Σπίτι της Παναγίας

Ο δρόμος ανηφορίζει μέσα από πευκοδάσος για να φτάσει σε αυτό το μέρος, και ο αέρας διατηρεί τη δροσιά της ανάβασης. Βρίσκεστε ψηλά σε έναν δασώδη λόφο πάνω από τα ερείπια της Εφέσου, ενός λόφου γνωστού από παλιά ως Βουνό Αηδονιού. Τα πουλιά συνεχίζουν να περπατούν στα κλαδιά. Το νερό τρέχει κάπου κάτω από τη βεράντα. Το ίδιο το σπίτι είναι μικρό, χτισμένο από ακατέργαστη καφέ πέτρα, με μια μόνο χαμηλή πόρτα και ένα κουδούνι δίπλα του. Οι άνθρωποι μιλάνε ήσυχα εδώ χωρίς να τους ρωτήσουν. Το μέρος διδάσκει τον δικό του ήχο.

Η παράδοση που συνδέεται με αυτό το σπίτι λέγεται εύκολα. Οι χριστιανικές γραφές καταγράφουν ότι ο Ιησούς, πεθαίνοντας στο σταυρό, εμπιστεύτηκε τη μητέρα του Μαρία σε έναν αγαπημένο μαθητή. Η πρώιμη χριστιανική μνήμη συνέδεσε αυτόν τον μαθητή, τον Ιωάννη, με την Έφεσο, όπου πιστεύεται ότι έζησε και πέθανε. Από αυτά τα δύο νήματα γεννήθηκε μια πεποίθηση. Ότι η Μαρία ήρθε στην Έφεσο υπό τη φροντίδα του Ιωάννη και ότι πέρασε τα τελευταία της χρόνια σε ένα μικρό σπίτι σε αυτόν τον λόφο, μακριά από την πόλη από κάτω.

Αξίζει να πούμε ξεκάθαρα τι είναι γνωστό και τι πιστεύεται. Κανένα αρχαίο κείμενο δεν κατονομάζει αυτή την πλαγιά του λόφου. Μια παλιά αντίπαλη παράδοση τοποθετεί το τέλος της ζωής της Μαρίας στην Ιερουσαλήμ, όπου επίσης τιμάται ένας τάφος. Η Καθολική Εκκλησία δεν έχει εκδώσει ποτέ επίσημη απόφαση που να κηρύσσει αυθεντικό αυτό το σπίτι. Αυτό που έκανε η Εκκλησία είναι να φέρεται στο ιερό με σεβασμό, να ευλογεί τα προσκυνήματά του και να στέλνει τρεις πάπες εδώ για να προσευχηθούν. Η πίστη και η μαρτυρία βρίσκονται δίπλα-δίπλα σε αυτή τη βεράντα, και το ιερό δεν ισχυρίζεται το αντίθετο.

Η σύγχρονη ιστορία ξεκινά, παραδόξως, σε ένα ιατρείο στη Γερμανία. Η Άννα Κάθριν Έμεριχ, μια κατάκοιτη Αυγουστινιανή μοναχή που δεν ταξίδεψε ποτέ, περιέγραψε λεπτομερή οράματα της τελευταίας κατοικίας της Μαρίας κοντά στην Έφεσο. Ένα πέτρινο σπίτι σε έναν λόφο, τη διαρρύθμισή του, την απόστασή του από την πόλη. Ο συγγραφέας Κλέμενς Μπρεντάνο κατέγραψε τα οράματα και δημοσιεύθηκαν τα χρόνια μετά τον θάνατό της το 1824. Για δεκαετίες η αφήγηση παρέμεινε απλώς ένα βιβλίο ανάμεσα σε βιβλία.

Στη συνέχεια, το 1891, ιερείς από τη Σμύρνη αποφάσισαν να δοκιμάσουν το βιβλίο στο έδαφος. Μια αποστολή με επικεφαλής Λαζαριστές πατέρες έψαξε αυτούς τους λόφους με το κείμενο στο χέρι. Βρήκαν τα ερείπια ενός μικρού πέτρινου κτιρίου που ταίριαζε με την περιγραφόμενη τοποθεσία, με μια πηγή κοντά. Βρήκαν επίσης κάτι άλλο. Ορθόδοξοι Χριστιανοί χωρικοί από το Σιρίντζε, στην κοιλάδα πέρα, ήδη έκαναν προσκύνημα σε αυτό το σημείο κάθε Αύγουστο, αποκαλώντας το Παναγία Καπουλού, την πύλη του Παναγίου. Η ανακάλυψη ήταν, εν μέρει, μια ανακάλυψη της τοπικής μνήμης.

Οι αρχαιολόγοι που εξέτασαν τον χώρο έκριναν ότι τα ορατά τείχη στηρίζονταν σε πολύ παλαιότερα θεμέλια, με κάποιο υλικό να φτάνει πίσω στους πρώτους αιώνες της χριστιανικής εποχής. Το κτίριο στο οποίο μπαίνετε σήμερα είναι ένα αναπαλαιωμένο παρεκκλήσι, ξαναχτισμένο πάνω από αυτές τις παλιές πέτρες τον εικοστό αιώνα. Στο εσωτερικό, αναζητήστε μια ζωγραφισμένη κόκκινη γραμμή που τρέχει κατά μήκος των κάτω τειχών. Κάτω από τη γραμμή, η τοιχοποιία είναι η αρχική, που βρέθηκε στη θέση της. Πάνω από αυτήν, αποκατάσταση. Είναι ένα ασυνήθιστα έντιμο αρχιτεκτονικό έργο.

