Αρχαιολογικά Μουσεία Κωνσταντινούπολης

Η αυλή είναι από χαλίκι και πέτρα, και ο ήχος των δικών σας βημάτων επιστρέφει σε εσάς με μια στιγμή καθυστέρηση. Σπασμένοι κίονες βρίσκονται στο ύπαιθρο, διατεταγμένοι σε τραχιές γραμμές, με το γρασίδι να ανεβαίνει ανάμεσά τους. Μια γάτα κοιμάται πάνω σε ένα ρωμαϊκό κιονόκρανο. Στο εσωτερικό, ο αέρας αλλάζει αμέσως - πιο δροσερός, πιο ξηρός, κουβαλώντας την ελαφριά ορυκτή μυρωδιά παλιού μαρμάρου και γυαλιστικού δαπέδου. Φωνές ταξιδεύουν μακριά σε αυτές τις αίθουσες. Κάποιος δύο δωμάτια πιο πέρα ακούγεται σαν να στέκεται δίπλα σας.

Δεν πρόκειται για ένα μουσείο αλλά για τρία, που μοιράζονται μια αυλή ακριβώς κάτω από το παλάτι Τοπ Καπί. Το μεγάλο κτίριο με την πρόσοψη με τις κιόνες φιλοξενεί τις κλασικές συλλογές. Ένα μικρότερο κτίριο απέναντι καλύπτει την αρχαία Εγγύς Ανατολή: Μεσοποταμία, Αίγυπτο και Ανατολία πριν από την άφιξη των Ελλήνων. Το τρίτο είναι ένα πλακόστρωτο κιόσκι από τη δεκαετία του 1470, ένα από τα παλαιότερα οθωμανικά κτίρια στην πόλη, που τώρα χρησιμοποιείται για κεραμικά. Ένα εισιτήριο καλύπτει και τα τρία, και οι περισσότεροι επισκέπτες ξεμένουν από ενέργεια πριν ξεμείνουν από δωμάτια.

Ένα άτομο είναι υπεύθυνο για πολλά από αυτά που θα δείτε. Ο Οσμάν Χαμντί Μπέης ήταν ζωγράφος, αρχαιολόγος και διοικητικός υπάλληλος, και διηύθυνε αυτό το ίδρυμα από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα. Έσκαβε, συνέλεγε και πάνω απ' όλα έγραφε κανόνες. Υπό την επιρροή του, το οθωμανικό κράτος αυστηροποίησε τη νομοθεσία του για τις αρχαιότητες, έτσι ώστε τα αντικείμενα που εξορύχθηκαν από την επικράτειά του να μην μπορούν πλέον να μεταφερθούν απλώς στο εξωτερικό. Αυτή η αλλαγή είναι ο λόγος που αυτά τα δωμάτια είναι γεμάτα.

Πηγαίνετε πρώτα στο μαρμάρινο φέρετρο με τη σκηνή μάχης σκαλισμένη κατά μήκος της πλευράς του. Ονομάζεται Σαρκοφάγος του Αλεξάνδρου και ο Αλέξανδρος εμφανίζεται σε αυτό, έφιππος, να πολεμά τους Πέρσες. Δεν θάφτηκε ποτέ σε αυτό. Ο τάφος σχεδόν σίγουρα κατασκευάστηκε για έναν τοπικό βασιλιά της Σιδώνας που κυβέρνησε με την υποστήριξη του Αλεξάνδρου. Το όνομα έχει παραμείνει συνδεδεμένο για πάνω από έναν αιώνα επειδή είναι βολικό και επειδή η εναλλακτική είναι πολύ πιο δύσκολο να ειπωθεί.

Τώρα πλησιάστε και κοιτάξτε το σκάλισμα σε χαμηλό, έντονο φως. Υπάρχουν ίχνη χρώματος στην πέτρα - κόκκινο, κίτρινο, μπλε και τα υπολείμματα ενός μωβ. Αρχαία μαρμάρινα γλυπτά ήταν ζωγραφισμένα, συχνά με έντονα χρώματα, και ο λευκός κλασικός κόσμος στα κεφάλια μας είναι ένα λάθος που προκλήθηκε από τις καιρικές συνθήκες. Πολύ λίγα πρωτότυπα χρώματα σώζονται οπουδήποτε στον κόσμο. Σε αυτό το ένα αντικείμενο, έχουν απομείνει αρκετά ώστε να μπορείτε να αρχίσετε να το φανταστείτε όπως το είδε ο κάτοχός του.

Δίπλα του βρίσκεται ένας άλλος τάφος από το ίδιο βασιλικό νεκροταφείο, σκαλισμένος με θλιμμένες γυναίκες ανάμεσα σε κίονες, κάθε φιγούρα σε ελαφρώς διαφορετική στάση. Στη συνέχεια, βγείτε έξω και κοιτάξτε την πρόσοψη του ίδιου του κτιρίου του μουσείου. Ο αρχιτέκτονας πήρε το σχέδιο αυτών των σαρκοφάγων για την πρόσοψη - τους κίονες, το αέτωμα, τον ίδιο ρυθμό στην πρόσοψη. Το δοχείο διαμορφώθηκε με βάση το περιεχόμενό του. Λίγα μουσεία δηλώνουν τόσο ξεκάθαρα τι θεωρούν το πιο σημαντικό αντικείμενο στο εσωτερικό του.

