افسس

سنگ مرمر زیر پا صیقلی و کمی لغزنده است. دو هزار سال قدم زدن، سطح خیابان را صاف کرده است و پس از باران واقعاً خطرناک می‌شود. در اواسط روز، نور از آن منعکس می‌شود و تمام خیابان به رنگ سفید خیره کننده‌ای درمی‌آید. جیرجیرک‌ها صدای یکنواختی از درختان کاج روی شیب به گوش می‌رسانند. جایی جلوتر، گروهی در حال دنبال کردن یک راهنما هستند و صدای آنها به طرز عجیبی بین دیوارهای ایستاده طنین‌انداز می‌شود. افسس در زیر پا بلند، روشن و سخت است.

این شهر یکی از بزرگترین شهرهای روم شرقی بود. تخمین جمعیت آن متفاوت است و باستان شناسان با آنها محتاط هستند، اما این شهر در میان بزرگترین شهرهای امپراتوری قرار داشت. این شهر دارای بندر، تئاتری برای ده‌ها هزار نفر، خیابان‌های سنگفرش شده و ستون‌بندی شده، توالت‌های عمومی، حمام‌ها، فواره‌ها و یک کتابخانه بود. بیشتر آنچه امروز از آن عبور می‌کنید رومی است، اگرچه این مکان در آن زمان قدیمی بود و قرن‌ها مسکونی بود.

کتابخانه سلسوس بنایی است که در هر عکس دیده می‌شود و شایسته توجه است. این بنا در اوایل قرن دوم ساخته شد و هزینه آن را گایوس جولیوس آکیلا به افتخار پدرش، سلسوس، فرماندار رومی این استان، پرداخت کرد. چیزی که می‌بینید یک نما است - دو طبقه ستون، با مجسمه‌هایی در طاقچه‌های بین آنها. فضای داخلی یک سالن واحد بود که با طاقچه‌هایی برای نگهداری طومار پوشیده شده بود. یک دیوار دوجداره از کتاب‌ها در برابر رطوبت محافظت می‌کرد.

دو جزئیات این ساختمان را غیرمعمول می‌کند. اول، سلسوس در داخل آن، در یک طاق زیر کف، دفن شده است. دفن در داخل دیوارهای شهر معمولاً مجاز نبود، بنابراین این یک استثنای قابل توجه بود. دوم، نما یک قطعه مهندسی بصری است. ستون‌های مرکزی بزرگتر از ستون‌های لبه‌ها هستند و پایه در وسط بسیار کمی به سمت بالا خم می‌شود. این اثر باعث می‌شود ساختمان پهن‌تر و باشکوه‌تر از سطح واقعی آن به نظر برسد.

نمایی که به آن نگاه می‌کنید دوباره مونتاژ شده است. مدت‌ها پیش، احتمالاً در یک زلزله، فرو ریخت و قطعات آن قرن‌ها روی هم انباشته شدند. باستان‌شناسان اتریشی در دهه 1970 با استفاده از بلوک‌های اصلی آن را بازسازی کردند. این روش آناستیلوز نام دارد و فقط اجازه می‌دهد مواد اصلی افتاده را دوباره در جای خود قرار دهند. مجسمه‌های داخل طاقچه‌ها کپی هستند. نسخه‌های اصلی سال‌ها پیش به وین رفته‌اند و در موزه‌ای در آنجا نگهداری می‌شوند.

در بالای جاده بندر، تئاتر بزرگ قرار دارد که در شیب تپه بریده شده است. این تئاتر بسیار بزرگ است. معمولاً ظرفیت صندلی‌ها حدود ۲۵۰۰۰ نفر است و حتی با ایستادن در پایین می‌توانید مقیاس را حس کنید. از نیمه راه بالا بروید و برگردید. جاده مستقیم پایین به سمت غرب و به سمت جایی که زمانی بندر بود، امتداد دارد. کشتی‌ها در آنجا تخلیه می‌شدند و مسافران از این خیابان مستقیماً به شهر می‌رفتند.

این تئاتر در عهد جدید آمده است. کتاب اعمال رسولان، آشوبی را در افسس توصیف می‌کند که شامل نقره‌کارانی بود که زیارتگاه‌های نقره‌ای کوچکی از الهه آرتمیس می‌ساختند. آنها به موعظه پولس اعتراض کردند و استدلال کردند که این کار تجارت آنها را تهدید می‌کند و جمعیتی در تئاتر جمع شدند. هر برداشتی که از این روایت داشته باشید، به چیزی واقعی اشاره دارد. آیین آرتمیس در اینجا یک صنعت بزرگ و سودآور بود، با کارگاه‌ها، زائران و سوغاتی‌ها.

