Λίμνη Τούζ

Το πρώτο πράγμα είναι η αντανάκλαση. Το καλοκαίρι η επιφάνεια εδώ είναι λευκή, επίπεδη και τεράστια, και το φως έρχεται δύο φορές - μία από τον ουρανό και μία φορά αναπηδά από το έδαφος. Βγείτε έξω και η κρούστα σπάει κάτω από το παπούτσι σας με μια στεγνή ρωγμή, σαν να περπατάτε σε λεπτό πάγο που δεν έχει νερό από κάτω. Ο αέρας είναι ζεστός και εντελώς στεγνός. Γλείψτε το χείλος σας μετά από λίγα λεπτά και θα γευτείτε το αλάτι που έφτασε με τον άνεμο.

Κοιτάξτε τον ορίζοντα και προσπαθήστε να βρείτε πού τελειώνει η στεριά. Σε μια ήσυχη μέρα συχνά δεν μπορείτε. Η πεδιάδα, ο φλοιός και ο ουρανός ενώνονται σε μια χλωμή λωρίδα χωρίς καθαρή άκρη. Αυτή είναι η δεύτερη μεγαλύτερη λίμνη στην Τουρκία σε έκταση, που βρίσκεται σε μια ρηχή λεκάνη στη μέση του οροπεδίου της Ανατολίας. Το μέγεθός της είναι πραγματικό. Το βάθος της όχι. Για μεγάλο μέρος του έτους θα μπορούσατε να περπατήσετε πολύ μακριά και να μείνετε κάτω από τα γόνατά σας.

Αυτή η ρηχότητα εξηγεί όλα τα άλλα εδώ. Την άνοιξη, το νερό που λιώνει και η βροχή απλώνουν ένα λεπτό στρώμα νερού σε όλη τη λεκάνη. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ο ήλιος το απομακρύνει. Το νερό υποχωρεί χιλιόμετρα από το σημείο που βρισκόταν τον Απρίλιο, και αυτό που αφήνει πίσω του είναι αλάτι - μια σκληρή λευκή κρούστα που πήζει καθώς προχωρά η εποχή. Μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού, φορτηγά και μηχανήματα μπορούν να βγουν στην επιφάνεια. Μέχρι τον χειμώνα, το νερό επιστρέφει και η διαδικασία ξεκινά ξανά.

Το αλάτι δεν έχει πουθενά να πάει, και αυτό είναι το κλειδί. Ρυάκια ρέουν σε αυτή τη λεκάνη, αλλά τίποτα δεν ρέει έξω από αυτήν. Κάθε ποτάμι που φτάνει εδώ μεταφέρει διαλυμένα ορυκτά που συλλέγονται από τα βράχια ανάντη. Το νερό εξατμίζεται. Τα ορυκτά παραμένουν. Επαναλάβετε αυτό για χιλιάδες χρόνια σε μια ζεστή, ξηρή λεκάνη χωρίς διέξοδο και θα έχετε νερό πιο αλμυρό από τη θάλασσα. Τίποτα που θα αναγνωρίζατε ως ψάρι δεν μπορεί να ζήσει σε αυτήν.

Αυτή είναι μια από τις κύριες πηγές επιτραπέζιου αλατιού στην Τουρκία. Η παραγωγή είναι απλή κατ 'αρχήν. Ρηχά τηγάνια πλημμυρίζουν, ο ήλιος κάνει τη δουλειά και η κρούστα ξύνεται, πλένεται, καθαρίζεται και συσκευάζεται. Αναζητήστε χαμηλές λευκές κορυφογραμμές στα πεδινά - αυτές είναι συλλεγμένες στοίβες που περιμένουν να συλλεχθούν. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα το αλάτι στο τραπέζι του εστιατορίου σας οπουδήποτε σε αυτή τη χώρα να ξεκίνησε ως νερό που βρισκόταν σε αυτή τη λεκάνη.

Τώρα, το μέρος που οι άνθρωποι δεν περιμένουν. Αυτό το νεκρό μέρος είναι ένα από τα πιο σημαντικά σημεία αναπαραγωγής φλαμίνγκο σε ολόκληρη την περιοχή της Μεσογείου. Χιλιάδες ζευγάρια φωλιάζουν εδώ το καλοκαίρι, σε λασπώδη νησιά στα ρηχά, όπου κανένας αρπακτικός δεν μπορεί εύκολα να περπατήσει. Χτίζουν χαμηλές κωνικές φωλιές από λάσπη. Τα νεοσσοί εκκολάπτονται γκρίζες και συγκεντρώνονται σε μεγάλους παιδικούς σταθμούς. Μέσα από κιάλια, η άκρη του νερού μετατρέπεται σε μια κινούμενη ροζ και άσπρη γραμμή.