Στο αρχαίο κτίριο της Εγγύς Ανατολής, σε μια θήκη που είναι εύκολο να προσπεράσει κανείς, βρίσκεται μια μικρή πήλινη πλάκα καλυμμένη με σφηνοειδή γραφή. Καταγράφει τους όρους μιας ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ ενός Αιγύπτιου Φαραώ και ενός Χετταίου βασιλιά, η οποία διευθετήθηκε μετά από χρόνια πολέμου, πριν από περισσότερα από τρεις χιλιάδες χρόνια. Καθορίζει τα σύνορα, την επιστροφή των προσφύγων και μια υπόσχεση αμοιβαίας άμυνας. Ένα αντίγραφο αυτού του κειμένου κρέμεται στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών.

Σκεφτείτε πώς αυτή η πλάκα έφτασε σε αυτό το δωμάτιο. Ήταν ψημένος πηλός, φυλαγμένος σε ένα αρχείο σε μια πόλη των Χετταίων στην κεντρική Ανατολία. Η πόλη καταστράφηκε και το αρχείο κάηκε, και η φωτιά σκλήρυνε τις πλάκες αντί να τις καταστρέψει. Έγγραφα γραμμένα σε πάπυρο της ίδιας περιόδου έχουν εξαφανιστεί προ πολλού. Το πιο εύθραυστο αντικείμενο σε αυτό το κτίριο επέζησε ακριβώς επειδή το κτίριο που το στέγαζε κάηκε. Η αρχαιολογία είναι γεμάτη ατυχήματα σε σχήμα σαν αυτό.

Υπάρχουν πολύ περισσότερα εδώ, και ανταμείβει την επιλογή παρά την προσπάθεια να δει κανείς τα πάντα. Υαλωμένα πάνελ από τούβλα από τη Βαβυλώνα με ανάγλυφα ζώα. Χεττιτικές πέτρινες φιγούρες με βαριά, υπομονετικά πρόσωπα. Μια επιγραφή κομμένη από εργάτες που έσκαψαν μια σήραγγα νερού κάτω από την Ιερουσαλήμ και κατέγραψαν τη στιγμή που οι δύο ομάδες τους συναντήθηκαν υπόγεια. Αιγυπτιακό και ασσυριακό υλικό κατά μήκος ενός διαδρόμου. Δώστε στον εαυτό σας την άδεια να περπατήσει δίπλα από τρία δωμάτια, ώστε να μπορείτε να περάσετε δέκα λεπτά σε ένα. Η κόπωση του μουσείου είναι πραγματική, και φτάνει πιο γρήγορα σε αίθουσες τόσο γεμάτες όσο αυτές.

Στον επάνω όροφο του κεντρικού κτιρίου, ένα τμήμα καλύπτει την ίδια την πόλη, στρώμα-στρώση, από πριν από τους Έλληνες έως την οθωμανική περίοδο. Αναζητήστε ένα κομμάτι βαριάς σιδερένιας αλυσίδας. Προέρχεται από τις άμυνες που κάποτε έκλειναν το στόμιο του Κεράτιου Κόλπου από τα εχθρικά πλοία. Οι κρίκοι είναι χοντροί, σκουριασμένοι και εκπληκτικά μεγάλοι. Στέκοντας μπροστά του, η ιδέα του σφράγισης ενός λιμανιού με μια αλυσίδα σταματά να ακούγεται σαν θρύλος και αρχίζει να ακούγεται σαν μηχανική.

Τμήματα του συγκροτήματος βρίσκονται υπό αναστήλωση εδώ και πολύ καιρό, και τα δωμάτια ανοίγουν και κλείνουν χωρίς ιδιαίτερη προειδοποίηση. Κάποιες ετικέτες είναι εξαιρετικές και κάποιες εκτείνονται σε μία μόνο γραμμή. Πάρτε την αυλή στα σοβαρά αντί να την διασχίσετε γρήγορα. Πολλά δυνατά κομμάτια στέκονται σε εξωτερικό χώρο επειδή δεν υπάρχει χώρος στο εσωτερικό, συμπεριλαμβανομένων σαρκοφάγων, τύμπανων κιόνων και επιγραφών που ένα μικρότερο μουσείο θα τοποθετούσε στην κύρια αίθουσα του. Υπάρχει ένα καφέ κάτω από τα δέντρα. Καθίστε εκεί για δέκα λεπτά και αφήστε το μάρμαρο να καθίσει πριν ασχοληθείτε με τα τελευταία δωμάτια.

Πριν φύγετε, επιστρέψτε στην αυλή και καθίστε για μια στιγμή. Πάνω σας υψώνεται το τείχος του παλατιού Τοπ Καπί, και πέρα από αυτό οι τρούλοι της παλιάς πόλης. Οι πέτρες γύρω σας προήλθαν από τη Σιδώνα, τη Βαβυλώνα, την Ιερουσαλήμ και την Ανατολία, μεταφέρθηκαν εδώ από μια αυτοκρατορία που δεν υπάρχει πια, σε ένα κτίριο που ανεγέρθηκε από έναν άνθρωπο που ήθελε η χώρα του να διατηρήσει το παρελθόν της. Η γάτα έχει μετακομίσει σε διαφορετική πρωτεύουσα. Το χαλίκι τρίζει όταν σηκώνεστε.