بازار کمرالتی

سه ثانیه چشمانتان را ببندید و فقط گوش دهید. یک آسیاب فلزی جایی در سمت چپ شما جیغ می‌کشد. لیوان‌های چای روی سینی تاب‌دار به هم می‌خورند. فروشنده‌ای با صدای آهنگین قیمت‌ها را اعلام می‌کند و قهوه‌ی برشته از کنارتان می‌گذرد و به دنبال آن گوشت کبابی و صابون. بالای سر، سایبان‌ها و برگ‌های مو، نور خورشید را به صورت لکه‌هایی فیلتر می‌کنند. حالا چشمانتان را باز کنید. اینجا کمرالتی، قلب بازار ازمیر است و حدود چهارصد سال است که در این کوچه‌ها تجارت، بحث و غذا خوردن انجام می‌شود.

اینجا راز پنهان در دید ساده است. شریان اصلی، خیابان آنافارتالار، در یک قوس طولانی و صاف خم می‌شود و خیابان‌ها تقریباً هرگز به طور تصادفی چنین پیچ و خمی ندارند. این قوس از خط ساحلی یک بندر ناپدید شده پیروی می‌کند. کشتی‌ها زمانی در جایی که اکنون مغازه‌ها قرار دارند، لنگر می‌انداختند. از قرن هفدهم به بعد، خلیج داخلی به تدریج پر شد و بازار در سراسر سرزمین جدید گسترش یافت. امروز که در آن منحنی قدم می‌زنید، در امتداد یک خط آبی قدیمی قدم می‌زنید.

کمرالتی به مرکز تجاری شهری تبدیل شد که در آن زمان در جهان با نام سمیرنا، یکی از بنادر بزرگ مدیترانه، شناخته می‌شد. کاروان‌ها از آناتولی داخلی و از ایران، با بار ابریشم، پنبه، انجیر خشک و کشمش، وارد می‌شدند. بازرگانان اروپایی انبارهایی را در نزدیکی آب نگهداری می‌کردند. کالاها در اینجا بین شتربانان و ناخدایان دریایی دست به دست می‌شد. بازار، حلقه اتصال دو جهان بود - جاده‌های کاروانی آسیا و خطوط کشتیرانی اروپا.

برای احساس آن دوران، به کاروانسرای کیزلارآغاسی خان، کاروانسرایی که در سال ۱۷۴۴ تکمیل شد، قدم بگذارید. این کاروانسرا توسط خواجه ارشد کاخ عثمانی در استانبول، یکی از قدرتمندترین مردان امپراتوری، تأمین مالی شد. بازرگانان در طبقه بالا می‌خوابیدند در حالی که حیوانات و محموله‌ها حیاط پایین را پر می‌کردند. امروزه حیاط دارای کافه است و پاساژها جواهرات، عتیقه‌جات و سوغاتی می‌فروشند. با یک قهوه ترک زیر طاق‌ها بنشینید و بگذارید هندسه سنگی صحبت کند.

چند قدم آن طرف‌تر، مسجد حصار، بزرگترین مسجد ازمیر، قرار دارد که در قرن شانزدهم ساخته شده است. نام آن به معنای دژ است، زیرا قلعه‌ای که زمانی از بندر داخلی قدیمی محافظت می‌کرد، در همان نزدیکی قرار داشته است. بیرون، وسیع و آرام است. داخل، یکی از بهترین اتاق‌های شهر با تزئینات نقاشی شده و کارهای چوبی ظریف است. باربرها و مغازه‌داران برای نماز خواندن بین فروش‌ها به داخل می‌آیند. بازدیدکنندگان خارج از زمان نماز می‌توانند وارد شوند. لباس‌های مناسب بپوشید، کفش‌هایتان را درآورید و وقت خود را با آرامش بگذرانید.

حالا خیابان هاورا را پیدا کنید - نام آن به معنای خیابان کنیسه است. پس از سال ۱۴۹۲، یهودیانی که از اسپانیا اخراج شدند، به امپراتوری عثمانی پناه بردند و بسیاری از آنها در اسمیرنا ساکن شدند. جامعه آنها مجموعه‌ای قابل توجه از کنیسه‌ها را در اینجا ساخت که تقریباً دیوار به دیوار یکدیگر ایستاده‌اند و قدمت برخی از آنها به قرن‌ها پیش برمی‌گردد. چندین مورد از آنها بازسازی شده و قابل بازدید هستند. خود خیابان یک بازار غذای پر سر و صدا است که ماهی، سبزیجات و ترشی می‌فروشد. کمتر جایی در جهان تجارت روزانه و میراث را تا این حد از نزدیک در بر می‌گیرد.

