خانه مریم مقدس

جاده از میان جنگل کاج بالا می‌رود تا به این مکان برسد و هوا خنکی صعود را حفظ می‌کند. شما در بالای تپه‌ای جنگلی بر فراز ویرانه‌های افسس هستید، تپه‌ای که مدت‌هاست به کوه بلبل معروف است. پرندگان در شاخه‌ها پرواز می‌کنند. آب از جایی در زیر تراس جاری است. خود خانه کوچک است، از سنگ قهوه‌ای خشن ساخته شده، با یک درگاه کوتاه و یک زنگوله در کنار آن. مردم اینجا آرام صحبت می‌کنند بدون اینکه از آنها پرسیده شود. این مکان حجم خود را آموزش می‌دهد.

سنت مرتبط با این خانه به راحتی قابل بیان است. کتاب مقدس مسیحی می‌گوید که عیسی، هنگام مرگ بر روی صلیب، مادرش مریم را به یکی از شاگردان محبوبش سپرد. خاطرات اولیه مسیحیان، آن شاگرد، یوحنا، را با افسس مرتبط می‌کرد، جایی که اعتقاد بر این بود که او در آنجا زندگی کرده و مرده است. از این دو رشته، اعتقادی شکل گرفت. اینکه مریم تحت مراقبت یوحنا به افسس آمد و سال‌های پایانی عمر خود را در خانه‌ای کوچک روی این تپه، دور از شهر پایین، گذراند.

ارزش دارد آنچه را که می‌دانیم و آنچه را که باور داریم، به روشنی بیان کنیم. هیچ متن باستانی از این دامنه تپه نام نمی‌برد. یک سنت رقیب قدیمی، پایان زندگی مریم را در اورشلیم می‌داند، جایی که مقبره‌ای نیز مورد احترام است. کلیسای کاتولیک هرگز حکم رسمی مبنی بر معتبر بودن این خانه صادر نکرده است. کاری که کلیسا انجام داده این است که با احترام با این زیارتگاه رفتار کرده، زیارت‌های آن را متبرک کرده و سه پاپ را برای دعا به اینجا فرستاده است. باور و شواهد در کنار هم در این تراس قرار دارند و زیارتگاه نیز خلاف این را وانمود نمی‌کند.

داستان مدرن، به طرز شگفت‌آوری، در یک اتاق بیمار در آلمان آغاز می‌شود. آن کاترین امریش، راهبه‌ای آگوستینی که در بستر بیماری بود و هرگز سفر نکرده بود، رؤیاهای دقیقی از آخرین خانه مریم در نزدیکی افسس توصیف کرد. خانه‌ای سنگی بر روی تپه، نقشه آن، فاصله‌اش از شهر. نویسنده کلمنس برنتانو رؤیاها را ثبت کرد و آنها در سال‌های پس از مرگ او در سال ۱۸۲۴ منتشر شدند. برای دهه‌ها، این روایت صرفاً کتابی در میان کتاب‌ها باقی ماند.

سپس، در سال ۱۸۹۱، کشیشان ازمیر تصمیم گرفتند کتاب را در زمین آزمایش کنند. یک هیئت اعزامی به رهبری پدران لازاریست با در دست داشتن متن، این تپه‌ها را جستجو کردند. آنها ویرانه‌های یک ساختمان سنگی کوچک را که با محل توصیف شده مطابقت داشت، به همراه چشمه ای در نزدیکی آن پیدا کردند. آنها همچنین چیز دیگری یافتند. روستاییان مسیحی ارتدکس از شیرینجه، در دره آن سوی آن، هر سال در ماه اوت به این مکان زیارتی می‌رفتند و آن را پانایا کاپولو، درگاه مقدس، می‌نامیدند. این کشف، تا حدودی، کشف مجدد حافظه محلی بود.

باستان‌شناسانی که این مکان را بررسی کردند، قضاوت کردند که دیوارهای قابل مشاهده بر روی پایه‌های بسیار قدیمی‌تری قرار دارند و برخی از مواد آن به قرن‌های اول دوران مسیحیت برمی‌گردد. ساختمانی که امروز وارد آن می‌شوید، یک کلیسای کوچک مرمت شده است که در قرن بیستم بالای آن سنگ‌های قدیمی بازسازی شده است. در داخل، به دنبال یک خط قرمز رنگ شده باشید که در امتداد دیوارهای پایینی امتداد دارد. در زیر خط، سنگ‌تراشی اصلی است که در جای خود قرار دارد. در بالای آن، مرمت شده است. این یک اثر معماری غیرمعمول و صادقانه است.

