Alanya-kasteel

Die wind bereik jou voor die uitsig dit doen. Hier bo op die rots kom dit van die oop see af, bestendig en warm, en dra sout en die droë reuk van tiemie en salie wat op die hange bak. Sit 'n hand op die muur. Die klip is grof, vol klein skulpe en gruis, en warm genoeg aan die sonkant om jou te laat terugtrek. Onder hang meeue amper bewegingloos in die opwaartse windstroom. Sikadas hou aan in die dennebome. Die dorpsgeraas arriveer dun en ver weg.

Kyk na die vorm van die land. 'n Steil rotspunt stoot uit in die Middellandse See, met 'n lang strand wat aan die een kant wegkronkel en 'n werkende hawe wat in die ander kant weggesteek is. Dit is die hele logika van hierdie vesting in een oogopslag. Wie ook al hierdie rots besit het, het twee ankerplekke beheer, 'n lang stuk kus dopgehou en kon nie maklik uitgehonger word nie. Agter dit alles rys die Taurusberge reguit van die kuslyn af, grys en gevou, steeds met sneeu in die lente.

Die vesting wat jy sien, is hoofsaaklik die werk van een heerser. In 1221 het die Seljuk-sultan Alaeddin Keykubad die Eerste hierdie dorp ingeneem. Hy het dit na homself hernoem en dit 'n winterverblyfplek gemaak, weg van die koue van die binnelandse plato. Toe het hy gebou. Mure is langs die rotsrante gebou, torings is geplaas waar die grond dit toegelaat het, en die hawe onder het sy eie verdediging gekry. Dit was 'n groot projek, en dit is vinnig voltooi.

Die mure is die skaal om eerste te waardeer. Hulle volg die natuurlike kruin van die landtong vir etlike kilometers, klim en daal saam met die rots eerder as om daarteen te veg. Op plekke is die muur die krans, met slegs 'n lae borswering bo-op. Dosyne torings beklemtoon die lyn. Sommige is vierkantig, sommige afgerond, en hul spasiëring volg die terrein eerder as enige netjiese patroon. Selfs 'n deel van hierdie stroombaan verg werklike moeite in die hitte.

Langs die hawe staan die Rooi Toring, en dit verdien 'n nader kyk. Dit is agthoekig, gebou van klip aan die basis en rooi baksteen bo, waar die naam vandaan kom. 'n Inskripsie op die toring teken die jaar 1226 aan en erken 'n bouer wat van Aleppo gekom het. Binne word die vloere rondom 'n sentrale pilaar ondersteun, en 'n tenk sit onderaan om water vir 'n beleëring te hou. Dit is 'n ernstige militêre gebou, nie 'n versiering nie.

Net langs die kus van die toring is iets skaarser. 'n Ry gewelfde baaie maak direk oop op die see, uitgekap en in die rots by die waterlyn ingebou. Dit was die sultan se skeepswerf, kort na die toring voltooi. Skepe is onder daardie boë gebou en herstel, beskut teen son en weer, en direk in die water gelanseer. Die Seljuks was 'n landmoondheid van die binnelandse Anatolië. Die bou van 'n Mediterreense vloot hier was 'n doelbewuste verandering van ambisie.

Water was die konstante probleem op hierdie rots. Daar is geen fonteine bo nie. Dus het die bouers tenk gegrawe en uitgevoer, en reën van dakke en geplaveide oppervlaktes daarin gekanaliseer. Verskeie oorleef, donker en koel, sommige hou steeds water na reën. Wanneer jy op 'n warm, boomlose helling staan, verduidelik die tenk meer oor hoe die vesting gewerk het as enige toring. 'n Kasteel sonder water is bloot 'n baie hoë lokval.

Binne die binneste omheining, op die hoogste punt, staan 'n klein verwoeste kerkie van klip. Dit dra die naam Sint Joris. Die mure is ouer as die Seljuk-vesting daaromheen, wat jou vertel dat die rots reeds voor 1221 versterk en bewoon was. Bisantynse en vroeëre verdedigers het dieselfde natuurlike voordele gebruik. Toe die Seljuks daar aankom, het hulle nie van niks af begin nie. Hulle het herbou, uitgebrei en hul eie inskripsies op wat hulle voltooi het, aangebring.

Naby die rand van die binneste kasteel is daar 'n uitkykpunt met 'n lang afgrond daaronder. Plaaslike tradisie sê dat veroordeelde gevangenes eens hierheen gebring is. Volgens die storie is 'n gevangene 'n klip gegee en aangesê om dit in die see te gooi. As die klip die rotse oorstroom en water bereik het, het die persoon vrygekom. Dit is folklore eerder as gedokumenteerde geskiedenis. Probeer dit self met 'n klein klippie en jy sal verstaan waarom die storie voortleef.

Vir eeue na die Seljuk-tydperk het mense eenvoudig hier gewoon. Die gebied binne die mure het 'n dorpie gehad, met huise, tuine, watertenke, 'n moskee en 'n badhuis. Moerbeibome is vir sy gekweek. Jy kan steeds die patroon van daardie nedersetting in die lae klipmure en terrasse tussen die bome sien. Die dorpie het stadig leeg geword soos die dorp onder gegroei het en soos die lewe bo-op 'n steil heuwel ongerieflik eerder as veilig geword het.

Vandag is die rots op 'n ander manier stil. Katte slaap op warm antieke klip. Bougainvillea spoel oor tuinmure in helderpienk. 'n Kabelkar loop vanaf die strand op, wat 'n lang klim in 'n kort rit verander, en 'n pad kronkel om vir motors en minibusse. Fotograwe vergader laatmiddag by die westelike uitkykpunte, wanneer die son na die see sak en die hele strand onder die kleur van ligte heuning kry.

Vind 'n plek op die muur weg van die hoofuitkykpunte, gaan sit en laat jou oë op die horison rus eerder as op die dorp. Van hier af lyk die see leeg, soos dit sou gelyk het vir 'n wag wat vir seile kyk. Die wind wat jy voel, is dieselfde een wat besluit het of skepe kom of wegbly. Let op hoe ver die geluid van die dorp moet reis om jou te bereik. Neem dan die pad stadig af.