خود معبد غایب بزرگ است. این معبد در زمینی مسطح در نزدیکی سلجوق مدرن قرار داشت و نویسندگان باستانی آن را در میان عجایب هفتگانه به حساب می‌آوردند. بیش از یک بار بازسازی شد و سرانجام از رده خارج شد. امروزه این مکان یک زمین باتلاقی با یک ستون ایستاده است که از طبل‌های پراکنده مونتاژ شده است، که اغلب لانه لک‌لکی بر روی آن قرار دارد. به هر حال بروید. تضاد بین شهرت و بقایای آن، تمام هدف بازدید است.

خانه‌های تراس‌دار به بلیط جداگانه نیاز دارند و آن را بازپرداخت می‌کنند. این خانه‌ها خانه‌های خانواده‌های ثروتمند بودند که به صورت بلوک‌هایی در دامنه تپه، یکی بالای دیگری ساخته شده بودند. در داخل، کف‌های موزاییکی، دیوارهای نقاشی شده با پنل‌های قرمز و زرد، روکش مرمر، حیاط‌ها و کانال‌های گرمایشی در زیر کف‌ها وجود دارد. یک سقف مدرن کل مجموعه را پوشانده است و سیستمی از راهروهای مرتفع به شما امکان می‌دهد به اتاق‌ها نگاه کنید. گچ نقاشی شده در اینجا غافلگیرکننده است.

چیزهای کوچک، روزمرگی را حمل می‌کنند. یک توالت عمومی با نیمکتی بلند از صندلی‌های سنگی و کانالی از آب روان در زیر آن وجود دارد. تخته‌های بازی به صورت تخته سنگفرش‌هایی تراشیده شده‌اند که مردم در آنجا منتظر می‌مانند. کف مغازه‌ها در امتداد خیابان مرمری، تکه‌هایی از موزاییک را حفظ کرده است. روی یکی از سنگفرش‌ها، ردپایی حک شده در کنار سر یک زن وجود دارد که اغلب به بازدیدکنندگان به عنوان تبلیغی برای یک فاحشه خانه توضیح داده می‌شود. این داستان را به عنوان یک داستان عامیانه در نظر بگیرید تا یک واقعیت ثابت شده.

مهم‌ترین واقعیت در مورد افسس نامرئی است. این شهر به بندر خود وابسته بود و رودخانه‌ای که خلیج را تغذیه می‌کرد، گل و لای حمل می‌کرد. در طول قرن‌ها، خط ساحلی به سمت غرب حرکت کرد. لایروبی بارها و بارها تلاش شد و نتوانست با آن همگام شود. کشتی‌ها دیگر نیامدند. امروزه دریا چندین کیلومتر دورتر است و بندر قدیمی زمین کشاورزی است. یک شهر می‌تواند به خوبی اداره شود، به خوبی ساخته شده باشد و به خوبی متصل باشد، اما همچنان در برابر رودخانه‌ای که گل و لای حمل می‌کند، شکست بخورد.

زمان بازدید خود را با اتوبوس‌ها تنظیم کنید. کشتی‌های کروز در کوش‌آداسی پهلو می‌گیرند و گروه‌های بزرگی اواسط صبح می‌رسند و اوایل بعد از ظهر آنجا را ترک می‌کنند. قبل و بعد از آن پنجره، این مکان بسیار ساکت‌تر است. دو دروازه به خرابه‌ها خدمت می‌کنند، یکی بالایی و یکی پایینی، و تاکسی‌ها بین آنها حرکت می‌کنند. ورود از بالا به معنای پیاده‌روی در سراشیبی از میان کل شهر و پایان دادن به نزدیکی تئاتر است که در گرما مسیر آسان‌تری است.

افسس با رم به پایان نرسید. این شهر تحت حکومت بیزانس ادامه یافت و مسیحیت آن را تغییر شکل داد. کلیسای بزرگی مرتبط با مریم مقدس در نزدیکی جاده بندر قرار دارد. بر روی تپه سلجوق، بقایای کلیسای سنت جان قرار دارد که بر روی قبری که به طور سنتی به عنوان قبر رسول شناخته می‌شود، ساخته شده است، با قلعه‌ای در بالای آن و مسجدی در پایین. این مکان مدت‌ها پس از ساخته شدن خیابان‌های رومی، در حال تغییر بوده است.

به سمت کتابخانه در انتها برگردید. خیابان مرمری را پیدا کنید و به شیارهای چرخ که در سنگفرش کنده شده‌اند نگاه کنید. گاری‌ها آنها را، یک به یک، در طول نسل‌ها ساخته‌اند. سپس به پاهای خود روی همان سنگ نگاه کنید. افسس خرابه‌ای نیست که نیاز به تخیل داشته باشد. سطوح، اصلی هستند. هر وصله براق زیر کفش‌هایتان، توسط کسی درست شده که در یک روز معمولی، با چیزی که همراه داشته، به جایی رفته است.