قلعه آلانیا

باد قبل از منظره به شما می‌رسد. اینجا روی صخره، باد از دریای آزاد می‌آید، ثابت و گرم، نمک و بوی خشک آویشن و مریم گلی که روی دامنه‌ها می‌پزند را با خود می‌آورد. دستتان را روی دیوار بگذارید. سنگ ناهموار است، پر از صدف‌های کوچک و شن و در سمت آفتابی آنقدر داغ است که شما را به عقب می‌کشد. در پایین، مرغ‌های دریایی تقریباً بی‌حرکت در جریان هوای رو به بالا آویزان هستند. جیرجیرک‌ها همچنان در میان درختان کاج پرسه می‌زنند. صدای شهر رقیق و دور به گوش می‌رسد.

به شکل زمین نگاه کنید. یک دماغه صخره‌ای شیب‌دار به سمت مدیترانه امتداد یافته است، با ساحلی طولانی که از یک طرف خمیده شده و بندرگاهی فعال که در طرف دیگر قرار دارد. این کل منطق این قلعه در یک نگاه است. هر کسی که این صخره را در دست داشته، دو لنگرگاه را کنترل می‌کرده، امتداد طولانی ساحل را زیر نظر داشته و به راحتی نمی‌توانسته از گرسنگی بمیرد. در پشت همه اینها، کوه‌های توروس مستقیماً از خط ساحلی سر بر آورده‌اند، خاکستری و تا خورده، و هنوز در بهار برف را در خود نگه می‌دارند.

قلعه ای که می‌بینید عمدتاً کار یک حاکم است. در سال ۱۲۲۱، سلطان سلجوقی، علاءالدین کیقباد اول، این شهر را تصرف کرد. او نام خود را بر آن گذاشت و آن را به اقامتگاه زمستانی تبدیل کرد، دور از سرمای فلات داخلی. سپس به ساخت و ساز پرداخت. دیوارها در امتداد خط الراس صخره‌ها کشیده شدند، برج‌ها در جایی که زمین اجازه می‌داد قرار گرفتند و بندرگاه زیر آن نیز استحکامات دفاعی خود را داشت. این یک پروژه بزرگ بود و به سرعت به پایان رسید.

دیوارها در درجه اول مقیاسی هستند که باید قدرشان را دانست. آنها چندین کیلومتر در امتداد خط الراس طبیعی دماغه حرکت می‌کنند و به جای جنگیدن با صخره، با آن بالا و پایین می‌روند. در بعضی جاها، دیوار صخره است و فقط یک جان‌پناه کوتاه به بالای آن اضافه شده است. ده‌ها برج در امتداد خط الراس قرار دارند. برخی مربع شکل و برخی گرد هستند و فاصله آنها به جای یک الگوی منظم، از زمین پیروی می‌کند. حتی پیمودن بخشی از این مسیر در گرما تلاش زیادی می‌طلبد.

در کنار بندر، برج سرخ قرار دارد و شایسته است از نزدیک دیده شود. این بنا هشت ضلعی است و پایه آن از سنگ و بالا از آجر قرمز ساخته شده است، که نام آن نیز از همین جا گرفته شده است. کتیبه‌ای روی برج، سال ۱۲۲۶ را ثبت کرده و به سازنده‌ای که اهل حلب بوده، نسبت می‌دهد. در داخل، کف‌ها دور یک ستون مرکزی قرار گرفته‌اند و یک مخزن در پایین قرار دارد تا آب را برای محاصره نگه دارد. این یک ساختمان نظامی جدی است، نه یک تزئین.

درست در امتداد ساحل برج، چیزی نادرتر وجود دارد. ردیفی از خلیج‌های طاق‌دار مستقیماً به دریا باز می‌شوند، در خط آب در صخره بریده و ساخته شده‌اند. این کارخانه کشتی‌سازی سلطان بود که کمی پس از برج به پایان رسید. کشتی‌ها در زیر آن طاق‌ها ساخته و تعمیر می‌شدند، در برابر آفتاب و آب و هوا محافظت می‌شدند و مستقیماً به آب انداخته می‌شدند. سلجوقیان یک قدرت زمینی از آناتولی داخلی بودند. ساخت ناوگان مدیترانه‌ای در اینجا یک تغییر عمدی در جاه‌طلبی بود.