Τα φλαμίνγκο είναι εδώ για κάποιο λόγο. Το υπεραλμυρό νερό ταιριάζει σε μικροσκοπικούς οργανισμούς προσαρμοσμένους στην άλμη - γαρίδες άλμης και φύκια ανθεκτικά στο αλάτι - τα οποία τίποτα άλλο δεν ανταγωνίζεται. Τα φλαμίνγκο φιλτράρουν αυτή τη σούπα μέσα από τα λυγισμένα ράμφη τους. Η χρωστική ουσία σε αυτούς τους οργανισμούς είναι αυτή που χρωματίζει τα πουλιά. Ένα φλαμίνγκο δεν γεννιέται ροζ. Τρώει τον τρόπο του να γίνει ροζ με την πάροδο του χρόνου. Η ίδια χρωστική ουσία, που παράγεται από τα φύκια σε τεράστιους αριθμούς, μπορεί επίσης να μετατρέψει τμήματα της ίδιας της λίμνης σε απαλό ροζ χρώμα τις ζεστές μέρες.

Αν έρθετε μετά από βροχή, η εμπειρία αλλάζει εντελώς. Μια μεμβράνη νερού βάθους ενός ή δύο εκατοστών μετατρέπει ολόκληρη τη λεκάνη σε καθρέφτη. Ο ουρανός προσγειώνεται στο έδαφος. Οι άνθρωποι που περπατούν στα πεδινά σημεία φαίνεται να στέκονται πάνω σε σύννεφα και η γραμμή του ορίζοντα εξαφανίζεται. Οι φωτογράφοι το γνωρίζουν αυτό και το σχεδιάζουν. Φέρτε κάτι που δεν σας πειράζει να βραχεί, επειδή το νερό είναι άλμη και θα αφήσει μια λευκή κρούστα σε όλα.

Κοιτάξτε γύρω σας τη γη πέρα από τη λεκάνη. Αυτή είναι η στέπα της Κεντρικής Ανατολίας - επίπεδη, άδενδρη και καλλιεργημένη σε τεράστια χωράφια με σιτάρι και ζαχαρότευτλα με χαμηλό ανάγλυφο. Τα χωριά εμφανίζονται ως συστάδες χαμηλών κτιρίων με έναν μόνο μιναρέ. Οι βοσκοί μετακινούν κοπάδια κατά μήκος των δρόμων. Το χειμώνα αυτό το οροπέδιο γίνεται πραγματικά κρύο, με το χιόνι να βρίσκεται πάνω στο ίδιο έδαφος που θα είναι μια αλμυρή έρημος μέχρι τον Αύγουστο. Λίγα τοπία ταλαντεύονται τόσο πολύ μεταξύ δύο άκρων.

Η λίμνη βρίσκεται υπό πίεση και αυτό αξίζει να το γνωρίζετε ενώ στέκεστε εδώ. Τα υπόγεια ύδατα αντλούνται έντονα για άρδευση στην γύρω πεδιάδα και τα ρυάκια που τροφοδοτούν τη λεκάνη αντλούνται επίσης. Τα τελευταία χρόνια το νερό έχει στεγνώσει νωρίτερα από το συνηθισμένο, πριν τα νεοσσοί φλαμίνγκο είναι έτοιμα. Η κατάσταση διατήρησης προστατεύει την περιοχή στα χαρτιά. Αυτό που στην πραγματικότητα καθορίζει το μέλλον της λίμνης είναι το πόσο νερό καταναλώνουν τα αγροκτήματα γύρω της.

Πρακτικά ζητήματα, επειδή αυτό το μέρος τιμωρεί την απροσεξία. Δεν υπάρχει καθόλου σκιά. Ο φλοιός φαίνεται συμπαγής, αλλά κρύβει μαλακή λάσπη από άλμη σε ορισμένα σημεία, οπότε μείνετε κοντά στις σηματοδοτημένες περιοχές πρόσβασης και μην οδηγείτε πάνω του. Το αλάτι διαβρώνει τα οχήματα και καταστρέφει το δέρμα. Τα γυαλιά ηλίου δεν είναι προαιρετικά, καθώς η αντανακλώμενη λάμψη είναι έντονη για τα μάτια. Ξεπλύνετε τα παπούτσια σας μετά, αλλιώς η λευκή γραμμή στη σόλα θα σας συνοδεύει για μήνες.

Πριν φύγετε, περπατήστε λίγο έξω, σταματήστε και μείνετε ακίνητοι χωρίς να μιλάτε. Συχνά δεν υπάρχει καθόλου ήχος εδώ - ούτε κίνηση, ούτε πουλιά κοντά, ούτε φύλλα, επειδή δεν υπάρχουν δέντρα. Μόνο η θορυβώδης ησυχία ενός πολύ μεγάλου επίπεδου χώρου. Σκύψτε και κοιτάξτε προσεκτικά τον φλοιό. Είναι φτιαγμένος από μικρούς διαφανείς κρυστάλλους με ίσιες άκρες, ο καθένας από τους οποίους έχει δημιουργηθεί από την αποχώρηση του νερού. Στη συνέχεια, σηκωθείτε, γυρίστε και επιστρέψτε στον δρόμο.