Οι παπικές επισκέψεις είναι καταγεγραμμένη ιστορία. Ο Πάπας Παύλος ο Έκτος προσευχήθηκε εδώ το 1967, ο πρώτος Πάπας που το έκανε. Ο Ιωάννης Παύλος ο Δεύτερος τέλεσε τη λειτουργία στο ιερό το 1979. Ο Βενέδικτος ο Δέκατος Έκτος τέλεσε τη Λειτουργία σε αυτή τη βεράντα το 2006, πριν ένα πλήθος απλωθεί ανάμεσα στα δέντρα. Ό,τι και αν τελικά αποδείξει ή όχι η αρχαιολογία, το ιερό έχει εισέλθει στη λατρευτική ζωή της Καθολικής Εκκλησίας στο υψηλότερο επίπεδο και οι επισκέψεις σηματοδότησαν τον λόφο μόνιμα.

Αυτό είναι επίσης ένας μουσουλμανικός τόπος προσευχής, κάτι που εκπλήσσει ορισμένους επισκέπτες. Η Μαρία, που ονομάζεται Meryem στα τουρκικά, τιμάται στο Ισλάμ ως η μητέρα του προφήτη Ιησού και ένα ολόκληρο κεφάλαιο του Κορανίου φέρει το όνομά της. Αναφέρεται ονομαστικά στο Κοράνι πιο συχνά από ό,τι στην Καινή Διαθήκη. Οι μουσουλμάνοι επισκέπτες έρχονται εδώ για να ζητήσουν τη μεσολάβησή της, ειδικά για τα παιδιά και την υγεία. Σε μια πολυάσχολη μέρα, η ουρά έξω από το παρεκκλήσι περιλαμβάνει πολλές θρησκείες ταυτόχρονα, χωρίς τελετές γι' αυτό.

Στο εσωτερικό, το παρεκκλήσι είναι ένα μόνο μικρό δωμάτιο, σκοτεινό και απλό, με ένα βωμό και ένα άγαλμα της Μαρίας στην κόγχη της αψίδας. Το φως των κεριών κάνει το μεγαλύτερο μέρος της διακόσμησης. Οι επισκέπτες περνούν αργά, κάποιοι προσεύχονται, κάποιοι απλώς κοιτάζουν. Ένα μικρότερο πλευρικό δωμάτιο παραδοσιακά συνδέεται με τον χώρο ύπνου της Μαρίας. Χωρίς φωτογραφίες, χωρίς θόρυβο, ένα ή δύο λεπτά το πολύ. Πολλοί άνθρωποι λένε αργότερα ότι η ίδια η μικρότητα είναι αυτό που τους συγκίνησε.

Κάτω από το παρεκκλήσι, βρύσες τοποθετημένες σε έναν πέτρινο τοίχο που τρέχει με νερό από την πηγή, και προσκυνητές κάθε είδους περιμένουν στην ουρά για να πιουν και να γεμίσουν μπουκάλια. Κοντά εκτείνεται ο τοίχος των ευχών, ένα πλαίσιο καλυμμένο με χιλιάδες δεμένα κομμάτια, χαρτοπετσέτες, κορδέλες και χαρτομάντιλα, το καθένα από τα οποία φέρει την ελπίδα κάποιου σε μελάνι ή σε ανάμνηση. Το έθιμο είναι κοινό σε όλες τις θρησκείες σε αυτό το μέρος του κόσμου. Διαβάστε μερικά αν η γραφή είναι στραμμένη προς τα έξω. Είναι το πραγματικό βιβλίο επισκεπτών του ιερού.

Το ιερό διατηρεί ένα ζωντανό ημερολόγιο. Η λειτουργία τελείται τακτικά στο παρεκκλήσι, και κάθε χρόνο στις 15 Αυγούστου, την εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, οι προσκυνητές συγκεντρώνονται εδώ σε αριθμούς, συνεχίζοντας το αυγουστιάτικο προσκύνημα που έκαναν οι κάτοικοι του Şirince πολύ πριν ο χώρος γίνει διάσημος. Η Έφεσος από κάτω προσθέτει το δικό της βάρος στην ιστορία. Το έτος 431, ένα συμβούλιο της πρώιμης Εκκλησίας συνεδρίασε σε αυτήν την πόλη και επιβεβαίωσε για την Μαρία τον τίτλο Μητέρα του Θεού, σε μια εκκλησία που έφερε το όνομά της.

Πριν φύγετε, απομακρυνθείτε από την ουρά και σταθείτε κάτω από τις ελιές στην άκρη της βεράντας. Το φως μπαίνει μέσα από τα φύλλα σε μικρά κινούμενα κομμάτια. Κάπου πίσω σας, οι βρύσες τρέχουν και το δάσος συνεχίζει την κανονική του λειτουργία. Είτε ήρθατε ως προσκυνητής, ιστορικός είτε ταξιδιώτης που γεμίζει ένα απόγευμα, ο λόφος προσφέρει σε όλους τα ίδια δύο δώρα. Δροσερό αέρα και μια μεγάλη στιγμή ησυχίας. Πάρτε και τα δύο μαζί σας κάτω από το βουνό.