کوه نمرود

حتی در ماه اوت، هوا در قله سرد است. آخرین بخش صعود از میان شن‌های سست می‌گذرد و هر قدم صدای خشک و تق‌تق می‌دهد. نفستان بند می‌آید - قله بالای ۲۰۰۰ متر ارتفاع دارد و هوا رقیق است. سپس مسیر می‌پیچد و شما در میان سرهای سنگی که روی زمین قرار گرفته‌اند ایستاده‌اید، هر کدام بلندتر از شما. باد مستقیماً از روی خط الراس می‌وزد. اینجا هیچ چیز نمی‌روید. فقط سنگ‌های رنگ‌پریده خرد شده، در هر جهتی وجود دارد.

اینجا یک مقبره و یک پناهگاه با هم است. پادشاه کوماژن به نام آنتیوخوس اول در قرن اول پیش از میلاد دستور ساخت آن را داد. کوماژن پادشاهی کوچکی بود که بین دنیای روم در غرب و دنیای پارت در شرق قرار داشت. هرگز قدرت بزرگی نبود. با این حال، آنتیوخوس ایده بسیار بزرگی در مورد جایگاه خود در نظم امور داشت و این ایده را بر قله کوه قرار داد.

تپه در مرکز مصنوعی است. کارگران آن را از سنگ‌های شکسته ساخته‌اند که به صورت مخروطی روی هم انباشته شده‌اند و تقریباً پنجاه متر به ارتفاع قله طبیعی اضافه می‌کنند. تقریباً به طور قطع، در زیر آن، اتاق تدفین قرار دارد. تقریباً - زیرا هرگز پیدا نشده است. سنگ سست، تونل‌زنی را خطرناک می‌کند و به هر حفاری می‌لغزد. تلاش‌هایی با حفاری و سنجش از دور انجام شده است. اتاق، اگر آنجا باشد، مهر و موم شده باقی مانده است.

دو تراس در دو طرف تپه قرار دارند، یکی رو به شرق و دیگری رو به غرب. هر کدام از آنها دارای یک صفوف یکسان بودند: پنج پیکر نشسته، چند متر قد، با یک شیر در یک انتها و یک عقاب در انتهای دیگر. اجساد هنوز در ردیف‌های خود قرار دارند. سرها افتاده‌اند - زلزله‌ها در طول قرن‌ها آنها را به پایین آورده‌اند - و اکنون روی زمین در مقابل اجساد قرار دارند. به همین دلیل است که می‌توانید به این چهره‌ها در چشم نگاه کنید.

به کسانی که آنجا نشسته‌اند نگاه کنید. خدایان عمداً دوگانه هستند. یکی به عنوان زئوس و اوروماسدس نامگذاری شده است که یک نام یونانی را به یک نام فارسی پیوند می‌دهد. دیگری آپولو، میترا، هلیوس و هرمس را در یک شکل واحد ترکیب می‌کند. سومی هراکلس را با آرتاگنس و آرس ادغام می‌کند. در کنار آنها الهه کوماژن و در کنار او، آنتیوخوس نشسته است. پادشاه خود را در ردیف خدایان خود، در همان مقیاس، روی همان نیمکت قرار داد.

پشت تخت‌ها کتیبه‌ای طولانی به زبان یونانی وجود دارد. این کتیبه فرمانی از آنتیوخوس است که نحوه اداره پناهگاه را مشخص می‌کند. این کتیبه روزهای جشنواره را نامگذاری می‌کند، پیشکش‌ها را شرح می‌دهد و کاهنان را در مورد وظایف و لباس‌هایشان راهنمایی می‌کند. همچنین هر کسی را که به مکان آسیب برساند، نفرین می‌کند. قبل از بازدید، ترجمه آن را بخوانید. سپس این مکان بسیار منطقی‌تر می‌شود - نه یک ویرانه ناشناس، بلکه پروژه یک مرد خاص و بسیار خاص.

در تراس غربی تخته سنگی وجود دارد که متخصصان هنوز در مورد آن بحث می‌کنند. این تخته سنگی شیری پوشیده از ستاره و بالای پشت آن سه سیاره را نشان می‌دهد. محققان آن را به عنوان یک طالع بینی می‌خوانند، سابقه‌ای از یک ترتیب خاص آسمان در یک روز خاص. اگر این قرائت درست باشد، جزو قدیمی‌ترین طالع بینی‌های یونانی باقی مانده است که در سنگ حک شده است. اینکه کدام روز را نشان می‌دهد، مورد اختلاف است. پیشنهاداتی شامل تاجگذاری و تأسیس پناهگاه است.

