Κάστρο Αλάνια

Ο άνεμος σε φτάνει πριν από τη θέα. Εδώ πάνω, στον βράχο, έρχεται από την ανοιχτή θάλασσα, σταθερός και ζεστός, κουβαλώντας αλάτι και την ξερή μυρωδιά θυμαριού και φασκόμηλου που ψήνονται στις πλαγιές. Βάλε το χέρι σου στον τοίχο. Η πέτρα είναι τραχιά, γεμάτη με μικρά κοχύλια και χαλίκι, και αρκετά ζεστή στην ηλιόλουστη πλευρά για να σε κάνει να κάνεις να κάνεις πίσω. Από κάτω, γλάροι κρέμονται σχεδόν ακίνητοι στο ανοδικό ρεύμα. Τα τζιτζίκια συνεχίζουν να πετούν στα πεύκα. Ο θόρυβος της πόλης φτάνει αραιός και μακριά.

Κοιτάξτε το σχήμα της γης. Ένα απότομο βραχώδες ακρωτήριο απλώνεται στη Μεσόγειο, με μια μεγάλη παραλία να καμπυλώνει από τη μία πλευρά και ένα λειτουργικό λιμάνι να κρύβεται στην άλλη. Αυτή είναι όλη η λογική αυτού του φρουρίου με μια ματιά. Όποιος κρατούσε αυτόν τον βράχο έλεγχε δύο αγκυροβόλια, παρακολουθούσε μια μεγάλη ακτή και δεν μπορούσε εύκολα να λιμοκτονήσει. Πίσω από όλα αυτά, τα βουνά του Ταύρου υψώνονται κατευθείαν από την ακτογραμμή, γκρίζα και διπλωμένα, κρατώντας ακόμα χιόνι την άνοιξη.

Το φρούριο που βλέπετε είναι κυρίως έργο ενός ηγεμόνα. Το 1221, ο Σελτζούκος σουλτάνος Αλαεντίν Κεϊκουμπάντ ο Α΄ κατέλαβε αυτήν την πόλη. Την μετονόμασε προς τιμήν του και την έκανε χειμερινή κατοικία, μακριά από το κρύο του οροπεδίου της ενδοχώρας. Στη συνέχεια, την έχτισε. Τείχη χτίστηκαν κατά μήκος των κορυφογραμμών του βράχου, πύργοι τοποθετήθηκαν όπου το επέτρεπε το έδαφος και το λιμάνι από κάτω απέκτησε δική του άμυνα. Ήταν ένα μεγάλο έργο και ολοκληρώθηκε γρήγορα.

Τα τείχη έχουν την κλίμακα που πρέπει να εκτιμήσετε πρώτα. Ακολουθούν τη φυσική κορυφή του ακρωτηρίου για αρκετά χιλιόμετρα, ανεβαίνοντας και κατεβαίνοντας με τον βράχο αντί να τον παλεύουν. Σε ορισμένα σημεία το τείχος είναι ο γκρεμός, με μόνο ένα χαμηλό στηθαίο που έχει προστεθεί στην κορυφή. Δεκάδες πύργοι διακόπτουν τη γραμμή. Μερικοί είναι τετράγωνοι, μερικοί στρογγυλοί και η απόστασή τους ακολουθεί το έδαφος και όχι κάποιο καθαρό μοτίβο. Το περπάτημα ακόμη και σε ένα μέρος αυτής της διαδρομής απαιτεί πραγματική προσπάθεια στη ζέστη.

Κάτω από το λιμάνι βρίσκεται ο Κόκκινος Πύργος και αξίζει να τον δείτε από κοντά. Είναι οκταγωνικός, χτισμένος από πέτρα στη βάση και κόκκινο τούβλο από πάνω, από όπου προέρχεται το όνομα. Μια επιγραφή στον πύργο καταγράφει το έτος 1226 και αποδίδει σε έναν κατασκευαστή που καταγόταν από το Χαλέπι. Στο εσωτερικό, τα δάπεδα στηρίζονται γύρω από έναν κεντρικό πυλώνα, και μια δεξαμενή βρίσκεται στο κάτω μέρος για να συγκρατεί νερό για μια πολιορκία. Είναι ένα σοβαρό στρατιωτικό κτίριο, όχι διακοσμητικό.

Ακριβώς κατά μήκος της ακτής από τον πύργο υπάρχει κάτι πιο σπάνιο. Μια σειρά από θολωτούς κόλπους ανοίγει κατευθείαν στη θάλασσα, λαξευμένους και χτισμένους στον βράχο στην ίσαλο γραμμή. Αυτό ήταν το ναυπηγείο του σουλτάνου, που ολοκληρώθηκε λίγο μετά τον πύργο. Τα πλοία κατασκευάζονταν και επισκευάζονταν κάτω από αυτές τις καμάρες, προστατευμένα από τον ήλιο και τον καιρό, και εκτοξεύονταν κατευθείαν στο νερό. Οι Σελτζούκοι ήταν μια χερσαία δύναμη από την ενδοχώρα της Ανατολίας. Η κατασκευή ενός μεσογειακού στόλου εδώ ήταν μια σκόπιμη αλλαγή φιλοδοξίας.