بازدیدهای پاپ، تاریخ مستندی است. پاپ پل ششم در سال ۱۹۶۷ در اینجا دعا کرد، اولین پاپی که این کار را انجام داد. ژان پل دوم در سال ۱۹۷۹ در این معبد جشن گرفت. بندیکت شانزدهم در سال ۲۰۰۶، قبل از اینکه جمعیت در میان درختان پراکنده شوند، در این تراس مراسم عشای ربانی برگزار کرد. صرف نظر از اینکه باستان‌شناسی در نهایت ثابت کند یا هرگز ثابت نکند، این معبد در بالاترین سطح وارد زندگی عبادی کلیسای کاتولیک شده است و بازدیدها به طور دائم این تپه را مشخص می‌کردند.

اینجا همچنین یک مکان عبادت مسلمانان است که برخی از بازدیدکنندگان را شگفت‌زده می‌کند. مریم، که به زبان ترکی مریم نامیده می‌شود، در اسلام به عنوان مادر حضرت عیسی مورد احترام است و یک فصل کامل از قرآن به نام او است. نام او در قرآن بیشتر از عهد جدید ذکر شده است. بازدیدکنندگان مسلمان برای درخواست شفاعت او، به ویژه برای کودکان و سلامتی، به اینجا می‌آیند. در یک روز شلوغ، صف بیرون کلیسا شامل چندین دین به طور همزمان و بدون مراسم خاصی است.

در داخل، کلیسا یک اتاق کوچک، کم‌نور و ساده است که دارای یک محراب و مجسمه مریم در طاقچه محراب است. نور شمع بیشتر تزئینات را انجام می‌دهد. بازدیدکنندگان به آرامی از آنجا عبور می‌کنند، برخی دعا می‌کنند و برخی صرفاً نگاه می‌کنند. یک اتاق کوچک‌تر کناری به طور سنتی با محل خواب مریم مقدس مرتبط است. بدون عکس، بدون سر و صدا، حداکثر یک یا دو دقیقه. بسیاری از مردم بعداً می‌گویند که خودِ کوچکی همان چیزی است که آنها را تحت تأثیر قرار داده است.

در زیر کلیسا، شیرهایی که بر روی دیوار سنگی قرار گرفته‌اند، از آب چشمه جاری هستند و زائران از هر نوع برای نوشیدن و پر کردن بطری‌ها صف کشیده‌اند. در نزدیکی، دیوار آرزوها، قابی پوشیده از هزاران تکه گره خورده، دستمال کاغذی، روبان و دستمال کاغذی، که هر کدام امید کسی را با جوهر یا به یاد او حمل می‌کنند، امتداد دارد. این رسم در بین ادیان این بخش از جهان مشترک است. اگر نوشته‌ها رو به بیرون هستند، چند مورد را بخوانید. آنها دفترچه مهمانان واقعی حرم هستند.

این حرم یک تقویم زنده دارد. مراسم عشای ربانی به طور منظم در کلیسا برگزار می‌شود و هر ساله در ۱۵ آگوست، جشن عروج مریم، زائران به تعداد زیاد در اینجا جمع می‌شوند و زیارت آگوست را که روستاییان شیرینجه مدت‌ها قبل از معروف شدن این مکان برگزار می‌کردند، ادامه می‌دهند. افسس در پایین، وزن خود را به این داستان اضافه می‌کند. در سال ۴۳۱، شورایی از کلیسای اولیه در آن شهر تشکیل جلسه داد و عنوان مادر خدا را برای مریم، در کلیسایی که نام او را بر خود داشت، تأیید کرد.

قبل از رفتن، از صف فاصله بگیرید و زیر درختان زیتون در لبه تراس بایستید. نور از میان برگ‌ها به صورت قطعات کوچک و متحرک به داخل می‌آید. جایی پشت سر شما، شیرهای آب جاری هستند و جنگل به کار عادی خود ادامه می‌دهد. چه به عنوان زائر، چه مورخ یا مسافری که بعدازظهر را پر می‌کند، آمده باشید، تپه به همه دو هدیه یکسان می‌دهد. هوای خنک و لحظه‌ای طولانی از سکوت. هر دو را با خود به پایین کوه ببرید.