روستای شیرینجه

لحظه‌ای گوش کنید. جایی در زیر پایتان، ملاقه‌ای به قابلمه‌ای مسی برخورد می‌کند. هوا بوی میوه‌های له شده، نان گرم و سبزیجات خشک می‌دهد. نور خورشید بر دیوارهای گچی سفید و تیرهای چوبی تیره می‌تابد. سنگفرش‌ها کمی زیر پایتان تکان می‌خورند. شیرینجه در میان تپه‌های سرسبز، حدود هشت کیلومتری شهر سلجوق، قرار دارد. تاکستان‌ها و باغ‌های هلو از هر طرف از دامنه‌ها بالا می‌روند. این روستا ابتدا از طریق بینی و گوش‌ها معرفی می‌شود - چشم‌ها لحظه‌ای بعد به آن می‌رسند.

قرن‌ها، این یک روستای ارتدکس یونانی بود و نام قدیمی آن شوخی‌ای به قیمت خودش بود. به آن چیرکینجه می‌گفتند که در ترکی تقریباً به معنای زشت است. افسانه‌ها می‌گویند که ساکنان اولیه این نام را عمداً انتخاب کردند. آنها می‌خواستند بیگانگان را از دره حاصلخیز خود دور نگه دارند، بنابراین به همه می‌گفتند که این مکان زشت است. این داستان ممکن است درست باشد یا نباشد. با این حال، این نام به خوبی مستند شده است و صدها سال به این دره چسبیده است.

سپس سال ۱۹۲۳ از راه رسید. پس از جنگ بین یونان و ترکیه، دو کشور توافق کردند که جمعیت اقلیت خود را مبادله کنند. خانواده‌های مسیحی یونانی این روستا هر آنچه را که می‌توانستند حمل کنند، برداشتند و به یونان رفتند. خانواده‌های مسلمان، که از منطقه اطراف تسالونیکی در شمال یونان ریشه کن شده بودند، برای گرفتن جای آنها آمدند. آنها خانه‌ها، کلیساها و باغ‌هایی را که توسط افرادی ساخته شده بود که هرگز آنها را ملاقات نکرده بودند، به ارث بردند. در سال ۱۹۲۶، روستا نام فعلی خود، شیرینجه، را به دست آورد که به معنی دلپذیر است. این شوخی قدیمی بالاخره اصلاح شد.

هنگام قدم زدن به خانه‌ها نگاه کنید. اکثر آنها از یک الگو پیروی می‌کنند. طبقه همکف از سنگ خشن ساخته شده است که برای حیوانات، ابزار و بشکه ساخته شده است. طبقه بالا با قاب چوبی، گچ سفید پوشیده شده است و اغلب با براکت‌های چوبی به سمت کوچه خم شده است. پنجره‌ها با چوب تیره قاب بندی شده‌اند و برخی از اتاق‌های بالایی، دهانه‌های محصوری را تشکیل می‌دهند که نور را دریافت می‌کنند. اینها خانه‌های یونانی قرن نوزدهم هستند که با صد سال زندگی خانوادگی ترک‌ها تطبیق داده شده‌اند. تعداد کمی از روستاها در منطقه این بافت را به طور کامل حفظ کرده‌اند.

شیرینجه امروزه بیشتر به خاطر شراب‌های میوه‌ای‌اش شناخته می‌شود. انبارها و اتاق‌های چشیدن شراب، طبقه همکف خانه‌های قدیمی را اشغال کرده‌اند. این شراب‌ها از هلو، شاه‌توت، توت، به، خربزه و غیره تهیه می‌شوند. آنها شیرین، کم الکل هستند و برای چشیدن در لیوان‌های کوچک ریخته می‌شوند. کشت انگور در اینجا به روستاییان یونانی برمی‌گردد که در همین دامنه‌ها شراب درست می‌کردند. انواع میوه‌ای آن بعداً آمدند و به تبدیل یک روستای کشاورزی آرام به یک مقصد گردشگری کمک کردند.

دو کلیسا از دوران یونان باقی مانده است. کلیسای سنت جان باپتیست در روستای پایینی قرار دارد، یک کلیسای سنگی از قرن نوزدهم که مرمت شده و گاهی اوقات میزبان نمایشگاه‌ها است. در بالای تپه، بقایای یک کلیسای دوم، ویران‌تر و رو به آسمان، قرار دارد. در داخل کلیسای مرمت شده، به دنبال تکه‌های باقی مانده از گچ رنگ شده روی دیوارها باشید. این اتاق‌ها تا روزی که کل جامعه آنجا را ترک کردند، محل برگزاری اجتماعات روستا بودند.