Το νερό ήταν το μόνιμο πρόβλημα σε αυτόν τον βράχο. Δεν υπάρχουν πηγές στην κορυφή. Έτσι, οι κατασκευαστές έσκαψαν και επένδυσαν δεξαμενές και διοχέτευσαν τη βροχή από στέγες και πλακόστρωτες επιφάνειες σε αυτές. Αρκετές επιβιώνουν, σκοτεινές και δροσερές, μερικές εξακολουθούν να συγκρατούν νερό μετά τη βροχή. Όταν στέκεστε σε μια ζεστή, άδενδρη πλαγιά, οι στέρνες εξηγούν περισσότερα για το πώς λειτουργούσε το φρούριο από ό,τι οποιοσδήποτε πύργος. Ένα κάστρο χωρίς νερό είναι απλώς μια πολύ ψηλή παγίδα.

Μέσα στον εσωτερικό περίβολο, στο υψηλότερο σημείο, βρίσκεται μια μικρή ερειπωμένη εκκλησία χτισμένη από πέτρα. Φέρει το όνομα του Αγίου Γεωργίου. Τα τείχη της είναι παλαιότερα από το φρούριο των Σελτζούκων γύρω του, κάτι που σας λέει ότι ο βράχος ήταν ήδη οχυρωμένος και κατοικημένος πριν από το 1221. Οι Βυζαντινοί και οι παλαιότεροι υπερασπιστές χρησιμοποίησαν τα ίδια φυσικά πλεονεκτήματα. Όταν έφτασαν οι Σελτζούκοι, δεν ξεκίνησαν από το τίποτα. Ξαναέχτισαν, επέκτειναν και έβαλαν τις δικές τους επιγραφές σε ό,τι τελείωσαν.

Κοντά στην άκρη του εσωτερικού κάστρου υπάρχει ένα σημείο θέασης με μια μεγάλη κατηφόρα από κάτω. Η τοπική παράδοση λέει ότι κάποτε έφερναν εδώ καταδικασμένους κρατούμενους. Σύμφωνα με την ιστορία, σε έναν κρατούμενο δόθηκε μια πέτρα και του είπαν να την πετάξει στη θάλασσα. Αν η πέτρα έσπαγε τα βράχια και έφτανε στο νερό, το άτομο ελευθερωνόταν. Αυτή είναι λαογραφία και όχι καταγεγραμμένη ιστορία. Δοκιμάστε το μόνοι σας με ένα μικρό βότσαλο και θα καταλάβετε γιατί η ιστορία επιβιώνει.

Για αιώνες μετά την περίοδο των Σελτζούκων, οι άνθρωποι απλώς ζούσαν εδώ πάνω. Η περιοχή εντός των τειχών φιλοξενούσε ένα χωριό, με σπίτια, κήπους, στέρνες, ένα τζαμί και ένα λουτρό. Καλλιεργούνταν μουριές για μετάξι. Μπορείτε ακόμα να δείτε το μοτίβο αυτού του οικισμού στους χαμηλούς πέτρινους τοίχους και τις βεράντες ανάμεσα στα δέντρα. Το χωριό άδειασε σιγά σιγά καθώς η πόλη από κάτω μεγάλωνε και καθώς η ζωή στην κορυφή ενός απότομου λόφου γινόταν άβολη παρά ασφαλής.

Σήμερα ο βράχος είναι ήσυχος με έναν διαφορετικό τρόπο. Οι γάτες κοιμούνται πάνω σε ζεστή αρχαία πέτρα. Η βουκαμβίλια ξεχειλίζει πάνω από τους τοίχους του κήπου σε έντονο ροζ. Ένα τελεφερίκ ανεβαίνει από την παραλία, το οποίο μετατρέπει μια μεγάλη ανάβαση σε σύντομη διαδρομή, και ένας δρόμος κάνει κύκλους για αυτοκίνητα και μίνι λεωφορεία. Οι φωτογράφοι συγκεντρώνονται στα δυτικά σημεία θέασης αργά το απόγευμα, όταν ο ήλιος πέφτει προς τη θάλασσα και ολόκληρη η παραλία από κάτω παίρνει το χρώμα του απαλού μελιού.

Βρείτε ένα σημείο στον τοίχο μακριά από τα κύρια σημεία θέασης, καθίστε και αφήστε τα μάτια σας να ξεκουραστούν στον ορίζοντα και όχι στην πόλη. Από εδώ η θάλασσα φαίνεται άδεια, όπως θα φαινόταν σε έναν φρουρό που παρακολουθεί τα πανιά. Ο άνεμος που νιώθετε είναι ο ίδιος που αποφάσισε αν τα πλοία θα έρθουν ή αν θα μείνουν μακριά. Παρατηρήστε πόσο μακριά πρέπει να ταξιδέψει ο ήχος της πόλης για να σας φτάσει. Στη συνέχεια, κατεβείτε αργά το μονοπάτι.