ها معمولاً پس از تاریکی هوا، راه خود را به بیرون باز می‌کنند. هر کدام به اندازه‌ای کوچک هستند که می‌توانند در کف دست شما بنشینند. آنها برای روشن‌ترین افق، که در یک ساحل طبیعی به معنای دریا است، رقابت می‌کنند. نور مصنوعی آنها را گیج می‌کند و جوجه‌های گیج شده می‌میرند. به همین دلیل است که ایزتوزو در طول فصل لانه‌سازی شب‌ها بسته می‌شود و ساختمان‌های اینجا کم ارتفاع و تاریک می‌مانند. قوانین عمداً سختگیرانه هستند. لاک‌پشت‌ها ابتدا اینجا بودند.

ساحل تقریباً همه اینها را از دست داد. در دهه ۱۹۸۰، توسعه‌دهندگان قصد داشتند یک مجموعه هتل بزرگ را روی شنزار بسازند. طرفداران محیط زیست در ترکیه و خارج از کشور با این پروژه مبارزه کردند. بلندترین صدا متعلق به جون هایموف، یک زن انگلیسی بود که در یک کلبه ساحلی ساده در اینجا ساکن شده بود. مردم محلی او را کاپتان جون - کاپیتان جون - صدا می‌زدند. او نامه نوشت، دانشمندان و روزنامه‌نگاران را استخدام کرد و از تسلیم شدن امتناع ورزید. این کمپین توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد و فشارها مؤثر واقع شد.

در سال ۱۹۸۸، ترکیه منطقه کویجییز و دالیان را به عنوان منطقه ویژه حفاظت از محیط زیست اعلام کرد. هتل هرگز ساخته نشد. ایزتوزو به جای بتن، ساحلی از شن، نی و لاک‌پشت باقی ماند. از آن زمان، گروه‌های حفاظت از محیط زیست بارها از آن تمجید کرده‌اند و اغلب در میان بهترین سواحل محافظت‌شده در اروپا قرار دارد. هایموف بقیه عمر طولانی خود را در کنار آبی که به نجات آن کمک کرد، گذراند و کلبه قدیمی او به عنوان یک بنای کوچک یادبود این کمپین حفظ شده است.

به سمت انتهای ساحل، نزدیک ورودی جاده، قدم بزنید تا به یک مرکز نجات لاک‌پشت‌های دریایی برسید. دامپزشکان و داوطلبان، لاک‌پشت‌هایی را که توسط پروانه‌های قایق، قلاب‌های ماهیگیری و پلاستیک بلعیده شده آسیب دیده‌اند، درمان می‌کنند. حیوانات در حال بهبودی در مخازن سایه‌دار استراحت می‌کنند و بازدیدکنندگان می‌توانند آنها را تماشا کنند. لاک‌پشت‌های سالم به دریا برمی‌گردند و برخی از آنها برچسب‌های ماهواره‌ای دارند تا محققان بتوانند سفر آنها را در سراسر مدیترانه دنبال کنند. یک کمک مالی کوچک به فعال ماندن مخازن کمک می‌کند.

هنگام پیاده‌روی، خود شن و ماسه را تماشا کنید. میخ‌های چوبی و قاب‌های کوچک قفس مانند، لانه‌های فعال را نشان می‌دهند که هر کدام تخم‌ها را در عمق یک وجب زیر سطح آب نگه می‌دارند. به آنها فضا بدهید. چترهای آفتابی فقط در مناطق مشخص شده و عقب‌تر از آب مجاز هستند، زیرا یک میله که به نقطه اشتباه کوبیده شود می‌تواند یک دسته تخم را له کند. ردپاها در شن صبحگاهی گاهی اوقات نشان می‌دهد که یک ماده شب هنگام به ساحل آمده است - دو خط ناهموار، مانند رد لاستیک تراکتور.

در پشت ساحل، دلتا به زندگی پر جنب و جوش خود ادامه می‌دهد. حواصیل‌ها در آب‌های کم‌عمق یخ زده‌اند. ماهی‌خورک‌ها بین نیزارها برق می‌زنند. خرچنگ‌های آبی در بستر کانال می‌دوند و کفال‌ها سطح آب را موج می‌زنند. ترکیب آب شیرین و شور، این منطقه را به یکی از غنی‌ترین تالاب‌های سواحل ترکیه تبدیل کرده است. اگر اواخر بعد از ظهر با قایق به سمت دالیان برگردید، نور نیزارها را طلایی می‌کند و پرندگان برای تغذیه بیرون می‌آیند.

شهر دالیان نام خود را از بندهای ماهیگیری گرفته است - تله‌های حصارمانندی که ماهی‌هایی را که بین دریاچه و دریا در حرکت هستند، صید می‌کنند. مردم هزاران سال است که در این آب ماهیگیری می‌کنند. در بالای صخره‌های بالای رودخانه، مقبره‌هایی که در سطح صخره کنده شده‌اند، به قایق‌های عبوری نگاه می‌کنند. آنها متعلق به کائونوس، شهری باستانی بودند که ویرانه‌های آن هنوز در همان نزدیکی پابرجاست. نماهای کنده‌کاری شده شبیه معابد کوچک هستند، همراه با ستون‌ها و سنگفرش‌هایی که مستقیماً در سنگ کنده شده‌اند.

همچنین می‌توانید از طریق جاده، با یک رانندگی پر پیچ و خم از میان جنگل کاج از دالیان به ایزتوزو برسید. دو انتهای ساحل حس متفاوتی دارند. انتهای جاده دارای مرکز نجات و یک بخش شلوغ‌تر از تخت‌های آفتاب‌گیر است. انتهای رودخانه با تپه‌های شنی، چوب‌های شناور و دهانه کانال، حس وحشی‌تری دارد. در این بین، مسیرهای طولانی وجود دارد که می‌توانید ده دقیقه پیاده‌روی کنید و کسی را نبینید. آب بیاورید، زیرا سایه در وسط شنزار کمیاب است.

شنا آسان و آزاد است. کف دریا شیب ملایمی دارد، آب زلال است و امواج معمولاً ملایم هستند. در اوایل تابستان، ممکن است دریا را با زندگی بیشتری از آنچه انتظار دارید، به اشتراک بگذارید، زیرا لاک‌پشت‌های بالغ در خلیج درست در ساحل تغذیه می‌کنند و منتظر می‌مانند. دیدن یک سطح برای نفس کشیدن - پوسته تیره، سر کند، یک پلک زدن آهسته - لحظه‌ای است که مردم سال‌ها به یاد می‌آورند.

قبل از رفتن، کنار خط آب بایستید و به تمام طول شنزار نگاه کنید. تقریباً هیچ چیز اینجا ساخته نشده است و نکته همین فقدان است. این ساحل به این دلیل به این شکل است که مردم بحث می‌کردند، نامه می‌نوشتند و سرسختانه مراقبت می‌کردند. زیر پاهایتان، جایی در شن‌های گرم، نسل بعدی لاک‌پشت‌های دریایی ممکن است از قبل منتظر تاریکی باشند، آماده باشند تا راه خود را به بیرون باز کنند و به سمت امواج بدوند.