کوچه اصلی به عنوان بازار نیز استفاده می‌شود. غرفه‌ها توری دست‌ساز، صابون روغن زیتون، انجیر خشک، رشته‌های فلفل قرمز، شربت انار و شیشه‌های عسل محلی می‌فروشند. زنان روستا گوزلمه می‌پزند، یک نان نازک پهن که روی یک ورق آهنی گنبدی شکل گرم می‌شود و دور پنیر یا سبزیجات تا می‌شود. روغن زیتون اینجا تجارت جدی است - باغ‌های اطراف، پرس‌های کوچک محلی را تغذیه می‌کنند و چشیدن آن تشویق می‌شود. قیمت‌ها قابل مذاکره و مودبانه هستند. فروشندگان قبلاً بارها هر پیشنهاد افتتاحیه را شنیده‌اند.

در دسامبر ۲۰۱۲، این روستای آرام برای مدت کوتاهی به یکی از پربازدیدترین مکان‌های روی زمین تبدیل شد. معتقدان به پیشگویی تقویم مایا ادعا می‌کردند که جهان در ۲۱ دسامبر آن سال به پایان می‌رسد. آنها می‌گفتند که شیرینجه انرژی مثبتی دارد که آن را نجات می‌دهد. هزاران بازدیدکننده و روزنامه‌نگار برای این تاریخ به آنجا هجوم آوردند. هتل‌ها پر شدند، شراب‌ها فروخته شد و جهان به پایان نرسید. مردم محلی هنوز هم با چهره‌ای جدی و لبخندی کوچک داستان را تعریف می‌کنند.

درست بالای تپه، یکی از غیرمعمول‌ترین مدارس ترکیه قرار دارد. دهکده ریاضیات نسین، که توسط ریاضیدان علی نسین تأسیس شده است، به دانش‌آموزانی که داوطلبانه، در تابستان و زمستان، صرفاً برای لذت بردن از آن می‌آیند، ریاضیات محض آموزش می‌دهد. کلاس‌ها در آمفی‌تئاترهای سنگی روباز در میان درختان زیتون تشکیل می‌شوند. هیچ امتحانی و مدرکی وجود ندارد. در سال ۲۰۱۸، نسین برای ایجاد مدرسه جایزه بین‌المللی بزرگی دریافت کرد. این مدرسه در فاصله پیاده‌روی از روستا قرار دارد.

فراتر از مغازه‌ها، ریتم اینجا هنوز کشاورزی است. پاییز، برداشت انگور و زیتون را به همراه می‌آورد، زمانی که تریلرهای میوه در کوچه‌ها غوغا می‌کنند. بهار تپه‌ها را با گل‌های وحشی و شکوفه‌های باغ‌های هلو می‌پوشاند. بسیاری از خانواده‌ها هنوز روغن خود را می‌گیرند و سبزیجات خود را روی پشت بام‌ها خشک می‌کنند. از کوچه اصلی که خارج شوید، مرغ‌ها، توده‌های هیزم و حیاط‌هایی را می‌بینید که زندگی روزمره در آنها تقریباً مانند قبل از ورود بازدیدکنندگان ادامه دارد.

اگر می‌توانید، به سمت لبه بالایی روستا بالا بروید. کوچه‌ها باریک می‌شوند، جمعیت کم می‌شود و سنگفرش‌ها به سنگ‌های خشن تبدیل می‌شوند. از آن بالا، منظره تمام دره را در بر می‌گیرد - سقف‌های کاشی‌کاری شده در امتداد شیب، دیوارهای سفید بین درختان سرو و میوه، و تاکستان‌هایی که تا خط الراس امتداد دارند. این منظره فقط به یک پیاده‌روی کوتاه و شیب‌دار نیاز دارد. کفش‌های محکم بپوشید، زیرا نسل‌ها پا این سنگ‌ها را صیقل داده و صاف کرده‌اند.

قبل از رفتن، دیواری در سایه پیدا کنید و یک دقیقه بی‌حرکت بایستید. دوباره گوش دهید - همان ملاقه، همان پرندگان، یک اسکوتر که از تپه بالا می‌رود. دو جامعه این مکان را یکی پس از دیگری ساختند، و هیچ‌کدام امروز آن را زشت نمی‌نامند. دره عادات قدیمی خود را در مورد میوه، روغن، شراب و گفتگو حفظ کرده است. اکنون شما در آن تداوم هستید، یک صدای دیگر در امتداد کوچه می‌پیچد. قبل از اینکه جاده شما را به پایین برگرداند، نفس عمیقی بکشید.