بیشتر بازدیدکنندگان برای طلوع یا غروب خورشید می‌آیند. دلیل عملی فراتر از نور وجود دارد. تراس شرقی اولین خورشید را مستقیماً بر روی سطوح می‌تابد. تراس غربی آخرین خورشید را. مجسمه‌ها با در نظر گرفتن این موضوع چیده شده‌اند. اگر فقط می‌توانید یکی را انتخاب کنید، غروب خورشید را در نظر بگیرید. صعود گرم‌تر است، جمعیت معمولاً کمتر است و شما در نور روز رو به زوال به پایین می‌روید تا در تاریکی.

این مکان عملاً برای مدت طولانی از دنیای خارج پنهان بود. مردم محلی کوه را می‌شناختند، اما هیچ سابقه وسیع‌تری وجود نداشت. در سال ۱۸۸۱، به یک مهندس آلمانی به نام کارل سستر، که در حال بررسی جاده‌ها در منطقه بود، در مورد مجسمه‌هایی در قله‌ای گفته شد. او به بالای کوه رفت و آنچه را که یافته بود گزارش داد. بررسی سیستماتیک پس از آن انجام شد، اگرچه نقشه‌برداری از تراس‌ها دهه‌ها طول کشید و چندین تیم دوباره از آنجا بازدید کردند. یونسکو در سال ۱۹۸۷ نمرود را به فهرست میراث جهانی اضافه کرد.

کوماژن آثار دیگری در این منطقه به جا گذاشت. در آرسامیا، یک نقش برجسته، آنتیوخوس را در حال دست دادن با هراکلس نشان می‌دهد و یک کتیبه طولانی در کنار یک ستون عمیق که در سنگ حک شده است، قرار دارد. در کاراکوش، یک تپه تدفین برای زنان سلطنتی با ستون‌های ایستاده مشخص شده است. پل رومی در سندره هنوز بر روی رودخانه مجاور آن قرار دارد. یک روز کامل در استان آدیامان می‌تواند همه آنها را در خود جای دهد و رانندگی بین آنها بخشی از لذت آن است.

این مجسمه‌ها از سنگ آهک هستند و کوه به آنها فشار می‌آورد. یخبندان به ترک‌ها نفوذ می‌کند، آب یخ می‌زند و منبسط می‌شود و سطوح پوسته پوسته می‌شوند. تیم‌های حفاظت سال‌هاست که در اینجا روی تثبیت سنگ به جای مونتاژ مجدد مجسمه‌ها کار می‌کنند. قرار دادن مجدد سرها روی بدن‌ها چشمگیر به نظر می‌رسد، اما خطر آسیب بیشتر را به همراه دارد و در مورد جزئیاتی که هیچ کس نمی‌تواند تأیید کند، حدس و گمان می‌زند. بنابراین سرها روی زمین می‌مانند و استدلال برای رها کردن آنها در آنجا استدلال خوبی است.

رسیدن به اینجا نیاز به برنامه‌ریزی دارد. این کوه در استان آدیامان، بسیار دور از ساحل قرار دارد و نزدیکترین شهرها کاهتا و خود آدیامان هستند. مینی‌بوس‌ها تا پارکینگ زیر قله می‌روند و بخش پایانی پیاده‌روی است. برف ماه‌ها جاده را می‌بندد، بنابراین فصل تقریباً از اواخر بهار تا اوایل پاییز است. قبل از حرکت، شرایط را بررسی کنید. آب و هوا در خط الراس سریع‌تر از دشت تغییر می‌کند.

پادشاهی دوام نیاورد. کوماژن کمی پس از آنتیوخوس در امپراتوری روم ادغام شد و نگهداری از پناهگاه متوقف شد. کاهنانی که او در فرمان خود برای آنها تعیین کرده بود، سرانجام کسی را نداشتند که به آنها حقوق بدهد. بقیه کارها را زلزله‌ها، در یک دوره بسیار طولانی، انجام دادند. نکته عجیب این است که این بنای یادبود هنوز آنچه را که او می‌خواست، انجام می‌داد. تقریباً هیچ کس پادشاهی را به یاد نمی‌آورد و بسیاری از مردم این سرها را می‌شناسند.

قبل از پایین رفتن، از گروه دور شوید و مدتی به یک سر نگاه کنید. چشم‌ها گشاد هستند، ریش به صورت فرهای منظم و محکم تراشیده شده است و سطح آن از باد سوراخ سوراخ شده است. این صورت برای دیده شدن از پایین، از فاصله دور، توسط افرادی که مسافت زیادی را بالا رفته بودند، بریده شده است. شما همین الان آن بالا رفتن را انجام داده‌اید. پادشاهی که دستور آن را داده بود می‌خواست دقیقاً در همین نقطه به یاد آورده شود. شما که اینجا آرام ایستاده‌اید، کاری را که او خواسته بود انجام می‌دهید.