آب مشکل همیشگی این صخره بود. در بالای آن چشمه وجود ندارد. بنابراین سازندگان، آب‌انبارهایی حفر و اندود کردند و آب باران را از پشت بام‌ها و سطوح سنگفرش شده به داخل آنها هدایت کردند. تعدادی از آنها باقی مانده‌اند، تاریک و خنک، و برخی هنوز پس از باران آب را در خود نگه می‌دارند. وقتی روی یک شیب گرم و بی‌درخت ایستاده‌اید، آب‌انبارها بیشتر از هر برجی در مورد نحوه کار قلعه توضیح می‌دهند. قلعه‌ای بدون آب، صرفاً یک تله بسیار بلند است.

در داخل داخلی‌ترین محوطه، در بالاترین نقطه، یک کلیسای کوچک ویران شده از سنگ قرار دارد. نام آن سنت جورج است. دیوارهای آن قدیمی‌تر از قلعه سلجوقی اطراف آن است، که به شما می‌گوید این صخره قبل از سال ۱۲۲۱ مستحکم و مسکونی بوده است. مدافعان بیزانسی و پیش از آن از همین مزایای طبیعی استفاده می‌کردند. وقتی سلجوقیان رسیدند، از هیچ شروع نکردند. آنها بازسازی کردند، گسترش دادند و کتیبه‌های خود را بر روی آنچه تمام کرده بودند، قرار دادند.

در نزدیکی لبه قلعه داخلی، یک نقطه دید با یک شیب طولانی در زیر آن وجود دارد. سنت محلی می‌گوید که زندانیان محکوم به اعدام زمانی به اینجا آورده می‌شدند. طبق داستان، به یک زندانی سنگی داده شد و گفته شد که آن را به دریا بیندازد. اگر سنگ از صخره‌ها عبور می‌کرد و به آب می‌رسید، آن شخص آزاد می‌شد. این بیشتر یک افسانه است تا تاریخ مستند. خودتان با یک سنگریزه کوچک امتحان کنید تا بفهمید چرا این داستان باقی مانده است.

قرن‌ها پس از دوره سلجوقی، مردم به سادگی در اینجا زندگی می‌کردند. منطقه داخل دیوارها شامل یک روستا با خانه‌ها، باغ‌ها، آب‌انبارها، یک مسجد و یک حمام بود. درختان توت برای ابریشم پرورش داده می‌شدند. هنوز هم می‌توانید الگوی آن سکونتگاه را در دیوارهای سنگی کم ارتفاع و تراس‌های بین درختان ببینید. روستا به آرامی خالی شد، زیرا شهر زیر آن رشد کرد و زندگی در بالای تپه شیب‌دار به جای امن بودن، ناخوشایند شد.

امروزه صخره به شکلی متفاوت ساکت است. گربه‌ها روی سنگ‌های باستانی گرم می‌خوابند. گل کاغذی به رنگ صورتی تند از روی دیوارهای باغ سرازیر می‌شود. یک تله‌کابین از ساحل بالا می‌رود که مسیر طولانی صعود را به یک مسیر کوتاه تبدیل می‌کند و جاده‌ای برای ماشین‌ها و مینی‌بوس‌ها دور می‌زند. عکاسان در اواخر بعد از ظهر، زمانی که خورشید به سمت دریا پایین می‌آید و تمام ساحل به رنگ عسل کم‌رنگ درمی‌آید، در نقاط غربی جمع می‌شوند.

جایی روی دیوار، دور از نقاط اصلی پیدا کنید، بنشینید و بگذارید چشمانتان به جای شهر، به افق خیره شود. از اینجا دریا خالی به نظر می‌رسد، همانطور که از دید نگهبانی که مراقب بادبان‌ها است، به نظر می‌رسد. بادی که احساس می‌کنید همان بادی است که تصمیم می‌گرفت کشتی‌ها بیایند یا دور بمانند. توجه کنید که صدای شهر چقدر باید سفر کند تا به شما برسد. سپس به آرامی مسیر را به سمت پایین طی کنید.