خوردن نیمی از دلیل آمدن است. بویوز، یک شیرینی چرب و متراکم با ریشه سفاردی را امتحان کنید که به صورت لایه لایه پخته شده و گرم با یک تخم مرغ آب‌پز خورده می‌شود - صبحانه کلاسیک ازمیر. کومرو، یک ساندویچ تست شده با سوسیس و پنیر که مردم محلی به شدت از آن دفاع می‌کنند را امتحان کنید. قهوه‌پزها طبق سفارش آسیاب می‌کنند و دکه‌های لوکما حلقه‌های خمیر شیرین را در روغن داغ سرخ می‌کنند. صف‌های خریداران محلی را دنبال کنید. در بازاری به این قدمت، جمعیت دقیقاً می‌دانند چیزهای خوب کجا هستند.

در لبه بالایی بازار چیزی بسیار قدیمی‌تر قرار دارد - آگورای اسمیرنا، بازار شهر رومی. زلزله‌ای در سال ۱۷۸ میلادی اسمیرنا را ویران کرد و امپراتور مارکوس اورلیوس به تأمین مالی بازسازی آن کمک کرد. آنچه که به بهترین شکل باقی مانده است، زیر زمین است: دالان‌های طاق‌دار طولانی با ردیف‌هایی از طاق‌ها، خنک و کم‌نور، جایی که یک کانال آب باستانی هنوز در آن جریان دارد. با ایستادن در آنجا، متوجه می‌شوید که این محله نزدیک به دو هزار سال است که به طور مداوم در حال تجارت بوده است.

به کوچه‌ها برگردید، توجه کنید که چگونه کسب و کارها در کنار هم جمع شده‌اند، عادتی که از اصناف عثمانی به ارث رسیده است. یک خیابان لباس عروس می‌فروشد، خیابان دیگر دکمه و نخ، خیابان دیگر طلا، خیابان دیگر ادویه و آجیل. مسگران در یک گوشه چکش می‌زنند، در حالی که مغازه‌های کفش فروشی یک بلوک کامل را پر می‌کنند. این برای بازدیدکنندگان صحنه‌سازی نشده است - این روشی است که بازار خود را سازماندهی می‌کند. اگر در زمین به چیزی نیاز دارید، احتمالاً کسی در کمرالتی آن را می‌فروشد و همسایه‌اش همان چیز را ارزان‌تر می‌فروشد.

به چای‌فروشان نگاه کنید. آنها در میان جمعیت حرکت می‌کنند و سینی‌هایی را حمل می‌کنند که از سه زنجیر آویزان هستند و پر از لیوان‌های لاله‌شکل هستند. مغازه‌داران با فریاد زدن در کوچه سفارش می‌دهند و لیوان‌های خالی در آستانه در منتظر جمع‌آوری هستند. هزاران مغازه با این سوخت کار می‌کنند. چانه‌زنی برای سوغاتی و طلا طبیعی است، اما برای غذا کمتر. اگر فروشنده‌ای چای پیشنهاد داد، آن را بپذیرید. هیچ هزینه‌ای برای شما ندارد، شما را به هیچ کاری ملزم نمی‌کند و روز را به طرز دلپذیری کند می‌کند.

سعی نکنید کاملاً جهت‌یابی کنید، زیرا گم شدن در اینجا جذابیت اصلی است. از دو لنگر استفاده کنید. در انتهای رو به دریا، برج ساعت میدان کوناک، ساخته شده در سال ۱۹۰۱، نماد ازمیر، قرار دارد. در انتهای بالایی، آگورا قرار دارد. بین آنها، راهروهای سرپوشیده، حیاط‌ها و حیاط‌های مساجد بازار امتداد یافته‌اند. صبح‌های روزهای هفته آرام‌ترین هستند. جمعه‌ها حوالی ظهر، حیاط‌های مساجد را پر می‌کنند و بسیاری از مغازه‌ها یکشنبه‌ها استراحت می‌کنند.

قبل از اینکه از کوچه‌ها خارج شوید، یک بار دیگر زیر سایه‌بان بایستید و دوباره گوش دهید. آسیاب، سینی، قیمت‌های آوازخوان - صداها از امپراتوری‌ها، آتش‌ها و خود بندر بیشتر عمر کرده‌اند. دریا کنار رفته است، اما موج مردم هنوز هر روز صبح می‌آید. شما امروز به آن پیوستید، یک خریدار دیگر در خط ساحلی قدیمی. جایی یک لیوان چای روی پله‌ای فرود می‌آید. آن صدای زنگ کوچک، زنگ واقعی ازمیر است.